Οι πόλεμοι, σε αντίθεση με τους παράνομους δασμούς, δεν μπορούν να ενεργοποιούνται και να απενεργοποιούνται κατά το δοκούν, για να ικανοποιηθούν οι ιδιοτροπίες ενός προέδρου ή για να ενισχυθούν μόνιμα οι αγορές που βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Έτσι, το βασικό ερώτημα μετά την αναστολή των απειλούμενων επιθέσεων κατά των σταθμών παραγωγής ενέργειας του Ιράν από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι αν έχει βιώσει άλλη μια στιγμή TACO (Trump Always Chickens Out). Είναι αν ο Τραμπ μπορεί να αποχωρήσει από τον πόλεμό του κατά του Ιράν, ακόμα κι αν το θέλει.
Μετά από ημέρες αμφιλεγόμενης ρητορικής, ο Τραμπ σηματοδότησε μια πρώτη πιθανή αποκλιμάκωση της σύγκρουσης τη Δευτέρα, όταν ανέφερε 15 σημεία συμφωνίας σε αυτό που χαρακτήρισε παραγωγικές συνομιλίες με το Ιράν. Η Τεχεράνη δήλωσε ότι δεν υπήρξε διάλογος. Η πιο ελπιδοφόρα εκδοχή των τελευταίων εξελίξεων είναι ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν έχουν φτάσει σε ένα σημείο όπου το κόστος της αναρρίχησης της κλιμάκωσης θα ήταν τόσο τρομακτικό που και οι δύο χρειάζονται μια διέξοδο.
Ο Τραμπ είχε φέρει τους Ιρανούς στα πρόθυρα του γκρεμού απειλώντας να βομβαρδίσει τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας του Ιράν αν δεν άνοιγε το Στενό του Ορμούζ, ένα σημείο εμπλοκής για τις εξαγωγές πετρελαίου. Η Τεχεράνη είχε υποσχεθεί να ανταποδώσει πυρπολώντας ζωτικές υποδομές σε κράτη του Κόλπου που είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Η πυρκαγιά θα μπορούσε να είχε πυροδοτήσει μια παγκόσμια ύφεση και να είχε ταυτόχρονα επιδεινώσει τις άθλιες ανθρωπιστικές συνθήκες για τους ίδιους τους Ιρανούς πολίτες που ο Τραμπ υποσχέθηκε να βοηθήσει. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί λόγοι να είμαστε επιφυλακτικοί ότι επίκειται κάποια μεγάλη εξέλιξη.
Οι μέρες ακανόνιστης, αντιφατικής ρητορικής του Τραμπ και η αδυναμία της κυβέρνησης να επικαλεστεί μια συνεπή αιτιολογία για τον πόλεμο ή να σχεδιάσει μια στρατηγική εξόδου σημαίνουν ότι οποιαδήποτε μεμονωμένη δήλωση των ΗΠΑ στερείται αξιοπιστίας. Η συνήθεια του προέδρου να βομβαρδίζει κατά τη διάρκεια των δικών του προθεσμιών στο Ιράν σημαίνει ότι κανείς δεν θα εκπλαγεί αν σπάσει το δικό του πενθήμερο μορατόριουμ για την επίθεση στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας της χώρας. Κάποιοι κυνικοί σημειώνουν επίσης ότι η παύση του προέδρου θα διαρκέσει καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας συναλλαγών στις παγκόσμιες αγορές.
Με τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης των μετοχών να καταρρέουν και τις τιμές του πετρελαίου να εκτοξεύονται από το Σαββατοκύριακο, μήπως απλώς προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα μαξιλάρι σταθερότητας στην αγορά; Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που οι επίσημες δηλώσεις φαινόταν να στοχεύουν στην τιθάσευση της αστάθειας. Και λειτούργησε ξανά: Ο Dow, ο S&P 500 και ο Nasdaq αυξήθηκαν πάνω από 1% τη Δευτέρα, ενώ το αργό πετρέλαιο Brent, το παγκόσμιο σημείο αναφοράς πετρελαίου, υποχώρησε κατά 11%. Οι Αμερικανοί οδηγοί θα ελπίζουν σε ένα διάλειμμα στην κόλαση των αντλιών της βενζίνης.
Γιατί ο Τραμπ πρέπει να μειώσει την ένταση;
Ο Τραμπ μπορεί να θέλει να κερδίσει χρόνο για έναν άλλο λόγο: Οι αμερικανικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να του δώσουν την επιλογή να εισβάλει στο νησί Kharg - το επίκεντρο της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν και ζωτικό οικονομικό κόμβο - ή να καταλάβει νησιά και παράκτιες περιοχές στο Στενό δεν έχουν ακόμη συγκροτηθεί πλήρως. Μια εκστρατευτική μονάδα πεζοναυτών των ΗΠΑ που αναπτύχθηκε από την Ιαπωνία μπορεί να φτάσει στην περιοχή σύντομα. Αλλά μια δεύτερη ξεκίνησε από τη Δυτική Ακτή μόλις την περασμένη εβδομάδα.
Αξίζει επίσης να θυμόμαστε ότι ο Τραμπ λατρεύει τις υπερβολές. Η εμπειρία δείχνει ότι η υπερβολή του για την διπλωματική πρόοδο και οι ισχυρισμοί ότι το Ιράν διακαώς επιθυμεί μια συμφωνία μπορεί να είναι υπερβολές - ακόμη και αν η σκόπιμη εξαπάτηση είναι μερικές φορές ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί για να δημιουργήσουν χώρο για σημαντικές εξελίξεις. Οι άγριες διακυμάνσεις του προέδρου που τον έκαναν να μιλάει για "κλιμάκωση" του πολέμου τη μια μέρα και αποκλιμάκωσή του την επόμενη είναι ασυμβίβαστες με τις παραδόσεις της σταθερής πολεμικής ηγεσίας.
Αλλά είναι η πεμπτουσία του Τραμπ. Μέχρι τη Δευτέρα, όλα έμοιαζαν με ένα τέχνασμα για να του επιτραπεί να υποστηρίξει ότι οι σκληρές τακτικές του είχαν σφυρηλατήσει διπλωματική πρόοδο. Αυτή η απρόβλεπτη κατάσταση και η τάση να προσπαθεί να μετριάσει τις κρίσεις που δημιούργησε ο ίδιος είναι γνωστή από την προσωπική ζωή του Τραμπ και την επιχειρηματική και πολιτική του καριέρα, καθώς και από τις πολλαπλές αντιπαραθέσεις του με το δικαστικό σύστημα. Κάθε μέρα συχνά ξεδιπλώνεται ως μια προσπάθεια να παραμείνει σε εγρήγορση μέχρι να νυχτώσει. Με αυτήν την τεχνική, ο Τραμπ καθυστερεί τους υπολογισμούς και αναβάλλει τις χειρότερες συνέπειες των πράξεών του σε έναν ατελείωτο αυτοσχεδιαστικό χορό. Ωστόσο, υπάρχει μια ανησυχητική πιθανότητα η ασταθής μέθοδος του Τραμπ να δοκιμαστεί πέρα από τα όριά της στον Περσικό Κόλπο.
Το Ιράν μπορεί έχει πληγεί από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ και να έχει υποστεί εξαιρετικά βαριές απώλειες στα ναυτικά, αεροπορικά και χερσαία του περιουσιακά στοιχεία κατά τη διάρκεια ενός πολέμου που έχει εξαλείψει ανώτερα μέλη του ισλαμικού κληρικού καθεστώτος. Αλλά καθώς η σύγκρουση εισέρχεται στην τέταρτη εβδομάδα, έχει επίσης επιδείξει τη δική του μόχλευση, αφού ουσιαστικά έκλεισε το Στενό του Ορμούζ και κράτησε όμηρο την παγκόσμια οικονομία - και τις πολιτικές ελπίδες των Ρεπουμπλικανών τον Νοέμβριο.
Η λογική υποδηλώνει ότι ένα καθεστώς που ήταν ήδη εξαιρετικά ριζοσπαστικό πριν από τον πόλεμο είναι απίθανο να είναι πιο ανοιχτό στις απαιτήσεις του Τραμπ μετά τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του και την αντιμετώπιση μιας επίθεσης από αμερικανικούς και ισραηλινούς πυραύλους και αεροσκάφη. Οι όροι του Τραμπ για τον τερματισμό του πολέμου - που πιθανότατα περιλαμβάνουν την αποκήρυξη του πυρηνικού του προγράμματος και των βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς από το Ιράν - μπορεί να είναι καθοριστικοί. Αυτό συμβαίνει επειδή οι τελευταίες τρεις εβδομάδες δείχνουν ακριβώς γιατί ένα αδίστακτο καθεστώς μπορεί να αποφασίσει να ακολουθήσει τέτοιες ασφαλιστικές πολιτικές έναντι μελλοντικών επιθέσεων από ξένες δυνάμεις.
Ακόμα κι αν ξεκινήσουν οι συνομιλίες - και το Πακιστάν έχει προσφερθεί να τις διεξάγει - δεν είναι σαφές ποιος θα διαπραγματεύεται για το Ιράν. Ένα καθεστώς που έχει αποκεντρωμένη εξουσία και έχει χάσει βασικά πρόσωπα μπορεί να δυσκολευτεί να λάβει συλλογικές αποφάσεις. Και αν, όπως πιστεύουν ορισμένοι ειδικοί, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης έχει πλέον τον πλήρη έλεγχο, μπορεί να είναι ακόμη πιο σκληροπυρηνικό από πριν. Επιπλέον, στο παρελθόν η Ουάσινγκτον έχει μιλήσει με σχετικά μετριοπαθείς Ιρανούς αξιωματούχους, μόνο και μόνο για να βρει πιο ριζοσπαστικές προσωπικότητες που αντιτίθενται σε συμβιβασμούς.
Επίσης, δεν θα ήταν έκπληξη αν οι ηγέτες του Ιράν ερμηνεύσουν τις ανατροπές, τις αντιφάσεις και τις συναισθηματικά φορτισμένες αναρτήσεις του προέδρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως σημάδια ότι η στρατηγική τους να επιβάλουν οικονομικές συνέπειες στον Τραμπ λειτουργεί.
Γιατί σχεδόν όλες οι επιλογές του Τραμπ είναι κακές
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον στο Ιράν. Είναι πιθανό οι δολοφονίες ανώτερων ηγετών και οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ να έχουν προκαλέσει μοιραίες ρωγμές στο καθεστώς που δεν είναι ακόμη εμφανείς. Αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σαφή δημόσια σημάδια διάλυσης.
Οι αεροπορικές επιθέσεις έχουν υποβαθμίσει σημαντικά την περιφερειακή απειλή του Ιράν. Αλλά αν η ωμή βία δεν το έχει ήδη γονατίσει, ο Τραμπ δεν έχει ακόμη εξηγήσει γιατί το Ιράν θα εγκατέλειπε το κύριο μοχλό του - τον έλεγχο του Στενού - χωρίς ουσιαστικές παραχωρήσεις από τις ΗΠΑ. Αλλά είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο πρόεδρος μπορεί να παρασυρθεί από την προοπτική των συνομιλιών. Χρειάζεται μια έξοδο επειδή πολλές από τις πιθανές πορείες δράσης του είναι μη ελκυστικές.
Θα μπορούσε να κλιμακώσει τον πόλεμο στην τρέχουσα μορφή του - επικεντρώνοντας τα πυρά των ΗΠΑ σε ιρανικά περιουσιακά στοιχεία γύρω από το Στενό - αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτό θα υποβάθμιζε τόσο πολύ τις δυνατότητες της Τεχεράνης που θα ήταν ασφαλές για τα πλοία να διέρχονται. Θα μπορούσε να αποφασίσει να διαθέσει χερσαίες δυνάμεις. Αλλά αυτό θα διέσχιζε έναν πολιτικό Ρουβίκωνα που θα θυμίζει τους αιώνιους πολέμους που αποκήρρυτε μετά βδεληγμίας ο Τραμπ.
Η επιλογή TACO - και μια δήλωση νίκης, είτε είναι γνήσια είτε όχι - φαίνεται ελκυστική. Αλλά η αποχώρηση θα άφηνε τους συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο που αντιτάχθηκαν στον πόλεμό του εκτεθειμένους σε ένα θυμωμένο, ενδυναμωμένο Ιράν. Ο τερματισμός του πολέμου χωρίς την εξασφάλιση των αποθεμάτων ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού του Ιράν θα μπορούσε να του επιτρέψει να κατακτήσει κάποια μέρα πυρηνικά όπλα και θα υπονόμευε την πιο συνεπή λογική του Τραμπ για τον πόλεμο.
Οι πρόεδροι συχνά αντιμετωπίζουν κρίσεις που δεν συνοδεύονται από καλές επιλογές, αλλά λίγοι αντιμετωπίζουν καταστάσεις τόσο δυσεπίλυτες όσο αυτή στο Ιράν που δημιούργησε ο Τραμπ για τον εαυτό του.
Add comment
Comments