Στη διαχείριση κρίσεων υπάρχει ο όρος golden hour: το καίριο πρώτο διάστημα κατά το οποίο οι αποφάσεις, οι ενέργειες, ακόμη και οι δηλώσεις καθορίζουν την έκβαση των εξελίξεων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει "αξιωθεί" να διαχειριστεί τόσες μείζονες κρίσεις εθνικού και παγκόσμιου βεληνεκούς και μετρά πλέον υπερβολικά πολλές σκοτεινές αλλά και "χρυσές" ώρες, που μετατρέπουν έναν ισχυρό χαρακτήρα σε μια χαλκέντερη ηγετική προσωπικότητα.

Η γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής φλέγεται. Μέσα από τις στάχτες μιας παγκόσμιας ανακατάταξης ισχύος, πρωτοφανούς από τη δεκαετία του '90, η Ελλάδα αναδύεται όχι ως παθητικός θεατής, αλλά ως ένας υπολογίσιμος, ενεργός και αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης.

Φτάσαμε αισίως στην πέμπτη ημέρα της σύγκρουσης στο Ιράν και σιγά-σιγά αρχίζουν να διαφαίνονται οι πραγματικές στρατηγικές των εμπόλεμων μερών. Πίσω από τις καθημερινές ανακοινώσεις, τα τακτικά πλήγματα και τη ρητορική ένταση, αποκαλύπτεται το βαθύτερο σχέδιο: όχι απλώς στρατιωτική επικράτηση, αλλά διαμόρφωση του κόστους, της νέας γεωγραφίας ισχύος και της διάρκειας της σύγκρουσης. Αυτό που εξελίσσεται δεν είναι μια στιγμιαία επίδειξη ισχύος, αλλά μια μεθοδική αναμέτρηση στρατηγικής και αντοχών.

Κάποια στιγμή, μέσα στη φασαρία των αναλύσεων, μένει μια καθαρή εικόνα: τα αυταρχικά καθεστώτα μοιάζουν τρομακτικά μέχρι να δοκιμαστούν στα σοβαρά. Τότε φαίνονται τα κουσούρια τους. Η γραφειοκρατία τους. Η διαφθορά τους. Ο φόβος που τα κρατά όρθια και τα κάνει εύθραυστα ταυτόχρονα. Οι πρώτοι δεκατρείς μήνες της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ, όπως τους είδαμε να ξεδιπλώνονται στη διεθνή σκηνή, λειτούργησαν σαν απότομη υπενθύμιση ότι ο "ελεύθερος κόσμος" δεν έχει χάσει τα δόντια του. Απλώς για ένα διάστημα έκανε ότι δεν τα έχει.

Η ανάγκη σοβαρής ηγεσίας εν μέσω γενικευμένης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, μοιραία, αναδεικνύει ένα γνώριμο δίπολο: τον ρεαλισμό και την αυτοσυγκράτηση του Πρωθυπουργού και από την άλλη, τον πολιτικό και εκδοτικό θίασο που πορεύεται με το "μάθε μπαλίτσα απ’ τον άρχοντα" και τη διαβεβαίωση πως οι ίδιοι – με τη βοήθεια του Πούτιν, βεβαίως – θα είχαν φτάσει στα Γαυγάμηλα

Παρακολουθούσαν επί μήνες τον Χαμενεΐ, φτάνοντας στο σημείο να προβλέπουν τις κινήσεις του. Πώς οργανώθηκαν τα χτυπήματα που οδήγησαν στην εξόντωσή του, ταυτόχρονα με τους αρχηγούς των Φρουρών της Επανάστασης και του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων και του επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Αμυνας .

Η εφετινή επέτειος δεν έχει καμία σχέση με την περυσινή. Η ελληνική κοινωνία χρωστά πλέον στον εαυτό της δύο ερωτήματα που τα έχει καθυστερήσει χαρακτηριστικά. Πρώτον, γιατί παράγουμε με τέτοιον φρενήρη ρυθμό σωτήρες στη φαντασία μας; Και δεύτερον, τι πρέπει να αλλάξουμε για να έχουμε μια χώρα στην οποία τα τρένα δεν συγκρούονται μεταξύ τους αφού πρώτα βρεθούν επί ένα τέταρτο στην ίδια γραμμή - και αυτό παραμένει ανεξάρτητο από το τι κουβαλάνε.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη εισβάλει βίαια στη ζωή μας. Μέχρι σήμερα φοβόμαστε πώς θα πάρει μια σειρά δουλειές πετώντας μας στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο.

Γενική εκτίμηση είναι ότι ο Παύλος Πολάκης ετοιμάζεται να ξεδιπλώσει την παντιέρα και να αναλάβει την αρχηγία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, όταν μεγάλο τμήμα του θα αποδεχθεί το ηγεμονικό νεύμα του Αλέξη Τσίπρα, να ενταχθεί στο κόμμα του.

Σκηνές όπως εκείνες που είδαμε πρόσφατα, με γιατρούς του ΕΣΥ να επιτίθενται σε υπουργό Υγείας που προσήλθε για εγκαίνια νέας μονάδας, δεν αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα. Αντίθετα, συνιστούν έκφραση μιας ευρύτερης πολιτισμικής και κοινωνικής φθοράς που διαπερνά σήμερα το σύνολο των δυτικών κοινωνιών.

Η πρόσφατη επίθεση που δέχθηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό επιθετικότητας. Εγγράφεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: η πολιτική σύγκρουση τείνει να λαμβάνει τη μορφή ηθικής εχθρότητας, και μάλιστα με ένταση που δεν κατανέμεται συμμετρικά.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται καθημερινά στην επικαιρότητα, όχι πάντοτε για τους ίδιους λόγους και τις περισσότερες φορές όχι αδικαιολόγητα. Οι παρεμβάσεις του σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, αλλά και στη Βουλή, είναι συνήθως θεαματικές, πολλές φορές επεισοδιακές, ενώ το μέτωπο με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται ότι θα μείνει ανοιχτό τουλάχιστον έως τις εκλογές. Πέραν αυτού όμως, οι επισκέψεις του υπουργού στα ανά τη χώρα νοσοκομεία, είτε για εγκαίνια ανακαινισμένων μονάδων, είτε για όποιον άλλο λόγο, αποτελούν πλέον ένα πολιτικό-κοινωνικό χάπενινγκ με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.