Η κα. Καρυστιανού, σε πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνιση, είπε δύο πράγματα που δεν πέρασαν απαρατήρητα: ότι το τρίτο μνημόνιο του κ. Τσίπρα ήταν το χειρότερο και ότι κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές θέλει να τις κερδίσει και να έρθει πρώτο. Ας αναλύσουμε τι μηνύματα στέλνουν οι δηλώσεις αυτές.

Από τη μία πλευρά υπάρχει το πλήθος των ανόητων που καθημερινά φλυαρούν στα κοινωνικά δίκτυα, πλειοδοτώντας σε φθηνό πατριωτισμό. Ανοησίες του τύπου "στρίβουν εύκολα τα F-35" ή "μας πούλησαν φρεγάτες χωρίς φουγάρα". Λες και οι Belhara κινούνται καίγοντας κάρβουνο για να διαθέτουν τρία φουγάρα, όπως το "Γεώργιος Αβέρωφ".

Τα όσα ειπώθηκαν για την υποδοχή της φρεγάτας "Κίμων" μας θύμισαν ότι η στάση της ελληνικής Αριστεράς απέναντι στις στρατιωτικές υποδομές είναι ιδιαζόντως υποκριτική.

Η πράσινη μετάβαση στην Ευρώπη παρουσιάστηκε ως ιστορική ευκαιρία. Θα σώζαμε το κλίμα, θα γινόμασταν τεχνολογική υπερδύναμη και θα αποκτούσαμε ενεργειακή ανεξαρτησία. Στην πράξη συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η Κίνα έγινε πλουσιότερη και ισχυρότερη, η Ευρώπη έμεινε με εκρηκτικούς λογαριασμούς ρεύματος, κατεστραμμένη βιομηχανία και μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση ηθικής ανωτερότητας.

Κάθε μέρα δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι απευθύνονται σε chatbots για να ρωτήσουν για την υγεία τους. Φοιτητές τα χρησιμοποιούν για να γράψουν εργασίες που θα μπορούσαν να γράψουν μόνοι τους, αλλά δεν το κάνουν πια. Νέοι εξομολογούνται τις αγωνίες τους σε ένα chatbot αντί σε έναν φίλο. Εργαζόμενοι παίρνουν αποφάσεις βασιζόμενοι σε απαντήσεις που δημιουργήθηκαν από έναν αλγόριθμο. Δεν μιλάμε για εθισμό με την κλασική έννοια, καθώς δεν υπάρχει χημική ουσία, δεν υπάρχουν συμπτώματα στέρησης, δεν υπάρχει το "ένα ακόμα click" των social media. Αυτό που συμβαίνει είναι πιο ύπουλο και πιο βαθύ: μια αθόρυβη ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε, δημιουργούμε και σχετιζόμαστε. Μια εξάρτηση που την καταλαβαίνουμε μόνο αν προσπαθήσουμε να λειτουργήσουμε χωρίς αυτήν.

Θυμάμαι λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2023, όταν όλες οι δημοσκοπήσεις έδιναν μια μικρή διαφορά  5-7 μονάδων ανάμεσα σε ΝΔ και Σύριζα, είχα ρωτήσει την Ντόρα Μπακογιάννη για τις προβλέψεις της. Παλιά καραβάνα της πολιτικής η Ντόρα, μου είχε πει. "Δεν ξέρω τι βλέπουν οι δημοσκόποι, εγώ που πάω στον κόσμο, τον Σύριζα δεν τον βρίσκω πουθενά, είναι σαν να μην υπάρχει". Η κάλπη δικαίωσε πανηγυρικά την εμπειρική της παρατήρηση. Η διαφορά έκατσε στις 20 μονάδες, ο Σύριζα έπαθε πανωλεθρία, διότι πράγματι δεν υπήρχε καν. Όπερ, καλά τα επιστημονικά εργαλεία, αλλά έχει αξία και αυτό που βλέπει το δικό μας μάτι στον περίγυρο μας και στην κοινωνία με την οποία συναναστρεφόμαστε. Ειδικά αν το μάτι αυτό είναι στοιχειωδώς έμπειρο. 

Η αναγγελθείσα επίσημη μεταπήδηση της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική θα έχει εκ των πραγμάτων καταλυτική επίδραση. Πέραν του ποιον θα ωφελήσει, ποιον θα πλήξει και, τελικά, τι θα "πιάσει", η νέα  δραστηριότητα της Καρυστιανού αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού και αυτό θα φανεί πολύ σύντομα. Ηδη δέχεται σφοδρή κριτική από τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. Της καταμαρτυρούν τον σφετερισμό του πόνου τους με στόχο τη σταδιοδρομία στην πολιτική. Πιθανώς αυτή να είναι μια παράμετρος που η ίδια θα έχει συνεκτιμήσει. Τουλάχιστον θα όφειλε να το έχει κάνει.

Ορόλος των μυστικών υπηρεσιών κάθε κράτους είναι η διακριτική συλλογή και αξιοποίηση πληροφοριών, που αφορούν απειλές (εσωτερικές και εξωτερικές) της χώρας. Δεν χαράσσουν πολιτική, υπηρετούν την πολιτική της ηγεσίας με άκρα μυστικότητα και συνήθως με παραδειγματική αυταπάρνηση.

Οι εξεγέρσεις στο Ιράν, που φαίνεται να λαμβάνουν γενικευμένο χαρακτήρα και να απειλούν το θεοκρατικό καθεστώς, δεν είναι βέβαιο αν θα επιτύχουν την ανατροπή του, πέτυχαν όμως ήδη κάτι άλλο: να αναδείξουν την ιδεολογική σχιζοφρένεια μεγάλου μέρους του "προοδευτικού" κόσμου στη Δύση. Παρακολουθώ στα σόσιαλ έναν ιρανό αντιφρονούντα, ο οποίος έχει φύγει από την πατρίδα του και έχει έρθει στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας. Ανεβάζει συχνά εικόνες, βίντεο και πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στην Τεχεράνη και αλλού. Ο ίδιος έχει πει ότι έφυγε επειδή κινδύνευε η ζωή του, ενώ δεν έχει πάρει ποτέ θέση υπέρ κάποιας αμερικανικής ή άλλης παρέμβασης. Αυτό που στηρίζει είναι ο εξεγερμένος λαός του. Τον έχουν βγάλει "πράκτορα" της Μοσάντ και της CIA, "προδότη", "εγκάθετο", κ.λπ. Οχι οι μουλάδες, αλλά διάφοροι σχολιαστές στα καθ’ ημάς.

Ηδημόσια συζήτηση για τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Mercosur εξελίσσεται, για άλλη μια φορά, σε φεστιβάλ υπερβολής, φόβου και πολιτικής εκμετάλλευσης.

Εκατομμύρια Ιρανές έχουν βγει στους δρόμους και προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους δεκαετίες απίστευτης καταπίεσης από ένα βάναυσο καθεστώς. Η αριστερά θα προσπαθήσει να σας πείσει ότι την μαντίλα την έβαλαν εθελοντικά οι Ιρανές, για να στηρίξουν το καθεστώς των μουλάδων. Είναι ψέμα. Η αλήθεια αποτυπώνεται καθημερινά στους δρόμους. Οι επαγγελματίες ανθρωπιστές της Δύσης σιωπούν για τους εκατοντάδες νεκρούς. Δεν τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στηρίζουν ακόμη και τέρατα, όπως οι μουλάδες, αρκεί να πλήττεται η Δύση και ο καπιταλισμός.

Τι ζητούν; Μικροπράματα. Φτηνό ρεύμα, αφορολόγητο πετρέλαιο, 100% αποζημίωση από τον ΕΛΓΑ, αποζημίωση για το σιτάρι, το βαμβάκι και το τριφύλλι αν οι τιμές πέφτουν (δηλαδή ζητούν εγγυημένες τιμές), δεσμεύεις για αποζημίωση από τις ζημιές από τη ευλογιά, και επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Επί της ουσίας... ψιλοπράματα.