Στην Ελλάδα αρκούν μερικές εκατοντάδες καλά οργανωμένα άτομα για να κρατήσουν ομήρους εκατομμύρια.

Δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων και αναλύσεις επί αναλύσεων ήδη διαμορφώνουν μια αίσθηση του προεκλογικού κλίματος. 

Στις 5 Μαΐου 2010 ήμουν κολλημένος σε μια οθόνη που έδειχνε τον καπνό πάνω από τη Σταδίου. Θυμάμαι τη σκέψη μου, κυνική και - για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια - προφητική: “Αυτούς δεν θα τους πιάσουν ποτέ”.

Οι πανελλαδικές εξετάσεις τελείωσαν, τα αποτελέσματα έχουν ανακοινωθεί, οι αποτυχόντες εξετάζουν τις επιλογές τους και οι επιτυχόντες ετοιμάζονται για να ζήσουν τη φοιτητική ζωή.

Οι παππούδες μας - ημών των boomers - έλεγαν: “Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι”. Σοφή παρατήρηση. Πληρέστερη θα ήταν αν πρόσθεταν και τους εχθρούς: “Δείξε μου τους φίλους και τους εχθρούς σου να σου πω ποιος είσαι”.

Είναι μάλλον γενική η διαπίστωση ότι η συχνότητα των δημοσκοπήσεων είναι πρωτοφανής για τα δεδομένα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Αν θεωρηθεί αυτό ένα σημείο των καιρών και ένα δείγμα των πολιτικών - μιντιακών συνηθειών μας, οφείλει κάποιος να αναγνωρίσει ορισμένες ιδιαιτερότητες της συγκυρίας.

Εάν αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι που ταυτοποιήθηκαν από την Ελληνική Αστυνομία για το έγκλημα στη Marfin είναι όντως οι δράστες, ο Καβάφης θα δικαιωθεί πλήρως: “Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις”.

Προχθές συνάντησα έναν παλιό συμμαθητή στο καφενείο της γειτονιάς. Το 2015 μου έλεγε “πρώτη φορά Αριστερά, θα σκίσουμε τα μνημόνια”. Το 2019 μου έλεγε “Μητσοτάκης, επιτέλους σοβαρότητα”. Προχθές μου είπε, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα: “Τους βαρέθηκα όλους…”.

Έχουν πολύ αλλάξει τα πράγματα γι' αυτό που συνηθίσαμε να λέμε κεντροδεξιά. Η παραδοσιακή κεντροδεξιά στην Ευρώπη βρίσκεται σε μεταβατική φάση, γιατί πιέζεται ταυτόχρονα από τρεις πλευρές.

Για δεκαετίες, οι τράπεζες λειτουργούσαν πάνω σε ένα μοντέλο σχεδόν αδιαμφισβήτητο: οι καταθέτες άφηναν τα χρήματά τους στις τράπεζες, λάμβαναν ένα ελάχιστο επιτόκιο και οι τράπεζες αξιοποιούσαν αυτή τη φθηνή ρευστότητα για δάνεια, επενδύσεις και κέρδη.

Τέτοια live κάλυψη στα κανάλια και τέτοιους πανηγυρισμούς για την επιτυχία της επίσκεψης έχουμε να δούμε από τότε που ήρθε ο Μπιλ Κλίντον στην Αθήνα το 1999. Με το Air Force One στα νιάτα του - αυτό που τώρα γέρασε και δεν το κατεδέχεται ο Τραμπ - να περνάει πάνω από την Παραλιακή Λεωφόρο (πρώτη πανηγύρισε η θεία Ευθυμία με το ρετιρέ στο Παλαιό Φάληρο) πριν προσγειωθεί αυτός ο γίγαντας των αιθέρων στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Τα στοιχεία που προστίθενται καθημερινώς στην πολιτική σύγκρουση δικαιολογούν μόνο την απογοήτευση και την ανησυχία.