Επιλεγμένα άρθρα, αναλύσεις και παρεμβάσεις από την ελληνική δημοσιογραφία.

Όποιος πιστεύει πως η υποχώρηση του πληθωρισμού σημαίνει και "αυτόματη" μείωση τιμών, θα απογοητευτεί. Ένα προϊόν που ανατιμήθηκε από τα 100 στα €130 δεν επιστρέφει στην αρχική τιμή, επειδή σταματά να ακριβαίνει.

Είναι μάλλον λογικό να αισθάνεται κάποιος αμηχανία όταν διαβάζει σε αρθρογραφία εφημερίδας που, υποτίθεται, δεν εμφορείται από το… αθάνατο πνεύμα του αυριανισμού, το ερώτημα: "Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας". 

Ενός κακού μύρια έπονται. Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μπορεί να μη μιλάει ελληνικά, αντιλαμβάνεται, όμως, τη σημασία του συγκεκριμένου ρητού. 

Ας πιάσουμε πρώτα τη γραμμική ανάγνωση των πραγμάτων, πριν πάμε σε πιο λοξές ματιές, που μπορεί να έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οι δημοσκόποι εκτιμούν ότι το κλείσιμο της ψαλίδας ανάμεσα στην ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη ενδεχομένως να προοιωνίζεται ένα μίνι ντέρμπι στις εκλογές της άνοιξης. 

Λατινική Αμερική αλλάζει χρώμα. Και αυτή τη φορά η μετατόπιση είναι δύσκολο να αποδοθεί σε μία μεμονωμένη εκλογική συγκυρία.

Οι φιλοφρονήσεις στην πολιτική δεν είναι όλες ίδιες. Άλλες είναι τυπικές, άλλες έχουν ουσία. Όσα είπε ο Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία και δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα.

Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών θα βρίσκεται στις 6 Οκτωβρίου στην Αθήνα, με τον 6ο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ να πραγματοποιείται την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου και το πρόγραμμα της επίσκεψής του να περιλαμβάνει επαφές με τον υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, και τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Την ώρα που η Νέα Δημοκρατία τιμούσε με εκδήλωση τα 52 χρόνια από την ημέρα της ίδρυσής της από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο ανιψιός του και πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής διάλεξε την ώρα για να μιλήσει σε Κινέζους φοιτητές.

Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία δεν είναι "μαθητικές κινητοποιήσεις". Είναι σκηνές από το κοντινό μέλλον της Δύσης.

Το σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία» υποδηλώνει κυρίως τους ιστορικούς δεσμούς και την κοινή γεωπολιτική πορεία των δύο κρατών. Όμως, οι δύο χώρες έχουν κάτι ακόμη κοινό. Τις χρεοκοπίες. Με τους διώκτες της αγοράς ομολόγων να ανεβάζουν το κόστος δανεισμού της Γαλλίας, προκαλώντας την ΕΚΤ, το θέμα επανέρχεται στο προσκήνιο. 

Τις προάλλες, στις ειδήσεις της τηλεόρασης για το κτίσμα στην Πλάκα που καταστράφηκε από πιθανή έκρηξη φυσικού αερίου, άκουσα με έκπληξη έναν καθηγητή του Πολυτεχνείου να λέει ότι οι αρχές και ο εισαγγελέας "πρέπει να βιαστούν να πάρουν τα σχέδια του οικήματος από την Πολεοδομία, πριν τα εξαφανίσουν!".

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα γράψω κάτι για την Αννα Βίσση, κυρίως επειδή βρίσκω το θέμα πάρα πολύ βαρετό. Εξίσου βαρετό με το να πας να στηθείς όρθιος σε ένα γήπεδο για να την ακούσεις. Δεν το λέω για κακό. Απλώς θεωρώ ότι τα τραγούδια της κυρίας Βίσση είναι να έχεις πάει σε κανένα πολιτιστικό κέντρο, που έλεγε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, να έχεις κατεβάσει μερικά ποτήρια (ή και μπουκάλια) ουίσκι και να το γλεντήσεις με τον δέοντα τρόπο