Ο Αλέξης Τσίπρας χαιρέτισε αγωνιστικά το "ξέσπασμα" της Γαλλικής νεολαίας, και ένα άλλο φυντάνι του κόμματός του, ευχήθηκε "και στα δικά μας". Μάλλον εννοεί, να μη μείνει κανένας προλετάριος χωρίς Louis Vouitton, κλεμένη από επαναστατικό πλιάτσικο στη Βουκουρετσίου.
Η διαμαρτυρία είναι συστατικό στοιχείο της ελεύθερης έκφρασης. Και η ελεύθερη έκφραση είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Ποιος όμως προστατεύει τη δημοκρατία όταν απειλείται από όσους κάνουν χρήση των δημοκρατικών δικαιωμάτων για να την καταλύσουν;
Στον προϋπολογισμό του γαλλικού υπουργείου Παιδείας, €28,5 δισ. εμφανίζονται να κατευθύνονται στη χρηματοδότηση συντάξεων δημοσίων υπαλλήλων. Την ίδια στιγμή, η μεταρρύθμιση που θα αύξανε σταδιακά το όριο συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 χρόνια έχει ανασταλεί έως το 2028.
Στη Γαλλία καίνε, σπάνε, λεηλατούν. Επειδή έχουν μνημόνιο; Όχι, επειδή το βλέπουν να έρχεται. Ας ρίξουν μια ματιά εδώ στο δικό μας άκρο της Βαλκανικής για να διαπιστώσουν ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Απλά πολλαπλασιάζουν το μέγεθος της αυριανής λιτότητας.
Το 77% των Γάλλων επιθυμεί πλέον ένα συνταξιοδοτικό σύστημα που θα περιλαμβάνει προσωπική κεφαλαιακή αποταμίευση. Πίσω από αυτή την εντυπωσιακή μεταβολή βρίσκεται μια πολύ βαθύτερη κρίση: η αμφισβήτηση της δυνατότητας του κράτους να εκπληρώσει τις υποσχέσεις του απέναντι στις επόμενες γενιές.
Σε όλον τον πλανήτη, οι εκλογικού τύπου δημοσκοπήσεις είναι ένα χρήσιμο εργαλείο καταγραφής των βραχυπρόθεσμων τάσεων του εκλογικού σώματος επί μιας ατζέντας θεμάτων. Στην Ελλάδα, τις αντιμετωπίζουμε με το γνωστό τουρκομπαρόκ μας ύφος, σαν Βαλκάνιοι Σέρλοκ Χολμς που ανακάλυψαν όλες τι συνωμοσίες που κρύβονται πίσω από τους δημοσκόπους και περήφανοι αναφωνούμε: Elementary Dr Watson.
Τα υπουργεία Οικονομικών της Ευρωζώνης προετοιμάζονται να εκδώσουν το 2027 ποσά ομολόγων χωρίς προηγούμενο, την ώρα που το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι το κόστος δανεισμού έχει φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων δύο δεκαετιών.
Η Ιταλία βρίσκεται ξανά στο μικροσκόπιο των διεθνών αγορών. Η απόδοση του δεκαετούς κρατικού ομολόγου άγγιξε το 4,7%, το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους ξεπέρασε τα €100 δισ. και οι επενδυτές αρχίζουν να αμφισβητούν την ικανότητα της χώρας να περιορίσει το χρέος της.
Στη Γαλλία, η κοινωνία είχε μάθει ότι το κράτος μπορεί να δημεύει κάθε χρόνο πάνω από το 50% του ΑΕΠ μέσω φόρων, να συμπληρώνει πάνω σε αυτό και δάνεια, και να το προσφέρει αφειδώς στους κατοίκους τής πρώην αυτοκρατορίας μέσω γαλαντόμων κοινωνικών παροχών. Μέχρι τη στιγμή που τα φώτα άναψαν και το πάρτυ τελείωσε.
Τι σχέση μπορεί να έχει ο Αλέξης Τσίπρας με ένα ζαρκάδι; Για την ακρίβεια καμία. Έχει όμως σχέση με ένα παλιό ανέκδοτο που μας μιλάει για ένα άτυχο ζαρκάδι.
Το ΔΝΤ προειδοποιεί για υπερβολικό δανεισμό, συγκεντρωμένες επενδύσεις και στενή διασύνδεση εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης. Στο ίδιο κάδρο, οι κυβερνοεπιθέσεις και το αυξημένο κόστος κρατικού δανεισμού.
Η απόφαση του Μαχμούντ Αμπάς να αναβάλλει εκ νέου τις παλαιστινιακές εκλογές, συνιστούν απόδειξη ότι οι δυτικές κυβερνήσεις εμπιστεύθηκαν υπερβολικά την παλαιστινιακή ηγεσία. Τα γεγονότα εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τη δημοκρατική νομιμοποίησή της.
