Η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όπως και πολλών άλλων κρατών το τελευταίο διάστημα, να οριοθετήσει ένα ψηφιακό "φρένο" στην πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιάζει στα αυτιά κάθε γονιού ως η απόλυτη λύτρωση. Όλοι αναγνωρίζουμε την αγωνία για την ψυχική υγεία των παιδιών μας και τους κινδύνους που κρύβει η ανεξέλεγκτη έκθεση σε έναν κόσμο φτιαγμένο για να παραπλανά, να εξαπατά και να εθίζει. Όμως, όταν μεταφέρουμε αυτή την απολύτως λογική κοινωνική απαίτηση στο τραπέζι της τεχνολογίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν τοίχο που δεν γκρεμίζεται με κανέναν νόμο. Η αλήθεια, όσο άβολη κι αν ακούγεται, είναι πως η πλήρης κατάργηση της ανωνυμίας και το κλείδωμα της πρόσβασης με βάση την ηλικία, αποτελούν μια τεχνική ψευδαίσθηση. Για να καταλάβουμε το γιατί, πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο τις οθόνες και να δούμε πώς ακριβώς χτίστηκε το οικοδόμημα που ονομάζουμε διαδίκτυο.