Οσα πυρά και να εκτοξευθούν κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, θα είναι άσφαιρα, εφόσον δεν υπάρχει διαφαινόμενο αντίπαλο δέος για την πρωθυπουργία. Το ΠΑΣΟΚ συστηματικά αποξενώνει τους κεντρώους ψηφοφόρους και υπονομεύει επί της ουσίας τη δυνατότητα να υπάρξει εναλλαγή στην εξουσία, εντείνοντας το αδιέξοδο και την ασφυξία του σημαντικότερου τμήματος του εκλογικού σώματος.
Υπάρχει μια μεγάλη (και εξαιρετικά κρίσιμη) μάζα ψηφοφόρων περί το Κέντρο, που δεν έχουν οπαδικές εξαρτήσεις από κόμματα (χωρίς να είναι απολιτίκ), επιθυμούν τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, αισθάνονται ευθύνη και ανησυχία για την πορεία της Ελλάδας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον και σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, θέλουν τον εκσυγχρονισμό της χώρας, αποτελούν επί της ουσίας τους προοδευτικότερους πολίτες (καθώς η σύγχρονη Αριστερά έχει πάρει διαζύγιο με την πρόοδο εδώ και δεκαετίες) - και αυτή τη στιγμή αμφιταλαντεύονται.
Αναγνωρίζουν τα θετικά της τελευταίας επταετίας, το ότι η χώρα σταθεροποιήθηκε, αντιμετώπισε με επιτυχία κρίσεις, έγινε πρωτοπόρος στη χρήση ΑΠΕ, μείωσε σημαντικά το χρέος της και έγινε από παρίας της Ευρώπης, δημοσιονομικό πρότυπο. Ωστόσο, είναι απογοητευμένοι από την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας των καρτέλ, τις εκπτώσεις σε ζητήματα κράτους δικαίου και την υπόθεση των υποκλοπών, τα σκάνδαλα διαφθοράς όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, το παλαιοκομματικό ρουσφέτι, την επέλαση των Νεοδημοκρατών στην κυβέρνηση στη δεύτερη θητεία της και τη συνεπαγόμενη μεταρρυθμιστική κόπωση και απραξία.
Οι πολίτες αυτοί δύσκολα συγχωρούν την τεράστια ευκαιρία που χάθηκε, μετά τα Τέμπη, να μπει νυστέρι αξιολόγησης στο πολιτικό προσωπικό και στον δημόσιο τομέα, ώστε η χώρα να μην είναι σε πολλές όψεις της η "καθ’ ημάς Ανατολή" και χαμηλά στην κατάταξη της ΕΕ. Το πολιτικό αδιέξοδο έχει βαθιές ρίζες, ακολουθεί την παγκόσμια πτώση του επιπέδου και την απομάκρυνση των άξιων προσώπων από την πολιτική, ωστόσο η μέχρι τώρα υστέρηση μας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για έλλειψη δράσης.
Το φυσιολογικό σε κάθε δημοκρατία είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, ώστε να μην υπάρχουν φαινόμενα καθεστωτισμού και αλαζονείας, που ευνοούν τη στασιμότητα και τη διαφθορά. Η ιδιοτυπία όμως των τελευταίων ετών, με την κυβέρνηση να μην απειλείται εκλογικά και να έχει σταθερά την πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, χωρίς αντίπαλο, εντείνει την αίσθηση της ασφυξίας, σε πολλούς από αυτούς τους ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν Μητσοτάκη. Αυτές τις ημέρες, υποτίθεται ότι γίνεται μια κοσμογονία ανακοίνωσης νέων κομμάτων και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, με διάχυτες τις ελπίδες ανανέωσης του. Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ανακυκλώσεις που προοιωνίζονται μόνο μια ακόμα πιο αρνητική σύνθεση της Βουλής: - Ο πιο απαξιωμένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζεται να λανσάρει ξανά το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα, απαλλαγμένος από τις κομματικές ισορροπίες της λαϊκίστικης εκδοχής της ανανεωτικής Αριστεράς που έφτιαξε, μαζί με άλλους του χειρότερου κομματιού της. Για πολύ κακή του τύχη όμως, όχι μόνο καταστρέφει εντελώς το rebranding που επιχείρησε ανεπιτυχώς, αλλά φροντίζει να το κάνει σε μια συγκυρία που ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, αλλά και οι δικές του αμετανόητες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις περί τραπεζών (είναι αστεία η προσπάθεια να δικαιολογηθεί το ατόπημα με την επίκληση ενός σχεδίου που είχε η κυβέρνηση Πικραμμένου) θυμίζουν από τι γλυτώσαμε παρά τρίχα το 2015 και πόση ζημιά έκανε στη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, το πέρασμα του από την εξουσία.
Διαβάστε ακόμα: Θα διαπραγματευτεί ο Τσίπρας με τον Ερντογάν;
Ο πιο μοιραίος πολιτικός της χώρας σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, αλλά και την πατρότητα του καταστροφικού "αντιμνημονίου", ο Αντώνης Σαμαράς, αμφιταλαντεύεται προς ή διαπραγματεύεται τη δημιουργία κομματιδίου στα δεξιά της ΝΔ, ώστε να απορροφήσει δυσαρεστημένους λαϊκο-υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, που δεν αντέχουν τον "woke Μητσοτάκη" ή να εξασφαλίσει ανταλλάγματα επιρροής μέσα στη ΝΔ. Το αντίπαλον δέος στον τραμπισμό της Λατινοπούλου, φυσικά μόνο ανανέωση και ελπίδα δεν υπόσχεται.
Η νέα εκδοχή της απολιτίκ, ψεκασμένης "Ελπίδας", χωρίς καμία γνώση, εμπειρία και προοπτική έρχεται να προστεθεί σε αυτό σκηνικό, φιλοδοξώντας να αλιεύσει στον πολτό των συγκοινωνούντων δοχείων των άκρων, κυρίως των δεξιών θρησκόληπτων και ρωσοφιλικά καθυστερημένων, στριμώχνοντας τους βλαβερούς πολιτικούς σχηματισμούς του Βελόπουλου, του Νατσιού και της Κωνσταντοπούλου και επιθυμώντας να καταστήσει και πάλι τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα της βαλκανικής υστέρησης της χώρας. Η "κβαντική" ανάδειξη μιας ηρωίδας, που παρέσυρε κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες σε πλατείες, είναι μια σύγχρονη ιστορία ψωνισμένης εξαπάτησης.
Μόνο που ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας δεν επιτυγχάνεται ποτέ έτσι. Η βελτίωση και η πρόοδος προς τα εμπρός επιτυγχάνεται μόνον με σοβαρότητα, κόπο και ωριμότητα του εκλογικού σώματος: Με την ανάδειξη νέων πολιτικών προσωπικοτήτων, σε παλιά ή νέα οργανωμένα κόμματα, με πολιτικό έρμα, που κινούνται στην πορεία του Κώστα Σημίτη, του Γιώργου Βασιλείου της Κύπρου ή του Τάσου Γιαννίτση, για να αναφερθώ μόνον σε πολιτικούς που δεν βρίσκονται στη ζωή ή δεν είναι πια ενεργοί.
Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο πρέπει να ψηφίζουμε τους καλύτερους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις: Η αξιοκρατία την προάγει και δεν είναι ελιτισμός. Αντιθέτως, η μετριοκρατία την υπονομεύει, αργά, αλλά σταθερά. Η ίδια η ΝΔ αντιμετωπίζει το αδιέξοδο στο εσωτερικό της: Οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι είναι ένας απόφοιτος του Κολλεγίου χωρίς κανένα ηγετικό προφίλ ή γοητεία, που βασίζεται δυστυχώς στο "Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια" της παράταξης του, δίνοντας προοπτική υποβάθμισης της ΝΔ σε ένα στενό κομματικό πλαίσιο και υποσχόμενος προοπτική συρρίκνωσης των ποσοστών της σε επίπεδα με ταβάνι το 25%.
Απέναντι στον Νίκο Δένδια, ο μόνος που προβάλλει ικανός να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, (ενσαρκώνοντας και ο ίδιος την έξυπνη διεύρυνση και απήχηση στο απέναντι στρατόπεδο) είναι ο έτερος Κυριάκος, ο οποίος προς το παρόν φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο (αν και όχι αδύνατο) να γίνει δεκτός από αυτή ακριβώς την οπαδική βάση, αφού είναι πρώην ΠΑΣΟΚος. Έλα όμως που τα περισσότερα αξιόλογα πολιτικά στελέχη στη χώρα από εκεί προέρχονται, από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ (μετρήστε μόνον τους οικονομολόγους)…
Οσο όμως και να στρέφονται τα βέλη της κριτικής προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, δεν θα υπάρξει ποτέ κανένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Εφόσον κανείς δεν φαντάζει διάδοχος του στην πρωθυπουργία, η μονοκρατορία ενός κόμματος θα διαιωνίζει μια - νοσηρή για τη δημοκρατία - κατάσταση. Το πρόβλημα στη βάση του είναι απλό: Για να αλλάξει μια κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει κάποιος να τη διαδεχτεί.
Ο μόνος τρόπος λοιπόν αποφυγής του αδιεξόδου ήταν η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, ως πειστικού εναλλακτικού κυβερνητικού πόλου. Με τις τελευταίες όμως εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ "αυτοκτόνησε" πολιτικά, επανεκλέγοντας έναν αδύναμο και ακατάλληλο αρχηγό, χωρίς προσόντα και αξιόλογο βιογραφικό, για τον οποίο μιλούν ακόμα και μέσα στο κόμμα του με απαξιωτικές εκφράσεις βουκολικής προέλευσης.
Το βεληνεκές του ως υποψηφίου πρωθυπουργού δεν πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του. Οι αποτυχημένες επιλογές και οι λάθος χειρισμοί, επιβεβαιώνουν, χρόνια τώρα, το θρίαμβο μιας αδιέξοδης και ανεπαρκούς "κομματίλας" και αρκεί μόνο να δει κανείς τις μεταγραφές "διεύρυνσης" (από Ζαγοράκη, Θρασκιά και Παππά, ως Φαραντούρη και στελέχη του Βαρουφάκη) για να καταλάβει με πόσο αυτοκαταστροφικό τρόπο το ΠΑΣΟΚ αποξενώνει τους ψηφοφόρους του Κέντρου, που θα ήταν απαραίτητοι για την ανάκαμψη του – ακόμα και όσους από τους δικούς του ψηφοφόρους δεν συγχωρούν τη λεηλασία και τους προπηλακισμούς που είχαν δεχθεί από τους Συριζαίους.
Κορύφωση αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η αχρείαστη ασύμμετρη σπουδή ότ το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη ΝΔ, κάτι που το καθιστά οριστικά ένα περίκλειστο "ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς" και διακινδυνεύει την αρτιμέλεια του, αν έλθει τρίτο στις κάλπες. Η Αννα Διαμαντοπούλου είπε το αυτονόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον Τσίπρα, αλλά μόνον αυτή… Οποιοσδήποτε άλλος από τους τέσσερις βασικούς υποψηφίους να κέρδιζε εκείνες τις εκλογές (ακόμα και ο Δούκας, με λάθος πολιτικό προσανατολισμό) καλύτερα θα τα πήγαινε: η βελόνα θα κουνιόταν και το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλησιάσει το 20% και να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση.
Ακόμα και αν δεν κατάφερνε να υπερκεράσει τον Μητσοτάκη, ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής μια πειστική και σοβαρή προσωπικότητα, θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, απαλλάσσοντας ενδεχομένως τη χώρα από ακροδεξιούς σε υπουργικούς θώκους. Η κοινωνία όμως δεν συνειδητοποίησε επαρκώς τότε τη σημασία εκείνων των εκλογών και το γεγονός ότι οι εσωκομματικές κάλπες είναι πια ανοιχτές στην κοινωνία και μας αφορούν όλους.
Μόλις 3-4 χιλιάδες παραπάνω ψηφοφόροι να εμφανίζονταν, η Άννα Διαμαντοπούλου ή ο (πολύ λιγότερο έμπειρος ή κεντρώος) Παύλος Γερουλάνος θα μπορούσαν να περάσουν στο β’ γύρο – και τότε όλα θα ήταν ανοικτά. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία όμως. Και ίσως να είναι και αργά. Γιατί όπως είπε και ο σοφός Σημίτης στην τελευταία του εσωκομματική παρέμβαση, οι ευκαιρίες στη ζωή δεν είναι άπειρες…
Add comment
Comments