Το εμβληματικό έργο του Τζ. Μπ. Πρίσλεϊ, γραμμένο το 1945, μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε αμείλικτη αναμέτρηση με την ατομική και συλλογική ευθύνη. Μια ελληνική ραδιοφωνική παράσταση αναδεικνύει ξανά ένα από τα πιο πολιτικά και επίκαιρα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα.
Ο βραβευμένος με Pulitzer Hernan Diaz μεταφέρει το νέο του μυθιστόρημα σε μια ερειπωμένη Νέα Υόρκη, αιώνες μετά τη δική μας εποχή, όπου η ηλεκτρική ενέργεια έχει γίνει πλούτος και οι φορτισμένες μπαταρίες λειτουργούν σαν χρήμα. Πίσω όμως από την επιστημονική φαντασία κρύβεται ένα πολύ παλιότερο ερώτημα: όταν καταρρεύσουν οι θεσμοί και οι κοινωνίες μας, μπορούμε να μάθουμε ξανά να ζούμε μαζί;
Η «Σκηνή των Ερτζιανών» επιστρέφει σε ένα από τα πιο τολμηρά έργα του ευρωπαϊκού θεάτρου – Οι "Βρυκόλακες" του Ερρίκου Ίψεν σε μια ιστορική ελληνική ραδιοφωνική παράσταση και σε νέα φιλολογικά επιμελημένη έκδοση από τη Βιβλιοθήκη Ραδιοφωνικού Θεάτρου του Greece2Day.
Υπάρχουν συνθέτες που ταυτίζονται με ένα μουσικό ύφος. Ο Μιχάλης Σουγιούλ έκανε σχεδόν το αντίθετο.
"Ένα τριαντάφυλλο είναι ένα τριαντάφυλλο", "οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν", "λέμε ιστορίες για να μπορούμε να ζούμε" – Η Gertrude Stein, ο T. S. Eliot και η Joan Didion είδαν τις πιο διάσημες φράσεις τους να αποσπώνται από τα έργα τους και να αποκτούν δική τους ζωή. Μόνο που το πραγματικό τους νόημα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.
Ήταν πιστή μαθήτρια του Ιησού, πρώτη μάρτυρας της Ανάστασης, μετανοημένη πόρνη, ασκήτρια, ερωμένη ή μια γυναίκα της οποίας η πραγματική ταυτότητα χάθηκε κάτω από δύο χιλιετίες θρύλων;
Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία το θέατρο δεν χρειαζόταν σκηνή. Ένα μικρόφωνο, λίγη μουσική, μερικοί ήχοι και, πάνω απ’ όλα, οι φωνές των ηθοποιών ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν ολόκληρους κόσμους. Το ραδιοφωνικό θέατρο μπήκε επί δεκαετίες στα ελληνικά σπίτια και έφερε σημαντικά έργα της ελληνικής και παγκόσμιας δραματουργίας σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που μπορούσε να καθίσει στις πλατείες των θεάτρων.
Ένα νέο θεατρικό έργο στο Λονδίνο φέρνει ξανά στο προσκήνιο τον John Maynard Keynes. Όχι μόνο τον οικονομολόγο των ελλειμμάτων και της κρατικής παρέμβασης, αλλά τον άνθρωπο του Bloomsbury, τον φίλο της Virginia Woolf, τον σύζυγο μιας Ρωσίδας μπαλαρίνας και έναν στοχαστή που πίστευε ότι ο τελικός σκοπός της οικονομίας ήταν κάποτε να πάψει να κυριαρχεί στη ζωή μας.
Χοροί, καφέ, φλερτ, εραστές και άνθρωποι που απολαμβάνουν τη ζωή. Ο Renoir κατηγορήθηκε συχνά ότι ζωγράφιζε έναν κόσμο υπερβολικά όμορφο.
Ήταν ερωτευμένοι, καλλιτέχνες και πρωτοπόροι του αμερικανικού μοντερνισμού. Ζωγράφιζαν μαζί, εξέθεταν μαζί και δημιούργησαν ένα σπίτι που έγινε τόπος συνάντησης της avant-garde της Νέας Υόρκης. Όμως η ιστορία δεν φέρθηκε με τον ίδιο τρόπο στη Marguerite και τον William Zorach.
Για αιώνες η ιστορία της Τροίας έμοιαζε να τελειώνει εκεί όπου τελειώνει και ο μύθος: στην καταστροφή της πόλης μετά τον περίφημο πόλεμο που πέρασε στην αιωνιότητα μέσα από την "Ιλιάδα". Μια νέα αρχαιολογική ανακάλυψη, όμως, δείχνει ότι η ζωή επέστρεψε πολύ νωρίτερα απ’ όσο πιστεύαμε.
Πολύ πριν στρέψει το τηλεσκόπιό του προς τον ουρανό και αλλάξει για πάντα την εικόνα μας για το Σύμπαν, ο νεαρός Γαλιλαίος είχε αναλάβει μια παράξενη αποστολή: να υπολογίσει με μαθηματική ακρίβεια το μέγεθος της Κόλασης που είχε περιγράψει ο Δάντης στη "Θεία Κωμωδία". Και το αντιμετώπισε ως πραγματικό επιστημονικό πρόβλημα.
