Ο Σταμάτησε Φασουλής, στον "ιερό" χώρο του θεάτρου τέχνης, δίνει ξανά ζωή σε ένα ξεχασμένο είδος θεάτρου: Την παρλάτα. Έναν θεατρικό μονόλογο με γρήγορο, χειμαρρώδη λόγο, κάτι ανάμεσα στον προφορικό λόγο και στο τραγούδι.
Από τον Κέλσο | Συντακτική ομάδα Greece2Day
Η παρλάτα συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την αθηναϊκή επιθεώρηση. Και αν κάποιος μπορεί να συνδεθεί με την αναβίωση και τον εκσυγχρονισμό αυτού του είδους, είναι η ελεύθερη σκηνή και βέβαια ο Σταμάτησε Φασουλής.
Διατηρώντας κάποια επιθεωρησιακά στοιχεία, αποσπά την παρλάτα από το βασικό της πλαίσιο, και την εντάσσει σε ένα ολοκληρωμένο θεατρικό έργο που επιθυμεί να υπηρετήσει τη βασική αποστολή του διαχρονικού αυτού είδους τέχνης: Τον διάλογο μεταξύ δημιουργού και θεατή.
Η θέαση ενός έργου, δεν συνιστά μια μονόδρομη σχέση "θέαμα - θεατής". Είναι μια αμφίδρομη διαδρομή που συνδέει τις αναζητήσεις του δημιουργού με τις αντίστοιχες του κοινού. Το κοινό δεν είναι δέκτης, αλληλεπιδρά, πολλές φορές υποσυνείδητα. Συνδιαλέγεται με τον δημιουργό, συμφωνώντας , κρίνοντας, αμφισβητώντας, παίρνοντας ερωτήματα για "το σπίτι". Αυτή είναι η ουσία του θεάτρου, αν όχι από τότε που ο Θέσπις αποφάσισε να συνομιλήσει με τον χορό, σίγουρα όμως από τότε που ο Αισχύλος δίδαξε τον "Προμηθέα δεσμώτη".
Αυτή τη διαλογική σχέση, ο Φασουλής δεν την υπηρετεί, την επεκτείνει. Επί της ουσίας το κοινό συμμετέχει, όχι γιατί καλείται να συμμετάσχει, αλλά γιατί νιώθει την ανάγκη να γίνει κομμάτι της παράστασης. Ρωτά, ζητά διευκρινίσεις, καταθέτει δικές του εμπειρίες με απλές εκφραστικές κινήσεις και επιφωνήματα, δεν παρακολουθεί, βιώνει.
Διαβάστε ακόμα: «Ο Γκόγκολ στη Δραπετσώνα»
Θεωρητικά ο Φασούλης, παρουσιάζοντας μια παρλάτα, είναι μόνος στην σκηνή. Στην πράξη όμως δεν είναι. Πλάι του παρελαύνει σχεδόν ολόκληρο το Ελκηνικό θέατρο. Από την Κυβέλη και την Κοτοπούλη, μέχρι τον Μινωτή, τον Χορν και τη Βουγιουκλάκη. Μπαινοβγαίνουν παρουσιάζοντας τη θεατρική βιογραφία τους, τη συμβολή τους σε αυτό που λέγεται ελληνικό θέατρο, εκμυστηρεύοντας αδυναμίες τους, αποκτώντας έτσι μια πιο γήινη πιο ανθρώπινη και καθημερινή φορεσιά.
Ο Φασουλής - ως κομπέρ - παρουσιάζει, προλογίζει αυτόν τον "μυστικό - αθέατο" θίασο, ανασύροντας προσωπικές τους συνήθως αναμνήσεις, μέσα από τις πολλές δεκαετίες που υπηρετεί τον χώρο. Άλλωστε είναι ο τελευταίος επιζών πραγματικός θεατράνθρωπος, με ό,τι περιλαμβάνει αυτός ο όρος.
Ξεκινά από το "Βίρα τις άγκυρες" του Μουζάκη, για να φτάσει σε παραστάσεις όπως το "Αυγό" του Φελισιέν Μαρσώ με τον Χορν, το "Σικάγο" με τη Μαρινέλλα και βέβαια τις επιθεωρήσεις της ελεύθερης σκηνής. Διαβαίνει με ανεξάντλητο ενδιαφέρον τις δεκαετίες, χωρίς χρονικούς περιορισμούς. Δεν αφηγείται, δεν παρουσιάζει ένα δοκίμιο, δεν κάνει ιστορία, είναι είπαμε ο κομπέρ αυτού του μαγικού θιάσου που έχει σαν ρεπερτόριο όλη τη διαδρομή του Ελληνικού θεάτρου.
Και βέβαια όλα αυτά μπροστά στο κοινό που εγκαταλείπει πνευματικά τις αριθμημένες του θέσεις για να κατέβει στη σκηνή, να "αγγίξει" τους μεγάλους, να θυμηθεί προσωπικά του βιώματα από τα έργα τους, ή απλά γνωρίζοντας ό,τι προηγήθηκε του βίου του.
Το τέλος - νομοτελειακά - οδηγεί στην αποθέωση του δημιουργού, και μαζί του και του "μυστικού του θιάσου", σε ένα κλίμα συγκίνησης που δεν εκβιάζεται, προκύπτει...
...έτσι απλά, σαν παρλάτα.
Add comment
Comments