Θα διαπραγματευτεί ο Τσίπρας με τον Ερντογάν;

Παρατηρώντας τις διαπραγματευτικές ικανότητες του ποικιλόχρωμου, ορχούμενου θιάσου της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, όπως καταγράφονται από την άλλη πλευρά στο ντοκιμαντέρ "Στο Χιλιοστό" των Ε. Βαρβιτσιώτη και Β. Δενδρινού, αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο τυχεροί σταθήκαμε.

Σταθήκαμε τυχεροί κυρίως γιατί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη υπήρξαν πολλοί άνθρωποι με επιρροή, οι οποίοι έκαναν υπομονή, άπλωσαν δίχτυ ασφαλείας και επέμεναν να το κρατήσουν, όταν οι Τσίπρας και Βαρουφάκης φώναζαν να αποσυρθεί γιατί δεν χρειάζεται, καθώς ο νόμος της βαρύτητας είναι μια ψευδαίσθηση.

Με απλά λόγια, το 2015 η Ελλάδα έμοιαζε με ένα παιδί που κατηγορούσε την οικογένειά του για την τιμωρία που του επέβαλε επειδή απέτυχε στις εξετάσεις και την απειλούσε πως θα την τιμωρήσει κάνοντας κακό στον εαυτό του.

Θυμάμαι σαν τώρα ένα άρθρο εκείνης της επίμαχης περιόδου, όπου περιέγραφα την κατάσταση της "περήφανης διαπραγμάτευσης" σαν την περίπτωση ενός ενοίκου πολυκατοικίας που απειλεί τους υπόλοιπους πως θα κάνει ζημιά στην πολυκατοικία τινάζοντας στον αέρα το διαμέρισμά του.

Το πλέον τραγικό της όλης υπόθεσης είναι πως ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του ούτε τότε ούτε αργότερα φαίνεται να αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο στον οποίο έβαλαν τη χώρα αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Γιατί, αν δεν είχαμε αποφύγει την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία κυριολεκτικά… στο χιλιοστό, το πλήθος που τους ζητωκραύγαζε όταν υπόσχονταν πως θα σκίσουν τα μνημόνια θα απαιτούσε εκδίκηση και τις κεφαλές τους επί πίνακι.

Τα δε στελέχη και τα μέλη τους - άνθρωποι που σπανίως έχουν σιτιστεί εργαζόμενοι εκτός κόμματος και πολιτικής - και οι οποίοι έχουν κάνει περιουσίες στην επικράτεια του ευρώ, θα τα έχαναν όλα και θα αμείβονταν με τις δραχμές του Λαφαζάνη και τα κουπόνια του Βαρουφάκη.

Διαβάστε ακόμα: Η δημοκρατία δεν εκδικείται