Ο Γιωτόπουλος αποφυλακίστηκε. Θα αποφυλακιστούν και οι Ξηροί και ο Κουφοντίνας. Πολλοί διαφωνούν. Πρωτίστως οι συγγενείς. Τους συγγενείς τους κατανοώ. Θα επιθυμούσαν και την επαναφορά της θανατικής ποινής. Ποιος - στη θέση τους - δεν θα την επιθυμούσε;
Γι ´αυτό όμως και δεν δικάζουν οι συγγενείς.
Διαφωνούν επίσης πολιτικοί και πολίτες, επικαλούμενοι τη φρικαλεότητα των εγκλημάτων όλων αυτών των ιδεοληπτικών πρωτόζωων. Εδώ θα διαφωνήσω. Η δράση τους είχε στόχο τη δημοκρατία και η δημοκρατία τους φυλάκισε.
Και η δημοκρατία τιμωρεί, όμως δεν εκδικείται.
25 χρόνια είναι λίγα, αναλογιζόμενοι το μέγεθος της εγκληματικής και απάνθρωπης δράσης τους; 25 χρόνια είναι είναι μια ζωή ολόκληρη. Πλήρωσαν την γελοιότητα της σκέψης τους, θυσιάζοντας τα ωραιότερα χρόνια μιας ζωής. Και η ζωή είναι μία. Άλλη δεν έχει.
"Τα θύματα δεν έχασαν 25 χρόνια ζωής, αλλά όλη τη ζωή τους χωρίς να έχουν και κανένα χρέος να ξεπληρώσουν προς την κοινωνία", ισχυρίζονται με ορθολογική προσέγγιση οι διαφωνούντες με την αποφυλάκιση.
Έτσι γίνεται με τις δολοφονίες. Δυστυχώς. Τι νόημα όμως έχει να κρατάς μέσα σε ένα κελί κάποια αξιολύπητα γεροντάκια, μόνο και μόνο για να μην πεθάνουν σπίτι τους; Αυτό δεν είναι τιμωρία. Είναι εκδίκηση.
Και εκδίκηση επιζητούν οι συγγενείς, όχι μια οργανωμένη πολιτεία.
Διαβάστε ακόμα: Η πρώτη φούσκα έσκασε
Η οργανωμένη πολιτεία χαρακτηρίζεται - και πρέπει να χαρακτηρίζεται - από ανθρωπισμό. Ακόμα και προς τα πιο απάνθρωπα αντικοινωνικά τέρατα. Αλλιώς δεν δικάζει, εφαρμόζει μια σύγχρονη παραλλαγή του νόμου του Λιντς.
Τι μήνυμα δίνουμε όμως στην κοινωνία; Ότι μπορείς να σκοτώνεις και κάποια στιγμή θα ζεις ελεύθερος κάτω από τον ίδιο ουρανό με όσους έχασαν τους ανθρώπους τους;
Αν τίθεται θέμα μηνύματος και συμβολισμών, τότε βρίσκω έναν ακόμα λόγο που πρέπει να αποφυλακιστούν.
Όποιος πεθαίνει στη φυλακή, διατηρεί μια - μικρή έστω - αύρα μύθου προς όσους αρέσκονται να τρέφονται με τέτοιους μύθους.
Η κοινωνία πρέπει να τους δει ξανά στους δρόμους της. Ανήμπορους, θλιβερούς, δυστυχείς με τα χρόνια του πολυετούς εγκλεισμού να μεγενθύνουν την αντιαισθητική καμπούρα που το γήρας κολλάει στο σβέρκο μας.
Γεροντάκια ασήμαντα. Απαλλαγμένα από κάθε μύθο.
Που αν τα τρακάρεις στον δρόμο, στέκεσαι ένα δυο δευτερόλεπτα από απλή περιέργεια, και τα προσπερνάς με αδιαφορία.
Add comment
Comments