Τι ακούμε! Και πόσα έχουμε ακόμα ν΄ακούσουμε! Και είπεν ο Αιμίλιος Χειλάκης, ηθοποιός, ίσως και υπό την επίδραση-θάμπος της ανάγνωσης του βιβλίου Ιθάκη, συγγραφής Αλέξη Τσίπρα… (Ιθάκη! Μελετήστε την ευκολία τού να τσαλαπατήσει ακόμα και στα χωράφια του Κωνσταντίνου Καβάφη… Και ποιος είναι ο Καβάφης;)
Και είπεν, λοιπόν, ο Αιμίλιος Χειλάκης: ”Ο Τσίπρας ξέρει τι είναι Κυβερνώσα Αριστερά”. Το σημαντικότερο, αγαπητέ, είναι ότι πλέον ξέρουμε και ‘μεις. “Είμαστε στη φάση του φόβου”. Αυτό ξαναπές το. “Οτιδήποτε είναι ανακουφιστικό είναι η ελπίδα. Πρέπει να δημιουργήσεις την ελπίδα. Ο Τσίπρας μίλησε για ελπίδα το 2012 σε καιρό θυμού”. Βαλτός είσαι; Λες να μην θυμόμαστε την ελπίδα του τότε;
“Go back, κυρία Μέρκελ”. Εσκισε μνημόνια. Σεισάχθεια στα χρέη. Ουρανομήκης η ελπίδα! “Τώρα πρέπει να μιλήσει για ελπίδα ο Αλέξης, στον καιρό του φόβου. Και νομίζω θα το κάνει”. Και γιατί να μην το κάνει; Έχει τίποτα καλύτερό; Αυτό το εμπόρευμα εμπορεύεται ο άνθρωπος. Με προσόν την έλλειψη ντροπής.
“Δεν θα με ακούσεις ποτέ να σου πω ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πιο σωστός όλων”. Και να το πεις δεν θα το ακούσω, σε διαβεβαιώ. Ησύχασε. “Θα με ακούσεις όμως να σου λέω ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα δημιουργήσει μια πίστη στα πράγματα. Μια πίστη που έχει να κάνει με την ανάγκη για καλύτερο κράτος”. Και’ γω θα κάνω ότι δεν σε άκουσα. “Οταν πιστέψεις εσύ ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερο κράτος, ρίξε την ψήφο στον Αλέξη”. Αρκεί να πιστέψεις στον Ιησού!
Διαβάστε ακόμα: Το ρισκαδόρικο ποντάρισμα του Μητσοτάκη
Καλέ τα λένε και τα πιστεύουν! Μιλάμε για αίρεση. Χάρε, χάρε, χάρε Κρίσνα-Αλέξη. Και κατέληξε “Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Από όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Είναι έτσι ζωγραφισμένος”. Και ο Αλέξης έτσι κατασκευασμένος. Το αυτό ισχύει και με τον Χριστό στις εκκλησίες. Μιλάμε για θρησκεία. Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα! Αυτή είναι η επιτομή του λαϊκισμού.
Ο ευσυνείδητος ηγέτης δεν είναι να κοιτάζει έναν έναν στα μάτια. Αυτός είναι ανέξοδος αλληθωρισμός. Αλλά να κοιτάει και να χαράσσει την προοπτική, το μέλλον κι ας μην εκλαμβάνετε ως αρεστό. Για να γίνει κατανοητό, θα αντιπαραβάλω μια φράση καθεαυτού ηγέτη. “Θα σας πετάξω στη θάλασσα και θα μάθετε να κολυμπάτε” είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (καμία σχέση με τον συνονόματο Βούδα της Ραφήνας). Πότε; Όταν οργάνωνε την ένταξη μας στην ΕΟΚ (ΕΕ ήτοι Ευρωπαϊκή Ένωση) και ενώ έβραζε το σύμπαν με το σύνθημα που έραινε τον κόσμο ο Ανδρέας Παπανδρέου “ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ”.
Μπορείτε να μας φανταστείτε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο Αλέξης ως Τζοκόντα. Ετσι τον είδε ο ηθοποιός Χειλάκης. Αναγνώσεις και αναγνώσεις χαρίζει η έρμη τέχνη. Στο άκουσμα, ως αστραπή κατέφθασε στη σκέψη ένας πίνακας του Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ενός εκ των επιδραστικότερων βρετανών καλλιτεχνών, θεμελιωτή της Pop art τη δεκαετία του ’60. Τον θυμάστε τον Αλέξη στο σκάφος της Παναγοπούλου ενώ τα μπαλκόνια μας είχαν ακόμα αποκαϊδια από την φωτιά στο Μάτι των 104 νεκρών; Παγωμένος άνθρωπος σε ένα τοπίο θαλάσσης να καπνίζει το πούρο του.
Ιστορική η φράση: “Και να σου είχα δώσει τα χρήματα θα τα είχες ξοδέψει”. Χόκνεϊ, αναγνώστες. Ντέιβιντ Χόκνεϊ! Ημείς, που αντιστοίχως ζήσαμε ως η “Κραυγή” του Εντβαρτ Μουνκ, του νορβηγού εξπρεσιονιστή.
ΥΓ. Όποτε ακούω να μιλάει αριστερίζων καλλιτέχνης, νοσταλγώ φρικτά, αιματηρά τον Διονύση Σαββόπουλο.
Add comment
Comments