Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε χωρίς να έχει κάνει απολογισμό. Ή μάλλον έκανε, άλλα για όλα όσα πήγαν στραβά έφταιγαν "άλλοι".
Αυτό το ίδιο φαίνεται μοτίβο βγαίνει και στο μανιφέστο της "κυβερνώσας Αριστεράς". Όσο κι αν το κείμενο προσπαθεί να μιλήσει σε τόνο εμπειρίας και ωριμότητας. Η κυβερνώσα αριστερά παρουσιάζεται σαν υπεύθυνη και ώριμη. Είναι όμως;
Ας πάει να τον ψηφίσουν οι πολίτες της πρώην ΠΓΔΜ και οι δανειστές, ή τελοσπάντων κάποιος που δεν πλήρωσε ακριβά το μάρμαρο των λαθών του.
Οι κυβερνήσεις δεν κρίνονται από τις προθέσεις που δηλώνουν, αλλά από τις αποφάσεις που παίρνουν όταν πιέζονται. Εκεί κρίθηκε. Και απελύθη από τον ελληνικό λαό. Μια γενιά νέων παιδιών μετανάστευσε και χάθηκε από τη χώρα στο βωμό της ανικανότητάς τους. Ακόμα δεν έχουν γυρίσει αυτοί και μάλλον δεν θα γυρίσουν.
Ο μικρομεσαίος έγινε όπως πάντα το εύκολο ταμείο του κράτους. Φόροι και εισφορές πλάκωσαν ανθρώπους που ήδη έτρεχαν να κρατήσουν ανοιχτή τη δουλειά τους και το σπίτι τους. Η ρευστότητα χάθηκε από επιχειρήσεις που μέχρι χθες στέκονταν. Και όλο αυτό βαφτίστηκε κοινωνική δικαιοσύνη, για να περάσει πιο εύκολα.
Τους συνεργάτες του που κάποτε ήταν πρώτη σειρά, τώρα τους βάζει στον εξώστη, επειδή χαλάνε το κάδρο της επιστροφής. Αυτό δεν είναι ασήμαντο. Δείχνει πώς μετακινεί την ευθύνη όταν αρχίζει να τον βαραίνει.
Η πολιτική γράφει εκεί που βλέπεις τι έμεινε στο τέλος του μήνα, ποιος είπε άλλα και ποιος μετά έψαχνε ποιον θα φορολογήσει ως το μεδούλι για να βγουν τα νούμερα.
Αυτό το παρελθόν δεν αλλάζει με κανένα μανιφέστο. Χρειάζεστε μια καθαρή φράση παραδοχής από τον άνθρωπο που τότε είχε το τιμόνι χωρίς αποποιήσεις ευθυνών: Πού πιέστηκε λάθος η κοινωνία και γιατί; Πού μεταφέρθηκε το κόστος; Ποιος φταίει για αυτό;
Χωρίς αυτά, η επιστροφή Τσίπρα είναι επανάληψη του ίδιου έργου που θέλει να περάσει για πρεμιέρα.
Και είναι και κάτι ακόμη, πιο απλό από όλα τα προηγούμενα. Όταν κάποιος πει και καμιά "συγγνώμη, κάναμε λάθος", μπορείς να σκεφτείς να του δώσεις ίσως μια ευκαιρία ακόμα για να τα κάνει σωστά αυτή τη φορά. Αν όμως εκείνος πιστεύει ότι όλα σωστά τα έκανε, και καμιά συγγνώμη δεν του βγαίνει, τότε αυτό είναι εγγύηση ότι πάλι τα ίδια λάθη θα ξανακάνει. Ακριβώς τα ίδια.
Εκεί κολλάει και η "Ιθάκη", γιατί δεν ήταν ποτέ απολογισμός. Ήταν Γολγοθάς, όχι Ιθάκη. Ήταν προσπάθεια να παρουσιαστεί μια βαριά περίοδος σαν πορεία δικαίωσης, με την ευθύνη να διαχέεται, να φεύγει Τσίπρας από το κάδρο της και το βάρος να μένει στην κοινωνία ή στους άμοιρους πρώην συνεργάτες του. Του εξώστη ντε!
Άλλο η μνήμη φυσικά αυτών που θέλουν να επιστρέψουν στις καρεκλες και άλλο η μνήμη αυτού που πλήρωσε τα λάθη τους.
Ο ελληνικός λαός ήδη έχει απολύσει τον ταλαντούχο κ. Τσίπρα μία φορά για όσα έκανε διαμετρικά αντίθετα από αυτά που έλεγε. Αυτό είναι η απόφαση της κοινωνίας. Γιατί να τον εμπιστευτεί τώρα άραγες;
Αν η επιστροφή του ταλαντούχου κ. Τσίπρα σημαίνει να ξαναζήσουμε το ίδιο έργο της "πρώτης φοράς αριστεράς" αλλά με άλλη αφήγηση, η απάντηση είναι απλή:
Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.
Add comment
Comments