Οσο περνάει ο καιρός, ο αγώνας του θα μοιάζει όλο και περισσότερο με του Τσίπρα όταν ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Οργή. Καταγγελίες. Αγανάκτηση. Συνθήματα και ανέφικτες υποσχέσεις. Ηδη "κατέβασε στον λαό" την πρώτη υπόσχεση του δικού του "προγράμματος της Θεσσαλονίκης": τετραήμερη εργασία.
Τις τελευταίες ημέρες, η καθημερινή δόση τοξικότητας του πολιτικού προσκηνίου αυξάνεται χάρη σε έναν παράγοντα που δεν τον υπολογίζαμε στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη. Είναι ένας πολιτικός βγαλμένος από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ. Συνυπήρξε με τους μηχανισμούς του. Τα χρόνια της συγκυβέρνησης Σαμαρά, όπως τον είχε κατηγορήσει τότε ο Γιώργος Παπανδρέου, διακρίθηκε στη μοιρασιά σε στελέχη των κρατικών οφικίων με τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ (το περίφημο 4-2-1).
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια δραστηριότητα την οποία μπορεί κανείς να ανακαλέσει από τη θητεία του ως ευρωβουλευτή – δεν εκμεταλλεύτηκε τον χρόνο του, έστω για να μάθει αγγλικά. Οι κομματικοί του λόγοι βρίθουν παλαιοπασοκικής αργκό. Οταν διαδέχτηκε τη Φώφη Γεννηματά στο κόμμα, ενδιαφέρθηκε κυρίως να αποκαταστήσει την πασοκική μυθολογία παρά να συγκροτήσει ένα ιδεολογικό ρεύμα που θα μπορούσε να τοποθετηθεί με αξιώσεις σε έναν νέο διπολισμό – μια διάδοχη κατάσταση στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το βασικό του επίτευγμα ήταν ότι επανέφερε τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ στην κεντρική σκηνή και την κομματική σλανγκ της δεκαετίας του 1980. Ετσι στελεχωμένο, το ΠΑΣΟΚ επωφελήθηκε από τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ κερδίζοντας θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή. Αλλά αντί να αναπτυχθεί, έπειτα και από αυτή την ευκαιρία, ως κόμμα εξουσίας, επιδιώκοντας να εκφράσει τους ψηφοφόρους του πολιτικού Κέντρου, μετέτρεψε το κόμμα σε κάτι που μοιάζει με αριστερή γκρούπα διαμαρτυρίας. Με τον ίδιο σε ρόλο μονίμως οργισμένου, με φωνή συρτή και βλέμμα πληγωμένου ανθρώπου, πλαισιωμένος από την κομματική καμαρίλα, να κατηγορεί τον πρωθυπουργό όχι για συστατικά της πολιτικής του, αλλά για ζητήματα ηθικής τάξης που καθρεφτίζονται στο συναίσθημα.
Δεν υπάρχει ηθικός πανικός που να μην τον χρησιμοποίησε ο Νίκος Ανδρουλάκης για να επωφεληθεί κομματικά. Από τις υποκλοπές (με ιδιαίτερη ζέση, αφού και ο ίδιος υπήρξε θύμα παρακολούθησης), στα Τέμπη (όπου υιοθέτησε τις καταγγελίες Βελόπουλου, στοιχιζόμενος με το κίνημα των Νέων Αγανακτισμένων που ενορχήστρωναν η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού), στον ΟΠΕΚΕΠΕ (όπου προσπαθεί να βγάλει το κόμμα του από το κάδρο του διαχρονικού ρουσφετιού), εσχάτως και στην απαξίωση της Δικαιοσύνης, έπειτα από την απόρριψη του Αρείου Πάγου πρότασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου να ελεγχθούν καταγγελίες για κατασκοπεία, κάτι που ο αρμόδιος αντεισαγγελέας δεν εντόπισε.
Διαβάστε ακόμα: Κυριάκο, ούτε βήμα πίσω
Ειδικά με αυτό το τελευταίο συμβάν ο Νίκος Ανδρουλάκης έσπασε όλα τα κοντέρ της οργίλης διαμαρτυρίας. Κορυφαία στιγμή του το πρωί της 29ης Απριλίου, όταν, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, επέλεξε να πολώσει την κριτική που ασκεί με ακραίο λόγο. "Το 2019 ο ελληνικός λαός ψήφισε τον κ. Μητσοτάκη γιατί δεσμεύτηκε ότι θα αντιμετωπίσει τη θεσμική παρακμή που δημιούργησαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο", είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο Μega. "Και αντί να την αντιμετωπίσει, έκανε τα ίδια και χειρότερα. Τι έκανε; Μαζί με τον ανιψιό του δημιούργησαν μια συμμορία στο Μαξίμου, η οποία επηρεάζει τη Δικαιοσύνη, ελέγχει τη ροή του χρήματος και δημιούργησε κι έναν μηχανισμό προπαγάνδας – από τα media και τα social media – για να παραπληροφορεί συγκροτημένα τον ελληνικό λαό".
Περιγράφοντας τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας ως συμμορία, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει έναν διχαστικό λόγο που είχαμε πολλά χρόνια να ακούσουμε στη δημόσια σφαίρα. Είναι ο λόγος που χρησιμοποίησαν οι ακραίες δυνάμεις που είχαν στοιχηθεί πίσω από τους Αγανακτισμένους, μετά τη χρεοκοπία. Ενας λόγος στηριγμένος στο κοινωνικό μίσος και στα αντανακλαστικά του. Ενας λόγος αντίστοιχος εκείνου που την προηγούμενη δεκαετία έπληξε κυρίως το ΠΑΣΟΚ – το οποίο παρ’ όλα αυτά άντεξε, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ήττα του λαϊκισμού της Αγανάκτησης, στην ακροδεξιά και στην αριστερή εκδοχή του.
Τη θετική εισφορά του στην ελληνική κοινωνία και στην πολιτική κουλτούρα, σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει ούτε να τη θυμάται. Τα περισσότερα πρόσωπα, άλλωστε, που στρατεύτηκαν στο μέτωπο κατά του λαϊκισμού, εξωθήθηκαν και είτε έχουν βρεθεί στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα είτε βρίσκονται μακριά από τα πράγματα. Η σημερινή ηγεσία του κόμματος έχει επιλέξει να αχθεί πάνω στο υπόστρωμα του κοινωνικού μίσους, διάχυτου στην κοινωνία, εύκολα συνδαυλιζόμενου στα social media και, πιθανόν, προσοδοφόρου σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας.
Επειδή μάλιστα οι ανταγωνιστές του στην αντιπολίτευση σήμερα, ο επερχόμενος Αλέξης Τσίπρας με ένα σχήμα μετα-ΣΥΡΙΖΑ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η επίσης επερχόμενη Μαρία Καρυστιανού, χρησιμοποιούν όλοι τον λόγο των συναισθημάτων και ποντάρουν πολιτικά στη Νέα Αγανάκτηση, ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε τελεσίδικα να κινηθεί σε αυτόν τον χώρο. Σε έναν αγώνα διμέτωπο: αφενός με συστατικά εχθροπάθειας κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφετέρου ανταγωνιστικά προς την υπόλοιπη αντιπολίτευση.
Ο αγώνας του έχει ήδη αρχίσει. Και όσο περνάει ο καιρός θα μοιάζει όλο και περισσότερο με του Τσίπρα όταν ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Οργή. Καταγγελίες. Αγανάκτηση. Συνθήματα και ανέφικτες υποσχέσεις. Ηδη "κατέβασε στον λαό" την πρώτη υπόσχεση του δικού του "προγράμματος της Θεσσαλονίκης": τετραήμερη εργασία.
Ο νέος Τσίπρας είναι ήδη εδώ. Πράσινος και πιο Αγανακτισμένος από ποτέ.
Add comment
Comments