Παρακολουθώντας τον δημόσιο διάλογο, τα νέα κόμματα που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και κυρίως τις περιβόητες διακηρύξεις τους, ολοένα και περισσότερο αισθάνομαι ότι ζω σε ένα περίκλειστο Γαλατικό χωριό.
Μόνο του, αυτόνομο, αδιάφορο και μη επηρεαζόμενο από το τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Το μόνο που μας λείπει είναι μια μαρμίτα και το κυριότερο, ο μαγικός ζωμός.
Άκουσα και την κα Κα Καρυστιανού και τον κο Τσίπρα. Ακούω και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Την κυβέρνηση δεν χρειάζεται να την ακούσω, αυτή κυβερνάει, δεν προτείνει, εφαρμόζει, δεν τάζει.
Ο λόγος τους κινείται μεταξύ ακατάσχετης αοριστολογίας και μικροδιαχείρισης. Η κα Καρυστιανού ζητάει να γίνουμε όλοι όμορφοι, πλούσιοι και υγιείς, ο κος Τσίπρας να "αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας". Τρίχες από αυγά.
Τα λένε δε με τέτοιο περισπούδαστο ύφος, λες και είμαστε στο 1928 και αυτοί είναι που ανακάλυψαν την πενικιλίνη.
Όταν δεν αοριστολογούν, περιορίζονται στη μικροδιαχείριση. Να μειώσουμε τον ΦΠΑ στα τρόφιμα για 2 μήνες, να δώσουμε μία ακόμα σύνταξη στους συνταξιούχους. Λες και όσοι κυβερνούν δεν θέλουν - όχι να μειώσουν - να καταργήσουν πλήρως τον ΦΠΑ και να δώσουν και 15η σύνταξη, για να γράψουν στις δημοσκοπήσεις 45%.
Η οπτική σταματάει στα περιορισμένα σύνορα της μικρής μας χώρας, χωρίς να παίρνει μυρωδιά όσα συγκλονιστικά αλλάζουν τον κόσμο μας.
Διαβάστε ακόμα: Ο φορομπήχτης κος Καραμανλής (ο γνήσιος διάδοχος του Ανδρέα)
Τι θέλουμε ως κράτος; Να μειώσουμε το ταχύτερο δυνατό τον δανεισμό ώστε να απαλλαγούμε από τα υψηλά πλεονάσματα και να μπορέσουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί μέσω της δραματικής μείωσης της φορολογίας, ή να ψάχνουμε να βρούμε ποιος βγάζει μια δεκάρα παραπάνω για να του τη δημεύσουμε; Ποια είναι η στρατηγική μας; Πως βλέπουμε τον εαυτό μας 10 χρόνια από σήμερα και τι βήματα σχεδιάζουμε να το επιτύχουμε; Όχι γενικότητες και φανφαρονισμοί, χαρτί και μολύβι και ατελείωτο excel.
Ποιες πρέπει να είναι οι άμυνές μας σε έναν κόσμο που διολισθαίνει στον στασιμοπληθωρισμό, με τα επιτόκια του δημόσιου χρέους να εκτινάσσονται παγκόσμια, τα ελλείμματα να αποτελούν βόμβα στα θεμέλια των οικονομιών και τα νομίσματα να χάνουν καθημερινά ό,τι μέχρι σήμερα τους προσδίδει συναλλακτική αξία: την εμπιστοσύνη των αγορών.
Στις ΗΠΑ προβληματίζονται εντονότατα με την επίδραση του δημογραφικού στο έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης που το υπολογίζουν μακροπρόθεσμα στα $31 τρις. Και στις ΗΠΑ έχουν ρυθμό γεννήσεων 1,9, ενώ στην Ευρώπη έχουμε 1,3. Εμείς απέναντι σε αυτό το τρομακτικής διάστασης πρόβλημα που θα ανατινάξει όλο το εύρος της κοινωνικής συνοχής, τι υπολογισμούς κάνουμε, τι προβληματισμούς αναπτύσσουμε, τι προτάσεις επεξεργαζόμαστε; Φορολογία στα διυλιστήρια;
Ζούμε μια επανάσταση που θα επιφέρει δραματικές μεταβολές στον κόσμο που ξέραμε, με αφετηρία στις αγορές εργασίας, στην αξία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στον ίδιο τον τρόπο ζωής. Η επανάσταση του AI. Μεταβολές δε που δεν μπορούν να προσδιορίσουν ούτε όσοι πρωταγωνιστούν σε αυτήν την επανάσταση.
Είδα 2 διακηρύξεις 2 κομμάτων. Δεν είδα ούτε μισή πρόταση για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Πως μπορούμε μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον, να εκμεταλλευτούμε τις τεράστιες ευκαιρίες αλλά και πως διαχρονικά θα την παρακολουθούμε και να οχυρωνόμαστε απέναντι στους κινδύνους.
Αν είναι να γίνει debate, μόνα θέματα θα έπρεπε να έχει το AI και το συνταξιοδοτικό. Ποια η προσέγγιση όλων των επίδοξων κυβερνητών μας απέναντι στην εν εξελίξει επανάσταση και στο εν εξελίξει βαθύ λάκκο της κοινωνικής ασφάλισης.
Μόνο όμως που σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να τοποθετηθούν επ' αυτών τύποι σαν τον Βελόπουλο και την Καρυστιανού (δεν εξαιρώ τα λοιπά αστέρια), τρέμω στην ιδέα.
Έχουν φαίνεται την αίσθηση ότι στο μικρό μας Γαλατικό χωριό, στο τέλος της ημέρας, θα βρεθούν όλοι στο μεγάλο τραπέζι των πανηγυρισμών για να ξεκοκαλίσουν τα αγριογούρουνα.
Μόνο που σύντομα δεν θα έχουμε άνθρωπο για να τα κυνηγήσει.
Add comment
Comments