Εκλογές έρχονται, πολλά κόμματα κυκλοφορούν στην πιάτσα, όλα θέλουν την ψήφο μας, το ζήτημα είναι εμείς τι θέλουμε να μάθουμε για να αποφασίσουμε.
Για τη σημερινή κυβέρνηση, πολλά ακούγονται, έντονες κριτικές, υπερβολικοί αφορισμοί, άλλωστε είναι και κοντά 8 χρόνια στην εξουσία, οφείλω όμως να της αναγνωρίσω κάτι: Της αναγνωρίζω ότι ικανοποίησε την ιστορική αποστολή που έχουν τα λεγόμενα συντηρητικά, κεντροδεξιά, χριστιανοδημοκρατικά Ευρωπαϊκά κόμματα.
Και ποια είναι αυτή η αποστολή; Να νοικοκυρεύουν τα δημόσια οικονομικά, φροντίζοντας παράλληλα να μειώσουν - στο μέτρο του δυνατού - τη φορολογική επιβάρυνση των πολιτών και των επιχειρήσεων.
Και αυτό ήταν κάτι που είχαμε ανάγκη να το δούμε, διότι η εν Ελλάδι συντηρητική παράταξη, είχε εντελώς εξοκείλει, είχε μεταλλαχτεί σε ένα ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80 (είχε χάσει την ψυχή της κατά το κοινώς λεγόμενο) και αψήφησε την αποστολή της. Μας γέμισε ελλείμματα και χρέη, οδηγώντας μας συνειδητά στη χρεοκοπία.
Στα 7 χρόνια που εκ νέου βρίσκεται στη διακυβέρνηση, φαίνεται να "ξαναβρήκε την ψυχή της".
Πρώτον περιόρισε την φοροεπιδρομή που βιώναμε, που είχε και τις ρίζες της στο υπέρογκο Ελληνικό χρέος. Το διάγραμμα του άρθρου, παρουσιάζει τον φόρο που πλήρωνε ο μέσος Έλληνας με δύο παιδιά (και προ του αφορολόγητου ορίου), το 2019 και τον φόρο που πληρώνει σήμερα για το ίδιο επίπεδο εισοδημάτων. Η διαφορά είναι εμφανής. Η μέση μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης ανέρχεται στο 37%.
Ταυτόχρονα, ο φόρος εισοδήματος στις επιχειρήσεις μειώθηκε από το 29% στο 22% (αναμένεται να κατέβει στο 20% για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις), καταργήθηκε το τέλος επιτηδεύματος, προγραμματίζεται επίσης η σταδιακή κατάργηση της προκαταβολής φόρου, ενώ μειώθηκαν σημαντικά οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και το ανάλογο εταιρικό κόστος.
Διαβάστε ακόμα: Αύξηση στον φόρο μερισμάτων: Τους εργαζόμενους τους ρωτήσατε;
Παρά τις γενναίες αυτές φορολογικές ελαφρύνσεις, η Ελλάδα όχι μόνο δεν έπαυσε να παράγει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, τα δύο τελευταία χρόνια μάλιστα, παρήγαγε για πρώτη φορά στην ιστορία της και τελικό πλεόνασμα.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, μετά την πανδημία, να περιορίσει σημαντικά τις ετήσιες δανειακές της ανάγκες, να αυξάνει μόνο οριακά το ονομαστικό χρέος και έτσι έχοντας και ανάπτυξη διπλάσια από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, να μειώσει τη δανειακή της επιβάρυνση με τον ταχύτερο ρυθμό στον πλανήτη.
Στα τέλη του 2026, η Ελλάδα δεν θα είναι πλέον η πιο δανεισμένη χώρα στην Ευρωζώνη.
Όλα αυτά μας οδήγησαν εχθές στην οριστική απομάκρυνσή μας από το καθεστώς της εποπτείας, μας έδωσαν την επενδυτική βαθμίδα, μείωσαν δραματικά τα επιτόκια δανεισμού μας.
Ζούμε δηλαδή σαν μπρούκληδες; Όχι, βιώνουμε - και θα βιώνουμε για καιρό ακόμα - τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Επίσης υπάρχουν άλυτα προβλήματα όπως το ενεργειακό κόστος που επιβαρύνει τα νοικοκυριά και μειώνει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, όπως και ο πληθωρισμός που κινείται σε επίπεδα υψηλότερα από τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Το ζητούμενο είναι το πως θα διατηρήσουμε τα κεκτημένα αυτής της 8ετίας και πως θα αμβλύνουμε τα υφιστάμενα προβλήματα.
Και αυτό το ζητούμενο δεν απαντάται με "πλήρως κοστολογημένα προγράμματα" που ΘΑ διατυπωθούν "κάπου, κάπως, κάποτε". Ούτε με γενικότητες και αοριστολογίες του τύπου "κατοχύρωση της ψηφιακής δημοκρατίας και κυριαρχίας με εθνικές τεχνολογικές υποδομές και ρήτρες κυριαρχίας!!!!"
Αν θέλαμε τέτοια, θα είχαμε βγάλει ήδη πρωθυπουργό τον Βαρουφάκη που έχει κηρύξει σταυροφορία κατά της τεχνοφεουδαρχίας.
Παρουσιάζουμε ένα διάγραμμα. Ας ξεκινήσουν όλα τα υποψήφια να κυβερνήσουν κόμματα, να προσθέτουν στο διάγραμμα αυτό, τι φόρο θα πληρώνουμε για κάθε επίπεδο εισοδήματος, όταν και αν γίνουν κυβέρνηση.
Και μετά συζητάμε και όλα τα άλλα.
Add comment
Comments