Η αριστερά για κάθε πρόβλημα έχει μία και μόνη λύση να προτείνει: Αύξηση των φόρων. Και για να γίνει πιο κοινωνικά ελκυστική αυτή η λύση "δεσμεύεται" να γδάρει φορολογικά μόνο τους πλούσιους. Επειδή όμως στην Ελλάδα, δεν έχουμε και τόσους πλούσιους, μια φορά που ανέλαβε την εξουσία, έγδαρε τη μεσαία τάξη και το σύνηθες υποζύγιο που λέγεται μισθωτοί.
Ένας μισθωτός που έπαιρνε έναν καλό μισθό (και μόνο πλούσιο δεν τον λες), δεν φτάνει που δεν μπορούσε να κρύψει ούτε δεκάρα εισόδημα από την εφορία, δεν φτάνει που πλήρωνε φόρο με συντελεστές που έφταναν και στο 44%, έπρεπε να πληρώνει κερατιάτικα και ένα ακόμα 10% "έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης".
Φόρος που επιβαλλόταν ακόμα και σε τόκους που εισέπραττε από τον τραπεζικό του λογαριασμό. Ο όρος δε "αλληλεγγύη" μόνο γέλωτα προκαλούσε.
Μέσα στα πλαίσια της μεταφυσικής τιμωρίας των πλουσίων, προτείνεται ο τριπλασιασμός του φόρου των μερισμάτων. Από 5%, να πάει στο 15% (αν και μιλάνε και για κλίμακα, άρα δεν αποκλείω να φτάνει και στο 50%).
Φόρο 15% στα μερίσματα είχαμε μέχρι το 2019. Πόσα εισέπραττε κάθε χρόνο το κράτος; €150 εκ. Αρκετά για σάμαλι και μαντολάτο στο γήπεδο.
Από το 2020, ο φόρος υποχώρησε στο 5%. Πόσα υπολογίζεται ότι εισέπραξε το κράτος το 2025; Κοντά €650 εκ. Με χαμηλότερο συντελεστή εισέπραξε υπερτετραπλάσια έσοδα.
Βέβαια σε αυτό συνετέλεσε και η αύξηση της κερδοφορίας των Ελληνικών επιχειρήσεων. Κύριος όμως παράγοντας ήταν το ότι η χαμηλή φορολογία αποτελούσε κίνητρο για διανομή κερδών. Στους μετόχους; Και στους μετόχους.
Αυτό το "και στους μετόχους" μάλλον σας προκάλεσε μια απορία. Ποιος άλλος μπορεί να εισπράξει μέρισμα πλην των μετόχων μιας εταιρείας;
Διαβάστε ακόμα: Bravo Maria! Η Καρυστιανού σε ρόλο Ρούλας Κορομηλά
Οι εργαζόμενοι.
Μια εταιρεία, έχει τη δυνατότητα, κατά τη διανομή των κερδών της, να προσφέρει μέρος της κερδοφορίας της σε εργαζόμενους. Κάποιος θα παρατηρούσε ότι bonuses πάντα υπήρχαν. Σωστό. Με μια διαφορά.
Τα bonuses φορολογούνται ως εισόδημα, τα έσοδα στους εργαζόμενους από διανομή κερδών φορολογούνται ως μέρισμα. Με 5%.
Για πρώτη φορά, οι δύστυχοι μισθωτοί, έχουν τη δυνατότητα να λάβουν εισόδημα από την εταιρεία τους που δεν θα καταλήξει το μισό στα κρατικά ταμεία. Το 95% θα μείνει στην τσέπη τους.
Και το κάνουν αυτό οι επιχειρήσεις; Το κάνουν και ας μην τις συμφέρει φορολογικά (η διανομή δεν θεωρείται δαπάνη, δεν μειώνει τα κέρδη, δεν μειώνει και τον φόρο). Το κάνουν γιατί έτσι αυξάνουν το κίνητρο των εργαζομένων, με εισόδημα χαμηλής φορολόγησης. Διαβάστε αποφάσεις γενικών συνελεύσεων των εισηγμένων εταιρειών, και στο σκέλος της διανομής κερδών, θα δείτε πολλά τέτοια παραδείγματα. Αν είστε στην αγορά, θα ξέρετε και παραδείγματα μη εισηγμένων εταιρειών, μεσαίου μάλιστα μεγέθους.
Ρώτησε κανείς τους εργαζόμενους αυτών των επιχειρήσεων, αν θέλουν να επιστρέψουν στο καθεστώς τη υπερφορολόγησης όλων των εισοδημάτων τους, σε μια οικονομία μάλιστα που κάποιοι επιτήδειοι εξακολουθούν να μην πληρώνουν πεντάρα;
Αναρωτήθηκε κανείς πόσο θα μειωθεί το ποσοστό των διανεμόμενων κερδών, αν πολλαπλασιαστεί φορολογία, άρα και πόσο θα μειωθούν τα δημόσια έσοδα;
Η αριστερά μπορεί να έχει να προτείνει μόνο μία λύση.
Η πραγματικότητα όμως παράγει πολύ περισσότερα προβλήματα από τη “λύση” της.
Add comment
Comments