Την ίδια στιγμή που περιφέρεται διαλαλώντας τι έγινε μέσα από το βιβλίο της δικής του οπτικής, με όλες τις διευκολύνσεις εαυτού, την ίδια στιγμή αρνείται να συνομιλήσει με τον λαό, μέσω ενός ντοκιμαντέρ, επειδή δείχνει όλη την οπτική!.. Πόσο Τσίπρας! Με ποιο επιχείρημα; "Δεν θα συμμετάσχω στη δολοφονία χαρακτήρα μου".
Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που κάθισα να δω το καθοριστικό ντοκιμαντέρ δυο εξαιρετικών δημοσιογράφων, της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού. Παρουσίες χαμηλού προφίλ και δυνατού επαγγελματισμού. Βεβαίως είχα διαβάσει το βιβλίο τους "Η τελευταία μπλόφα", βεβαίως συχνά στα χρονογραφήματά μου προέτρεπα, και συνεχώς προτρέπω, να το διαβάσουν όσο πιο πολλοί, μα πιο πολύ και από αυτά, είχα επιμείνει ότι θα έπρεπε αυτό, και μερικά ακόμα βιβλία, να μελετώνται στα ελληνικά σχολεία, σε μάθημα σύγχρονης Ιστορίας. Και μόνο έτσι θα μπορούσαμε να ελπίζουμε σε μελετημένους ψηφοφόρους. Σε κοσμογνώστες.
Τα λέω όλα αυτά για να διερωτηθώ ότι δεν φανταζόμουν την επίδραση του ντοκιμαντέρ επάνω μου, στο σώμα μου, στο μυαλό μου, στον θυμό μου, όσο το παρακολουθούσα του. Παρατηρώντας με, "είδα" επάνω μου την πληγή της γιαγιάς μου όταν επέμενε "Φάε και την τελευταία μπουκιά σου! Μια Κατοχή σας χρειάζεται!" - ενώ εμείς τη γελούσαμε - ακριβώς επειδή είχε βιώσει τη δραματική πείνα της Κατοχής. "Άκουσα" την πεθερά μου να κρούει μονίμως συναγερμό - που εμείς τον γελούσαμε - για ό,τι της θύμιζε τον Εμφύλιο, ακριβώς γιατί είχε περάσει Εμφύλιο.
Είδα και μένα… Μας είδα, και από τα μέσα κοινής δικτύωσης, ενώ παρακολουθούσαμε το ντοκιμαντέρ, να γυρίζει το στομάχι μας, να έχουμε τάση για εμετό, να χτυπάει η καρδιά μας, να φτάνει το αίμα στα νύχια, να πηγαίνει το χέρι, αλλά να επιμένει να μην κλείσει την τηλεόραση. Με είδα, μας είδα σε ένα δραματικό συλλογικό τραύμα. Ενα "Θεέ μου, τι ζήσαμε!" που θα μας ενώνει ανεκδιήγητο. Ενα "Πού να το πεις; Και ποιος να σε πιστέψει!" αλλά και "Αν δεν το έχεις ζήσει στο πετσί σου, δεν θα το καταλάβεις ποτέ!". Αλλά, αν εμείς που το ζήσαμε το "ξεχνάμε", το παρακάμπτουμε για να προχωρήσουμε… Τι να σου λένε όλοι οι άλλοι που "Δεν είχαν τίποτα να χάσουν!".
Αυτό είναι. Αυτός είναι ο αιώνιος διχασμός. Αυτοί που λογαριάζουν ότι έχουν να χάσουν (εννοείται, όσα έχει να χάσει η πατρίδα μας) και αυτοί, οι πολλοί, που δεν έχουν τίποτα να χάσουν… Νομίζουν! Οι "στ’ αρχ…α μου". Οι πώς να τους πούμε; Οι "Γιώργος Σταθάκης"! Αυτοί που ακόμα μπορούν να ανασηκώνουν τους ώμους και να γελάνε αδιάφορα. Που δεν έχουν πάρει, ούτε και θα πάρουν χαμπάρι. Τόσο πλατύ χαμόγελο αυταρέσκειας, ωχαδελφισμού, τόσο γέλιο, δεν έχει κάνει άνθρωπος-πολιτικός για τραγωδία. Αλλά στο ντοκιμαντέρ διακρίνεις και τους τύπου "Παππά". Με χαρακτηριστικά νυφίτσας. Υπουλοι. Τόση έλλειψη αίσθησης του κόσμου.
Διαβάστε ακόμα: Μανιφέστο και απολογισμός χωρίς συγγνώμες
Και τους "Λαφαζάνηδες", που φτάνεις και να τους συμπονάς - εκτιμάς ως ανιδιοτελώς ξεροκέφαλους μεν, αλλά σταθερά ανιδιοτελώς ξεροκέφαλους. Διακρίνεις σε όλους ένα ιδίωμα ανόητου που πιστεύει ότι "στραβός είναι ο γιαλός", σταθερά "στραβός ήταν και είναι ο γιαλός". Ημείς ποτέ στραβά δεν αρμενίσαμε. Εναν επαρχιωτισμό, βαρύ επαρχιωτισμό, ανθρώπων που δεν έχουν βγει έξω από την πόρτα τους - κόμμα τους. Δεν ενηλικιώθηκαν ποτέ. Και ανταμείφθηκαν κιόλας για αυτό. Αυτό και το χειρότερο. Αρα δικαιούνται ακόμα να μας περιπαίζουν. Εμείς πληρώσαμε τους λογαριασμούς τους. Ο Γιάννης Βαρουφάκης αρνήθηκε τη συμμετοχή στο ντοκιμαντέρ. Εννοείται. Τέτοιοι δεν ξεκαβαλάνε το άλογο της φαντασίας τους να μιλήσουν για πεζά.
Ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκε τη συμμετοχή του. Εννοείται! Αυτός που προσπάθησε ακόμα και τον εξευτελισμό της εμβληματικής "Ιθάκης", ανενδοίαστα τσαλαπατώντας-χρησιμοποιώντας ως τίτλο της βιογραφίας του, αρνήθηκε τη συμμετοχή του. Την ίδια στιγμή που περιφέρεται διαλαλώντας τι έγινε μέσα από το βιβλίο της δικής του οπτικής, με όλες τις διευκολύνσεις εαυτού, την ίδια στιγμή αρνείται να συνομιλήσει με τον λαό, μέσω ενός ντοκιμαντέρ, αφού δείχνει όλη την οπτική!.. Πόσο Τσίπρας! Με ποιο επιχείρημα; "Δεν θα συμμετάσχω στη δολοφονία χαρακτήρα μου".
Στα αυτιά μου αντηχεί ακόμα η τελευταία δημόσια δήλωσή του: "Το σφάλμα που αναγνωρίζω είναι ότι δεν κλείσαμε τις τράπεζες με το που εκλεχθήκαμε. Αργήσαμε"… Με σφιγμένο στομάχι και όση δύναμη απομένει, φωνάζω άηχα: Τι δολοφονία χαρακτήρα, ρε! Τι δολοφονία χαρακτήρα, ρε!
Ευχαριστώ μέσα από τη συνείδησή μου τις δύο εξαιρετικές δημοσιογράφους. Ξεχνάμε εύκολα. Παρακάμπτουμε γενναιόδωρα; Οσοι, τουλάχιστον, έχουμε να χάσουμε. Εν τέλει, είμαστε καλοί άνθρωποι. Γαϊδουρινά στωικοί. Πρώτη φορά μάς είδα, πολλούς από εμάς, ως καλούς ανθρώπους. Μέχρι βαθιά ανθρωπιστές. Να υπομένεις, να αντέχεις να υπομένεις, συνανθρώπους σου να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν. Και σε τι άλλο να ελπίζεις…
ΥΓ. Το χειρότερο που έκανε η παρέα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι επικάλυψε τους μακροχρόνια εχθρούς της πορείας της πατρίδας μας προς μια υγιή ανάπτυξη. Απενοχοποίησε την αλυσίδα ενόχων. Βαθιά ενόχων. Λαϊκιστές του κερατά. Αυτούς που προϋπήρξαν. Αλλά αυτό είναι άλλο ντοκιμαντέρ. Αν και στην αρχή, μας τα θύμισαν.
ΥΓ2 Στη σειρά βιβλίων που θα πρότεινα για τα σχολεία: "Καταστροφές και θρίαμβοι" και γενικά όλα του Στάθη Καλύβα. Και το "Η μεγάλη επιστροφή" του Αλέξη Πατέλη.
ΥΓ3 Αυτοί είναι οι ερχόμενοι πλέον ως "λοιπές προοδευτικές δυνάμεις". Για να έχουμε αντίληψη.
Add comment
Comments