Σκέφτομαι μήπως η δημοκρατία είναι καταδικασμένη να καθυστερεί. Η βαρβαρότητα, δυστυχώς, πάντα θα την κερδίζει, έχει αυτοματισμό ως ασυγκράτητα μαύρη. Στερείται αποχρώσεων, δισταγμών, ντροπής. Μασκαρεύεται και ξεδιάντροπα. Εν αρχή φοράει μάσκα καλοσύνης, ενάρετου - και καλά - υπέρ των αδυνάτων, κάνει καρδούλες. Συνοδεύει προστατευτικά γιαγιάδες στα ATM για να κάνουν ανάληψη.
Καλώς τηνε, κι ας άργησε! Αναφέρομαι στην απόφαση - ανακοίνωση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων αναφορικά με τα νομικά βήματα κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του πατερούλη Νίκου Κωνσταντόπουλου. Η δημοκρατία άργησε και πάλι; Σκέφτομαι μήπως η δημοκρατία είναι καταδικασμένη να καθυστερεί.
Η βαρβαρότητα, δυστυχώς, πάντα θα την κερδίζει, έχει αυτοματισμό ως ασυγκράτητα μονόχρωμη. Στερείται αποχρώσεων, δισταγμών, ντροπής. Μασκαρεύεται και ξεδιάντροπα. Εν αρχή φοράει μάσκα καλοσύνης, ενάρετου - και καλά - υπέρ των αδυνάτων, λες και σκορπάει καρδούλες στον αέρα.
Συνοδεύει προστατευτικά γιαγιάδες στα ATM για να κάνουν ανάληψη. Κυρίως όμως, και σύμφωνα με ψυχαναλυτικές οδούς, σε πολλές περιπτώσεις μασκαρεύει την κακοποίηση που κάποιος/κάποια υπέστη. Πώς το λέει ο στίχος του τραγουδιού, "Ό,τι πιούμε κερνάμε". Μπορεί να μην είναι η περίπτωσή μας, προς Θεού! Αλλά… Σε περιπτώσεις…
Την κακοποίηση που κάποιος/α υπέστη, διεστραμμένα ανταποδίδει, υποκλινόμενος/η κατ’ ουσίαν στον δράστη του/της. Τον δράστη κόπτεται να αθωώσει, γιατί δεν αντέχει να λογαριαστεί μαζί του. Δεν έχει κότσια γι’ αυτό. Εξελισσόμενη/ος σε διπλοδράστη. Αυτό φτάνει και να το καμαρώνει. Αρρωστοι άνθρωποι! Βαθιά άρρωστοι άνθρωποι! Αθεράπευτα. Αφού, αντί να προσπαθούν την ίαση, αντιθέτως στοχεύουν-κόπτονται στη μεταφορά - διασπορά της αρρώστιας-βιωμάτων ως διπλαρρώστια.
Διαβάστε ακόμα: Ρίξαμε λάδι στη φωτιά
Η έρμη, πλην μεγαλειώδης δημοκρατία είναι καταδικασμένη να μη γραπώνει τον σπόρο, ούτε το ανθό αλλά κάποτε το γαϊδουράγκαθο αναπτυγμένο. Τη ζημιά, αφού όμως έχει ήδη γίνει. Η βαρβαρότητα έχει ευκολίες. Δεν υπολογίζει τίποτα. Θα το λέγαμε δεν υπολογίζει Θεό… Οποιον "Θεό". Και τον συνειδησιακό. Η δημοκρατία θέλει τον χρόνο της. Κατ’ αρχήν θέλει χρόνο για να συνειδητοποιήσει το Αδιανόητο στις δικές της αρχές και αξίες. Παγώνει. Μετά, οφείλει στον ίδιο τον εαυτό της, για την αντιμετώπιση, να οπλιστεί με νόμους, ενώ ο απέναντι καταπατά με ευκολία κάθε νόμο -αρχή, γιατί δεν έχει ούτε μία. Πόσο ανέκαθεν μας περιέπαιξαν τέτοια είδη! Πόσα χρόνια! Πόσο αφήσαμε να εξελιχθεί κάθε "όλον" μπροστά στα μάτια μας; Σπορά, θερισμός, ξανά σπορά, ξανά θερισμός, γέμισαν αγροί "λουλούδια".
Παρακολουθούσαμε οι πολλοί με κομμένη ανάσα. Μα δεν βλέπει κανείς; Μα δεν συνειδητοποιεί κανείς; Δεν φοβάται κανείς; Είναι εδώ κανείς! Ντρεπόμασταν και αποστρέφαμε το βλέμμα όπως όταν έρχεσαι σε επαφή με επιδειξία. Που στρέφεις το βλέμμα ενώ εκείνος σε κοιτάει κατάματα, σε γδύνει με τα μάτια του ενώ σου κουνάει το όργανό του, την αρρώστια του. Ντρέπεσαι εσύ για εκείνον. Για το πόσο εκθέτει την αρρώστια του. Η ντροπή είναι το πιο περίεργο συναίσθημα. Ποτέ δεν λούζει αυτόν που του πρέπει αλλά αυτόν που δεν του αναλογεί.
Η δημοκρατία, αντίστοιχα, είναι το πιο υγιώς "περίεργο" πολίτευμα. Αργοπορεί. Αλλά… Ουφ! Κάποτε… Πράττει το σωστό. Το ανθρώπινο. Το υγιές. Ουφ! Για να δούμε…
ΥΓ. Απόσπασμα της Ανακοίνωσης Δικαστών και Εισαγγελέων: "Οι όροι πλέον αλλάζουν. Θα μπει τέρμα στην ασυδοσία ελάχιστων δικηγόρων όπως της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Ν. Κωνσταντόπουλου και άλλων μιμητών τους, στον εκφοβισμό που ασκούσαν… Θα δώσουν λόγο στα ποινικά δικαστήρια για όσα αδικήματα διέπραξαν σε όλη τη χώρα. Θα στραφούμε για αστικές αποζημιώσεις εναντίον τους στα πολιτικά δικαστήρια. Θα στείλουμε όλο το υλικό που έχουμε στη διάθεσή μας στους δικηγορικούς συλλόγους για τον πειθαρχικό τους έλεγχο. Τον ερχόμενο μήνα θα δώσουμε διεθνή διάσταση στο ζήτημα στην ευρωπαϊκή ένωση δικαστών. Καλούμε κάθε συνάδελφο που έχει υποστεί ή θα υποστεί στο μέλλον προσβολή στην τιμή του και στην αξιοπρέπειά του από τέτοιες συμπεριφορές, να απευθυνθεί στην Ένωση η οποία θα αναλαμβάνει πλέον συλλογικά τον συντονισμό των διαδικασιών".
Add comment
Comments