Κυκλοφορεί μια φωτογραφία του Παύλου Πολάκη στα social, στην οποία ποζάρει με έναν γιγαντιαίο ροφό. Την ανέβασε ο ίδιος, ως φωτογραφία προφίλ στο Facebook, λίγο αφότου σκοτώθηκαν πάλι στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσε να έχει εικονογραφήσει καλύτερα την κατάσταση της λεγόμενης "ευρωπαϊκής Αριστεράς". Η φωτογραφία θυμίζει εκείνο το ρητό με το ψάρεμα που λέει ο λαός αλλά δεν γράφεται, το ξέρετε όλοι.
Ο κ. Πολάκης το έκανε πράξη. Σου λέει, αφού εδώ μέσα δεν, ας πάω για ψάρεμα. Ο,τι κι αν γίνει στον ΣΥΡΙΖΑ, η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κυβερνώσα Αριστερά απέτυχε μέχρι τώρα σε όλα τα πιθανά επίπεδα: Το κυβερνητικό (αλλιώς θα είχε παραμείνει στην κυβέρνηση), το αντιπολιτευτικό (αλλιώς θα είχε παραμείνει στην αξιωματική αντιπολίτευση) και το οντολογικό (αλλιώς θα συνέχιζε να υπάρχει ως υπολογίσιμη δύναμη).
Τώρα, αντικαθίσταται από την Κεντροαριστερά, με βασικούς εκφραστές τον Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ. Οσοι επιμένουν να παραμείνει ζωντανή η Αριστερά ως τέτοια, βλέπουν τα ποσοστά τους να καταβυθίζονται και δεν καταλαβαίνουν γιατί. Τους φταίει ο ένας και ο άλλος. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι δεν θα έφταιγε κανείς, εάν είχαν κάτι ουσιαστικό να πουν στον κόσμο. Ο βρετανός ιστορικός Αντονι Μπίβορ, στο βιβλίο του "Η Ρωσική Επανάσταση και ο Εμφύλιος Πόλεμος", περιγράφει μια σκηνή κατά την οποία νεαροί μπολσεβίκοι, στο τρένο για την Αγία Πετρούπολη, αποστήθιζαν μια σειρά από συνθήματα που τους είχαν δοθεί γραμμένα. Δυσκολεύονταν, όπως μαρτυρά η πηγή της εποχής, κυρίως επειδή δεν ήξεραν ακριβώς τι σήμαινε αυτό το οποίο έπρεπε να φωνάζουν.
Παρ’ όλα αυτά, το 1918 τα συνθήματα ήταν ένας αποτελεσματικός τρόπος για να πάρει κάποιος την εξουσία σε μια χώρα. Ακόμη και αν δεν ήταν σαφές το περιεχόμενό τους. Αρκεί να ήταν επαναστατικό. Η πολιτική των συνθημάτων κυριάρχησε καθ’ όλον τον 20ό αιώνα, συχνά με ολέθρια αποτελέσματα. Στην Ελλάδα πέρασε και στον 21ο, με αποκορύφωμα το 2015. Ηταν η τελευταία φορά που γέμισαν πλατείες με πολιτικά συνθήματα. Πλέον, οι πολιτικές συγκεντρώσεις γίνονται με καθήμενους στο Θησείο, σαν παράσταση στο Ηρώδειο. Ο κόσμος βαριέται να βγαίνει και να φωνάζει. Οχι επειδή ο κόσμος είναι μαλθακός και βολεμένος, αλλά επειδή τα συνθήματα δεν του αρκούν. Μάλλον τον απωθούν.
Διαβάστε ακόμα: Η συνωμοσία που έγινε πολιτική οδηγία
Ο κόσμος θέλει να ξέρει τι θα κάνεις για αυτόν και πώς θα το κάνεις. Το θέλει σε απλά και πειστικά ελληνικά και με επεξηγήσεις. Το θέλει, επίσης, με νούμερα. Και αυτό απαιτεί ένα βάθος σχεδιασμού και ρεαλισμού, που η ελληνική κυβερνώσα Αριστερά δεν είχε ποτέ. Οπως αποδείχθηκε, πήρε την κυβέρνηση το 2015, περίπου όπως οι νεαροί μπολσεβίκοι του τρένου: Με συνθήματα, εντυπωσιακά μεν, χωρίς ιδιαίτερο περιεχόμενο δε. Ο μόνος που μιλάει με νούμερα αυτήν τη στιγμή είναι η κυβέρνηση. Και διότι έχει το μαχαίρι και το πεπόνι, αλλά και διότι έτσι λειτουργεί ως πολιτικό σύστημα.
Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι τα νούμερα αυτά είναι "καλά", ούτε ότι δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Προφανώς θα μπορούσαν. Δεν υπάρχει, όμως, κάποιος να αντιπροτείνει κάτι. Κι αν υπάρχει, δεν τον ακούει κανείς. Στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, τσακώθηκαν για το "μαγαζί" τους. Αν έχεις λυμένα τα προβλήματά σου και έχεις εξαντλήσει όλες τις σειρές στο Netflix, μπορείς να ασχοληθείς για να περάσεις την ώρα σου. Επί της ουσίας όλα αυτά δεν αφορούν πλέον κανέναν. Οπως και οι εσωκομματικές διαμάχες του ΠΑΣΟΚ και οι γενικές διαπιστώσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Μέχρι όλοι αυτοί να βγουν να πουν στον κόσμο κάτι πολύ συγκεκριμένο και πειστικό για την επόμενη ημέρα του, για τα προβλήματά του και τις συνθήκες του 2026, η συζήτηση για τις εκλογές παραμένει μια θεωρητική άσκηση. Που εστιάζει κυρίως στο ποιος δεν θα κυβερνήσει και όχι στο πώς θα κυβερνηθεί η χώρα. Εάν καταφέρουν να βρουν αυτό το κάτι που περιμένει ο κόσμος, πολλοί θα τους ακούσουν με ενδιαφέρον.
Εναλλακτικά, υπάρχει πάντα το ψάρεμα.
Add comment
Comments