Συγκλόνισε, έμαθα, ο μαθητής που πήγε να δώσει πανελλήνιες, απάντησε σε δικές του ερωτήσεις, και έφυγε με την κουτέλα ψηλά διότι ναι μεν αγωνίστηκε να ανατρέψει το σύστημα, φεύ όμως, δεν τα κατέφερε.
Δεν γνωρίζω τι αγώνες ανατροπής έδωσε, για κάποιο λόγο μας κρύβουν τις επαναστατικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα στη μέση εκπαίδευση, πάντως ουσία αγώνα δεν έδωσε. Προτίμησε την παραίτηση. Πιο βολική και απείρως πιο ξεκούραστη.
Κατ´ αυτόν την παραίτηση τού τη δίδαξαν οι γονείς του. Ίσως ισχύει ότι οι πλέον λιγότερο κατάλληλοι για την διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού είναι οι γονείς του.
Δεν του άρεσε το σύστημα των πανελληνίων. Αυτό που για δεκαετίες διαφημίζουμε στη χώρα ως το πλέον αξιοκρατικό. Εν τούτοις, ναι, έχει αδυναμίες, αναπτύσσονται σύγχρονοι προβληματισμοί και κάποια στιγμή θα αλλάξει.
Αυτό που κανένας όμως δεν έμαθε στον νεαρό είναι ότι δεν διαλέγουμε συνήθως τον στίβο που θα αγωνιστούμε. Ούτε το ταρτάν, ούτε τις καιρικές συνθήκες, ούτε το πόσοι θα βγουν μπροστά στο ντεμαράζ.
Χρέος μας είναι να προετοιμαζόμαστε σωστά. Να αποκτούμε γνώσεις, ικανότητες, δεξιότητες. Να μάθουμε κατ' ελάχιστο τη μητρική μας γλώσσα.
Να μην κάνουμε 7 συντακτικά λάθη σε μισή πρόταση. Το χούμε νεαρέ;
Δεν ξέρω πως θα το χαρακτήριζε όλο αυτό κάποιος, πάντως όπως και να το χαρακτήριζε έχει όνομα: Λέγεται Ζωή.
Αν δεν του αρέσει η διαδικασία του νεαρού, δεν του αρέσει η ίδια η ζωή. Και αυτό είναι πρόβλημα που πρέπει άμεσα να διαχειριστεί. Γιατί η ρημάδα βαστάει λίγο, όμως αυτό το "λίγο" διαρκεί 7-8 δεκαετίες.
Βρήκε λύση να πάει στο εξωτερικό. Θα έχει δει κάποιους Έλληνες influencers της αλλοδαπής που διαφημίζουν τους παράδεισους που ζουν. Τι να κάνουν κι αυτοί; Έχουν κι αυτοί τα ζόρια τους.
Μόνο που πριν μπει στο αεροπλάνο πρέπει να γνωρίζει ότι στην αλλοδαπή δεν σε ρωτάνε που να βάλουν τα γκολ πόστ για να σκοράρεις. Και αν κάποιες χώρες είναι πιο οικονομικά αναπτυγμένες, δεν κρατάνε τον μπεζαχτά τους περιμένοντας τους Έλληνες επαναστάτες για να τους τον ακουμπήσουν.
Αν έχεις γνώσεις και μάλιστα και κάποια εξειδίκευση μπορεί να είσαι χρήσιμος. Να σου δώσουν μια δουλειά και έναν κάποιο συμπαθητικό μισθό. Αν όμως. Αν ξέρεις τουλάχιστον τη γλώσσα σου, μια ακόμα, και είσαι μαθημένος στα δύσκολα, μαθημένος να αγωνίζεσαι και όχι να παραιτείσαι. Να μην λες "φτιάξτε το σύστημα στα μέτρα μου και βλέπουμε".
Αν έχεις μάθεις να παραιτείσαι, στην Παταγονία να φτάσεις, προκοπή και χαίρι δεν θα δεις. Και εκεί ακόμα θέλει να επιλέγεις τους δύσκολες αγώνες και όχι τις βολικές παραιτήσεις.
Το ότι κάποιοι κάνουν πρότυπο τέτοιους νεαρούς, είναι δείγμα της βαθιάς ασθένειας από την οποία πάσχει η κοινωνία μας.
Το να κάνεις πρότυπο την "αγωνιστική" παραίτηση και όχι τη διάθεση για δύσκολους αγώνες, σημαίνει ότι θεοποιείς τον λαϊκισμό, τις ρητορικές ασύντακτες ευκολίες, και τον ψευτοτσαμπουκά.
Πρότυπο όμως είναι το παιδί που χωρίς ιδιαίτερα και χωρίς φροντιστήρια πρωτεύει στις εξετάσεις, που εργάζεται για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, που κάνει 3 δουλειές μέχρι να βρει εργασία ανάλογη των σπουδών του.
Που δεν λουφάρει από τις μοναδικές ευθύνες και υποχρεώσεις της ηλικίας του, ψάχνοντας "μαγικούς" τόπους του παραμυθιού που θα επιβραβεύουν τη ράθυμη "αγωνιστικότητά του".
Που πιάνει την πέτρα και τη στίβει. Χωρίς προσχήματα και χωρίς δικαιολογίες.
Και που στη ζωή του θα παράξει πλούτο που θα συντηρεί - μέσω φόρων - τα σημερινά "πρότυπα", που ακόμα θα παλεύουν να σκαρώσουν μια πρόταση χωρίς μισή ντουζίνα λάθη.
Add comment
Comments