Ήταν Μάιος του 2012. Νέοι όλοι, καθόμασταν κάπου προς πλατεία Καρύτση μεριά και ψιλοτρώγαμε συνοδεία οίνου. Εκλογές είχαμε μπροστά μας, μια χρεοκοπία πίσω μας, πλάι μας και μπροστά μας, η πολιτική συζήτηση είχε ανάψει.
Το δείγμα δεν ήταν αντιπροσωπευτικό. Ένας δύο “φιλήσυχοι” ΠΑΣΟΚοι, ένας συμπαθέστατος ορθόδοξος κομμουνιστής και όλοι οι άλλοι (11-12 το σύνολο) παραδοσιακά της λεγομένης και μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης.
Όχι ότι και τη δεκαετία του 2000 το ρίχναμε μονοκούκι στον Καραμανλή, τον Αλογοσκούφη, τον Αρούλη και τον Αντώναρο. Είπαμε ότι είμαστε “του κόμματος κε υπουργέ” αρκεί το κόμμα να μην μας ρίχνει και στα βράχια. Eτσι; Έτσι.
Αφού εξαντλήσαμε τη συζήτηση περί των λόγων της χρεοκοπίας, ρίξαμε όλοι στο τραπέζι την επιλογή μας για την κάλπη. Ο ένας ΠΑΣΟΚος, ΠΑΣΠίτης φανατικός, θα έριχνε ΔΗΜΑΡ. Άρχισε να βρωμάει η δουλειά. Ο συμπαθής ορθόδοξος κομμουνιστής, βράχος αμετακίνητος.
Εκ των λοιπών, 2-3 θα ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία. Οι λοιποί προβληματίζονταν μεταξύ “Δημιουργίας Ξανά”, του κόμματος Μπακογιάννη και του κόμματος του Μάνου. Η δουλειά παραβρώμισε. Ουδείς έμεινε έκπληκτος το βράδυ των εκλογών από το 19% της Νέας Δημοκρατίας.
Γιατί γυρίσαμε πλάτη; Ο λόγος απλός. Δεν φτάνει που η ΝΔ είχε τεράστια συμμετοχή στην κατάντια της χώρας, φρόντισε και ο Σαμαράς να μην συμπαραταχτεί άνευ όρων και προϋποθέσεων στις προσπάθειες διάσωσής της.
Την ώρα που ουδείς – των κυβερνώντων περιλαμβανομένων – δεν γνώριζε τι θα ξημερώσει την επομένη, αν θα ανοίξουν οι τράπεζες – για την ακρίβεια αν θα υπάρχουν κιόλας τράπεζες – ο Σαμαράς παρουσίαζε Ζάππεια και έσκιζε τα μνημόνια σελίδα σελίδα.
Άσε μας κουκλίτσα μου και δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε και διάθεση να ασχολούμαστε με το καλάμι σου.
Διαβάστε ακόμα: Θυμηθήκαμε οι πιο παλιοί, έμαθαν οι νεότεροι
Τι τον έσωσε; Το 17% του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν βλέπεις ότι σε ένα μήνα μπορεί κυβέρνηση να είναι ο Καραγκιόζης φούρναρης, κάνεις την καρδιά σου πέτρα και το ρίχνεις το κουκί. Και πανηγυρίζεις κιόλας που εκλέχτηκε ο “μνημονιοσχίστης ο Α’”.
Ο μνημονιοσχίστης που έριξε μια κυβέρνηση ευρύτατης συνεργασίας υπό έναν σοβαρό άνθρωπο (τον Παπαδήμο) γιατί μια μάντισσα πιτσιρικά στην Καλαμάτα, του προφήτευσε ότι θα γενεί πρωθυπουργός.
Ήταν καλός πρωθυπουργός; Ήταν ο Τσίπρας Νο 1 χωρίς περήφανες διαπραγματεύσεις και άλλες τέτοιες παπαρ…γίες.
Τι έκανε ο Τσίπρας όταν είδε την κρεμάλα στην πλατεία συντάγματος να τον καλεί σαν τραγούδι σειρήνας; Πήγε σαν καλό παιδάκι, υπέγραψε τα πάντα, εφάρμοσε τα πάντα και παρέδωσε την εξουσία στον επόμενο.
Έτσι και ο Αντωνάκης (χωρίς το μου) που έσκιζε τα μνημόνια σελίδα σελίδα. Τα εφάρμοσε μέχρι κεραίας, είπε και ευχαριστώ και μετά παρέδωσε στον επόμενο. Υπό αυτήν την έννοια καλός ήταν. Όπως και ο Αλέξης.
Βέβαια όταν στις ευρωεκλογές του 2014 που είδε πως χάνει, είπε να στρίψει το καράβι προς τη λαϊκή δεξιά (την ψυχή της παράταξης) και έκανε και υπουργό τον Μάκη τον Γιακουμάτο με τα καναρινί κουστούμια. Και δεν μπορούσε μετά να κλείσει αξιολόγηση ούτε με σφαίρες.
Περασμένα ξεχασμένα. Χρόνια πέρασαν, τα μνημόνια πέρασαν, οι επιτηρήσεις τελείωσαν, οι αγορές μας δανείζουν και φθηνά, νέες προκλήσεις - πολύ πιο σημαντικές - βρίσκονται μπροστά μας. Πως ξαναστήνουμε την οικονομία στα πόδια της, πως δημιουργούμε πλούτο (πραγματικό όχι δανεικό και πέτσινο), πως βελτιώνουμε τα εισοδήματα.
Τα χρόνια πέρασαν, όχι όμως για τον Αντωνάκη (πάλι χωρίς το μου). Αυτός έχει μείνει εκεί στο 2015 – ή και πιο πίσω, όταν έφτιαξε κόμμα ντυμένος Βουκεφάλας. Και θέλει να μας ξανασώσει.
Συστράτευσε και την ψυχή της παράταξης – ήτοι κάτι ορφανά που έχουν μείνει χρόνια χωρίς καρέκλα και κινδυνεύουν από φλεβίτιδα, πουλάει και λίγο πατριωτισμό (το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα ως γνωστόν), και ως ο Αγησίλαος στο “Αλίμονο στους νέους” πλακώνεται στη νοβοκαίνη, και στους ορούς του Μπογκομόλετς και καλώς τον κι ας άργησε.
Λίγο να εκδικηθεί τον Μητσοτάκη, λίγο γιατί οι συνεργάτες του τον έχουν πείσει ότι ο λαός αυτός περιμένει (μπας και βολευτούν και αυτοί κάπου), έτοιμος ο γαμπρός.
Αμ…αναστήσαμε Αγησίλαε!!
Add comment
Comments