Εχθές είδαμε και το τελευταίο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ "Στο Χιλιοστό". Εξαιρετική δουλειά από τις 2 ερευνήτριες, άπταιστη δομή, πλουραλιστική παρουσίαση, διδακτικό το συμπέρασμα.
Οι κυρίες Βαρβιτσώτη και Δενδρινού δεν έκαναν πολιτική, έκαναν έρευνα. Προφανώς έχουν τις προσωπικές τους απόψεις, όμως δεν νόθευσαν το έργο τους με την υποκειμενική τους οπτική, παραχώρησαν τη σκηνή στους πρωταγωνιστές, όλους τους πρωταγωνιστές ή έστω όσους δεν φοβήθηκαν να αναμετρηθούν με την ιστορία κατ' αντιπαράσταση με τους υπολοίπους.
Ως μαέστροι απλά κατηύθυναν τη "δράση" προκειμένου να ακολουθήσει μια δομημένη διαδρομή. Οι εμπειρίες, οι αναμνήσεις των στιγμών και των εντάσεων των ίδιων των πρωταγωνιστών διαμόρφωσαν αυτό το υψηλής ποιότητας υλικό με τη μεγάλη ιστορική αξία.
Οφείλω προσωπικά να συγχαρώ και τα μέλη της τότε κυβέρνησης για την παρουσία τους και τη μετριοπαθή τους αφήγηση. Μπορεί να μας ξύπνησαν δυσάρεστες θύμησες όμως, η παρουσία των κ.κ. Παππά, Σταθάκη, Τζανακόπουλου, Καμμένου, Μάρδα και προφανώς Τσακαλώτου, προσέδωσαν στο υλικό μια πιο ολιστική αφήγηση. Είχαμε και την άλλη "εικόνα", πως οι άλλοι βίωσαν τις στιγμές. Τι σκέπτονταν, τι έπρατταν, τι επιδίωκαν.
Ήταν όλοι ειλικρινείς; Δεν είχαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους την καθαρά προσωπική τους αναμέτρηση με την ιστορία; Προφανώς, γι’ αυτό και η κάθε αφήγηση έχει οριακή αξία η οποία μεγεθύνεται όσο οι αφηγήσεις αυξάνονται, συγκρούονται, αντιπαρατίθενται, όσο συναξιολογούνται με τα πραγματικά περιστατικά.
Διαβάστε ακόμα: Καρυστιανού: Ένα κόμμα/Μεσσίας έτσι...χωρίς πρόγραμμα
Προς τούτο και δεν ακούμε κάποιον για να τον κρίνουμε. Και ο δύσμοιρος Παυλόπουλος, προσπάθησε να επιδείξει την ηρωϊκή του μορφή, τη συμβολή του στη διάσωση της χώρας, όταν είχε ελαφρά τη καρδία επιτρέψει ένα απόλυτα αντισυνταγματικό δημοψήφισμα. Εν τούτοις, καταγράφουμε και τη δική του μαρτυρία, τη μη απαλλαγμένη από τα εσωτερικά "θέλω".
Άλλωστε ένας απλός άνθρωπος είναι, γεμάτος και αυτός με αδυναμίες.
Η "Στο χιλιοστό" διάσωση, ήταν ένα συμπέρασμα όσων ήδη από τότε παρακολουθούσαν τα γεγονότα και διέθεταν μια στοιχειώδη γνώση και αξιολογική κρίση. Είχαν αντιληφθεί ότι το πολιτικό αδιέξοδο ενός ερασιτεχνικού και ιδεοληπτικού θιάσου, μας είχε οδηγήσει σε μια παρωδία δημοψήφισμα, που όμως μπορούσε να εξελιχτεί σε μια εθνική τραγωδία.
Σωθήκαμε γιατί ο Τσίπρας αντελήφθη τους κινδύνους που και προσωπικά ο ίδιος και η οικογένειά του αντιμετώπιζε, γιατί το δημοσιονομικό κενό δεν ήταν ιλιγγιώδες για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα και γιατί και οι Ευρωπαίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα Grexit θα καταγραφόταν ιστορικά, €80 δις παραπάνω ήταν σταγόνα στο ωκεανό αναλογικά.
Στο διδακτικό σκέλος, θα μπορούσαμε να βγούμε σοφότεροι. Δεν το θεωρώ πιθανό. Οι λαοί, αυτοχειριακά, αρέσκονται στην επανάληψη των ίδιων ακριβώς λαθών.
Έλειψε η κατάθεση της άποψης του κου Τσίπρα. Δεν κατανοώ πως οι 2 κυρίες του έκαναν "δολοφονία χαρακτήρα". Ίσως θεωρεί εαυτόν πολύ σπουδαίο για να συμμετέχει σε εκπομπές μαζί με τον Σταθάκη, τον Στουρνάρα και τον Βίζερ.
Ίσως πάλι, θα έπρεπε να επαναλάβει ότι το μόνο λάθος του ήταν ότι δεν βιάστηκε να κλείσει τις τράπεζες.
Ο κος Βαρουφάκης δεν μας έλειψε. Θα ήταν απολύτως ανούσια η παρουσία του. Ένας καθηγητής μου στο λύκειο (καλά να' ναι όπου κι αν είναι), μου είχε πει ότι αν ένας σε πει γάϊδαρο, μην δώσεις σημασία. Αν σε πεις και δεύτερος, προβληματίσου. Αν σε πει και τρίτος, άρχισε να γκαρίζεις.
Από τη στιγμή που άπαντες οι πρωταγωνιστές, Ευρωπαίοι, Αμερικάνοι, όσοι στήριξαν την Ελλάδα, όσοι δεν την πολυστήριξαν, ακόμα και οι ίδιοι οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ, εξέφρασαν ουσία ταυτόσημη άποψη για τον Γιάνη, δεν του μένει παρά να αρχίσει να γκαρίζει.
Add comment
Comments