Η πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους €6,9 δισ. , την οποία ανακοίνωσε ο Κυριάκος Πιερρακάκης, δεν είναι μια απλή λογιστική πράξη. Είναι μια πολιτική δήλωση. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα επιστρέφει, νωρίτερα από το αναμενόμενο, ένα μέρος των πρώτων δανείων διάσωσης που έλαβε από τις ευρωπαϊκές χώρες. Δηλαδή των δανείων που σημάδεψαν την πιο ταπεινωτική περίοδο της μεταπολίτευσης. Τότε που η χώρα κοίταξε την άβυσσο. Τότε που η χρεοκοπία έπαψε να είναι θεωρητικό σενάριο και έγινε καθημερινός εφιάλτης.
Αυτά τα δάνεια δεν ήταν απλώς χρήματα. Ήταν το σύμβολο μιας εθνικής αποτυχίας. Ήταν η απόδειξη ότι ένα κράτος που μοιράζει περισσότερα από όσα παράγει, κάποια στιγμή χάνει την κυριαρχία του. Όχι επειδή το θέλουν οι "ξένοι". Αλλά επειδή η αριθμητική δεν έχει πατρίδα, κόμμα ή ιδεολογία. Όταν ξοδεύεις το μέλλον, το μέλλον έρχεται και σου ζητάει τον λογαριασμό.
Γι’ αυτό η απόφαση πρόωρης αποπληρωμής έχει ειδικό βάρος. Δεν σβήνει το παρελθόν. Δεν ακυρώνει τα λάθη. Δεν κάνει την Ελλάδα ξαφνικά Ελβετία. Αλλά δείχνει ότι η χώρα μπορεί, έστω και αργά, να αλλάξει πορεία. Από τον επαίτη στον αξιόπιστο οφειλέτη. Από τον ασθενή της Ευρώπης σε μια οικονομία που μειώνει το χρέος της και φιλοδοξεί να το φέρει κοντά στο 130% του ΑΕΠ το 2027, όπως είπε ο Πιερρακάκης.
Η πολιτική σημασία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν διανύει περίοδο ανέφελης κυριαρχίας. Πληρώνει δημοσκοπικό κόστος. Βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φθορά της εξουσίας, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις υποκλοπές, με την εύλογη καχυποψία ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Σε τέτοιες στιγμές οι κυβερνήσεις συνήθως κάνουν το εύκολο. Ανοίγουν το ταμείο. Βαφτίζουν την παροχή "κοινωνική πολιτική" και αγοράζουν λίγο πολιτικό χρόνο με τα χρήματα των φορολογουμένων και των παιδιών τους.
Διαβάστε ακόμα: Απατεώνες ή αδαείς; Και τα δύο…
Εδώ γίνεται κάτι διαφορετικό. Αντί για μια ακόμη άσκηση εκλογικής πελατείας, η κυβέρνηση επιλέγει να μειώσει βάρος από τις επόμενες γενιές. Αντί να μοιράσει πρόσκαιρες εντυπώσεις, βάζει σχεδόν €7 δισ. πάνω στο τραπέζι της αξιοπιστίας. Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "put your money where your mouth is", δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, αποδεικνύω με πράξεις αυτά που λέω. Όσοι κυβερνητικοί μιλούν για αντιστροφή του brain drain, για σταθερότητα, για σοβαρό κράτος και για μέλλον, έχουν πλέον €6,9 δισ. να υποστηρίζουν τις υποσχέσεις τους για μια Ελλάδα ισχυρή και σοβαρή.
Η εμπιστοσύνη είναι το σημαντικότερο νόμισμα στην οικονομία. Πιο σημαντικό από το ευρώ. Πιο δύσκολο να αποκτηθεί από μια αναβάθμιση. Και πολύ πιο εύκολο να χαθεί από όσο φαντάζονται οι πολιτικοί. Η Ελλάδα πέρασε δέκα χρόνια αποδεικνύοντας στις αγορές ότι μπορεί να αυτοκαταστραφεί. Τώρα πρέπει να περάσει άλλα δέκα αποδεικνύοντας ότι έμαθε από τα λάθη της.
Αρκεί αυτή η απόφαση; Προφανώς όχι. Χρειαζόμαστε χαμηλότερους φόρους, μικρότερο κράτος, πιο γρήγορη δικαιοσύνη, πραγματική αξιολόγηση, βαθιές μεταρρυθμίσεις. Χρειαζόμαστε λιγότερη γραφειοκρατία και περισσότερη ελευθερία. Αλλά ας μη γίνουμε κυνικοί απέναντι σε κάθε σωστή κίνηση. Η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους είναι κάτι περισσότερο από ένα καλό νέο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η σοβαρότητα στην πολιτική υπάρχει όταν μια κυβέρνηση αντιστέκεται στον πειρασμό να καταναλώσει το αύριο για να κερδίσει το σήμερα.
Η Ελλάδα δεν σώζεται με πανηγυρισμούς. Σώζεται όταν πληρώνει τους λογαριασμούς της. Και αυτή τη φορά, το κάνει πριν της το ζητήσουν.
Add comment
Comments