Ο σοφός Ελληνικός λαός, δεν είναι ικανοποιημένος από το πολιτικό του σύστημα. Από το 2010. Τυχαία θα είναι η ημερομηνία.
Δεν τον αδικώ. Άλλωστε, ποιος λαός σε ποια χώρα του πλανήτη είναι ικανοποιημένος από τους εκπροσώπους του; Όλοι εκφράζουν παράπονα, απογοήτευση, θυμό, οργή.
Βλέπετε, η περίοδος των παχέων αγελάδων, όπου οι κυβερνήσεις ανά τον πλανήτη δανείζονταν σαν να μην υπήρχε αύριο, μοίραζαν λεφτά, έκαναν διορισμούς και πρωτίστως - βεβαίως βεβαίως - στήριζαν το "κοινωνικό κράτος", βρίσκεται πίσω μας, όχι μπροστά μας.
Την περίοδο εκείνη, ο θυμόσοφος Ελληνικός λαός, δεν ήταν καθόλου απογοητευμένος. Αντιθέτως δε, στις εκλογές, τσίμπαγε τις πλαστικές του σημαιούλες, κατέβαινε ως λαοθάλασσα στις πλατείες και τις βύθιζε για να δοξάξει τους "μεγάλους ηγέτες".
"Είσαι, είσαι ο πρωθυπουργός", φώναζε ευρισκόμενος σε μεθυστική έκσταση, στη θέα του γίγαντα που θα τον βόλευε σε κάποια δημόσια υπηρεσία, θα τον έβγαζε στη σύνταξη στα 45, θα έκανε τα στραβά μάτια όταν έβρεχε το βαμβάκι για να αυξήσει την επιδότηση, ή όταν όλος ο τζίρος της μικροεπιχείρησής του ήταν μαύρος σαν Κενυάτης ανθρακωρύχος σε ορυχείο.
Μετά το 2010 στην Ελλάδα, και πιο πρόσφατα σχεδόν σε όλες τις χώρες της Δύσης (και όχι μόνο), η εικόνα άλλαξε. Αίφνης, οι λαοί αντιλήφθηκαν ότι οι πολιτικοί δεν είναι και πολύ άξιοι, δεν έχουν ένσημα από την ιδιωτική οικονομία (ένσημα που κατά χιλιάδες διατηρούσε στο συρτάρι του ο Κατσιφάρας για παράδειγμα), βάζουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι (κάτι που ποτέ δεν έκαναν οι παλιοί, οι αγνοί, οι άμεμπτοι).
Ταυτόχρονα, επηρεάζουν τους λοιπούς θεσμούς της δημοκρατίας (ενώ πριν το 2010 οι δικαστές πχ έκλειναν το τηλέφωνο οργισμένα στον Υπουργό Δικαιοσύνης), κάνουν παρακολουθήσεις τηλεφωνημάτων (ενώ όταν ο Τόμπρας του ΟΤΕ απειλούσε ότι θα μοίραζε στην πλ. Ομονοίας κασέτες με συνομιλίες, ζούσαμε στην Εδέμ του κράτους Δικαίου).
Όλα έγιναν ξαφνικά, απροειδοποίητα, αναπάντεχα. Και ο λαός, (ο σοφός πάνω απ' όλα) δεν μπορεί να τα ανεχτεί.
Διαβάστε ακόμα: Μην σκοτώνετε την αγελάδα
Έτσι, παράτησε τα σημαιάκια, δεν πάει στις πλατείες, συχνά ούτε καν ψηφίζει, βρίζει όπου βρεθεί και όπου σταθεί και αναπολεί τον....Καποδίστρια.
Μέχρι ο Σμαραγδής να γυρίσει ταινία για τον Ιουστινιανό.
Στην Ελλάδα 3 κόμματα έμπαιναν στη βουλή, άντε 4 στο τσακίρ κέφι. Και τα 2 πρώτα έπαιρναν το 85% των ψήφων. Ήταν αυτά που δανείζονταν και διόριζαν.
Από το 2010, που ανακαλύψαμε πόσο κακούς ανθρώπους ψηφίζαμε σχεδόν 40 χρόνια, αποφασίσαμε να φέρουμε τους καλούς. Έτσι από το 2009 έως και σήμερα, από το Ελληνικό κοινοβούλιο έχουν παρελάσει 19 κόμματα. Τα 6 ήδη δεν υπάρχουν και άλλα 3-4 είναι έτοιμα να βαρέσουν κανόνι.
Πολλά τα 19 κόμματα; Καθόλου. Αντιθέτως είμαστε έτοιμοι - για αρχή - να βάλουμε άλλα 3-4 στην επόμενη βουλή. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Ήταν και είναι δε τόσο σημαντική η συμβολή των κομμάτων αυτών στη βελτίωση της καθημερινότητάς μας και στη επιβολή όρων διαφάνειας και εντιμότητας στην πολιτική ζωή, που μόνο από το 2023, από τις εκλεγμένες ή σχηματισμένες κοινοβουλευτικές ομάδες, έχουν διαλυθεί οι 3, ακολουθεί η τέταρτη και 1 στους 7 εθνοσωτήρες μας είναι ...ανεξάρτητος. Μεγάλη επιτυχία. Και εις ανώτερα.
Ο σοφός όμως Ελληνικός λαός, δεν απογοητεύεται. Πάντα θα βρει τον επόμενο απατεώνα που θα τον πείσει ότι αυτός θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή, θα του γεμίσει την πορτοφόλα, θα νοσηλεύεται στο Memorial Hospital, και βέβαια θα ζει στον παράδεισο της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας.
Έστω και αν χρειαστεί τα 19 κόμματα να γίνουν 109. Θα βρεθεί ο Ένας, ο Ευδοκηθείς, ο Άχραντος. Δεν απελπιζόμαστε, δεν τα παρατάμε.
Και έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε με ανεμομαζώματα που γίνονται ευκόλως φευ διαβολοσκορπίσματα, αρνούμενοι πεισματικά να ανοίξουμε έναν διάλογο με τον καθρέφτη μας.
Έτσι για τους τύπους.
Add comment
Comments