Ο τίτλος του άρθρου ξενίζει. Ξένισε ακόμα και εμένα που τον επέλεξα. Πως μπορεί να είναι χρήσιμος ένας παρλαπίπας που μας έβαλε σε μια περιπέτεια ανυπολόγιστου κινδύνου και μας έκανε να ξεκινήσουμε τα αντιυπερτασικά και τα αντικαταθλιπτικά πριν της ώρας μας;
Η πολιτική όμως δεν είναι μια στατική υπόθεση και πρέπει να αξιολογούνται τα δεδομένα της συνεχώς και κάτω από όλες τις νέες μεταβλητές και όσα κουβαλάει μαζί της η συγκυρία.
Όχι, δεν υιοθετώ το αφήγημα ότι ο Τσίπρας διευκολύνει τη ΝΔ γιατί επανασυσπειρώνει τους ψηφοφόρους της. Όχι ότι δεν ισχύει κιόλας, όμως αφενός ουδείς διαλέγει αντιπάλους και αφετέρου, το ζητούμενο δεν είναι η ΝΔ – ή το όποιο κόμμα – αλλά η πολιτική σταθερότητα.
Πως βαδίζαμε προς τις εκλογές; Με ένα απόλυτα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο, όπου είχε φτάσει η δυνητική τρόφιμος του Σινούρη να έχει και ποσοστά αξιωματικής αντιπολίτευσης, με τον Βελόπουλο να ξεπερνάει το 10%, τον Βαρουφάκη να μπαίνει δυναμικά στη νέα βουλή, νέα βουλή που ουδείς απέκλειε να έχει και 10 κόμματα.
Την ίδια στιγμή έκανε την εμφάνισή του ένα νέο πολιτικό μόρφωμα που γεννήθηκε μέσα από τα αφηγήματα των ξυλολίων και των εξαϋλωμένων βαγονιών, με οικονομική σύμβουλο μια 95χρονη οπαδό της δραχμής και σύμβουλο εξωτερικής πολιτικής έναν τύπο που ονειρεύεται να κάνουμε απόβαση στην Ίμβρο και την Τένεδο.
Η κανονικότητα που κατακτήθηκε με κόπο και θυσίες ήταν επί ξυρού ακμής, κάτι που άρχισαν να τονίζουν διεθνείς αναλυτές και οίκοι αξιολόγησης, για τους οποίους η πολιτική σταθερότητα είναι κρίσιμος παράγοντας για τις μεσομακροπρόθεσμες προβλέψεις τους για την πορεία μιας χώρας, ιδιαίτερα μιας χώρας τόσο υπερδανεισμένης όσο η δική μας.
Διαβάστε ακόμα: Ο Δούκας σε ρόλο 5ης φάλαγγας
Τι προσφέρει η παρουσία του Τσίπρα;
Ο Τσίπρας έχει την επικοινωνιακή και ηγετική ικανότητα να μαζεύει γύρω του ένα πολύ μεγάλο κομμάτι αυτού του αναλφάβητου, ψεκασμένου, οργισμένου και κατά το κοινώς λεγόμενο “αντισυστημικού” κοινού.
Ελλείψει Τσίπρα, το κοινό αυτό περιδιάβαινε στα διάφορα χαβαλοχαρούμενα μορφώματα, προσδίδοντάς τους δυναμική και δυνητική επιρροή επί των εξελίξεων.
Με το επανεμφανίστηκε, οι πρώτες ενδείξεις λένε πως, απορροφά ό,τι είχε εγκατασταθεί προσωρινά στις Ζωές και τους διάφορους Γιάνηδες, η δε ακατανόητη αυτοακύρωση του ΣΥΡΙΖΑ, του δίνει και τη δυνατότητα να κάνει το - κατά Καρανίκα - Reunion όλου του γνωστού αυτού χώρου, που έχει βέβαια ενδιάμεσα απωλέσει το ήμισυ της συνολικής εκλογικής του δύναμης.
Είναι προτιμότερο όλος αυτός ο κόσμος να ξαναμπεί στο μαντρί του Αλέξη; Κατά την ταπεινή μου άποψη, ναι.
Αφενός έχεις να μιλάς με έναν και όχι με 10. Αφετέρου, ο Αλέξης δεν μπορεί πλέον να χαρακτηριστεί και ως ο ριζοσπάστης αριστερός που θα έρθει να εφαρμόσει τις πολιτικές του καθεστώτος της Βενεζουέλας, που κάποτε το θεωρούσε μάλιστα και πρότυπο. Δεν θα τον άφηναν άλλωστε οι “χρυσοί χορηγοί” του.
Ο Αλέξης αποδείχτηκε πως είναι ένας χαριτωμένος, ευγενής και χαμογελαστός οπορτούνας, που δεν έχει πρόβλημα να υιοθετήσει το οτιδήποτε και οποτεδήποτε προκειμένου να γεύεται τα αγαθά του συστήματος.
Όταν έχεις κάνει διακοπές σε θαλαμηγό απολαμβάνοντας στο σαλόνι τα Cohiba σου, εύκολα καταλήγεις στη γνωστή ρήση “τι σοσιαλισμός μου λέτε και παπ..ρια;”.
Υπό αυτήν την άκρως κυνική οπτική, ναι ο Αλέξης είναι χρήσιμος.
Και επέλεξε και έναν χρήσιμο τίτλο κόμματος. Στις επόμενες εκλογές, η Ελληνική κεντροδεξιά να αναμετρηθεί με τους ΕΛΑΣίτες.
Αυτό δεν λέει και πολλά στους νεότερους.
Λέει όμως πολλά στους γηραιότερους.
Που είναι και απείρως πιο τυπικοί στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος.
Add comment
Comments