Ο δρόμος προς τις εκλογές γίνεται σχετικά πιο βατός όταν καλύπτεις μια βασική προϋπόθεση: Να αναδείξεις ένα κεντρικό αφήγημα.
Κανένας ψηφοφόρος δεν πρόκειται να διαβάσει διακηρύξεις ή πολυσέλιδα προγράμματα. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που θα ασχοληθούν να πληροφορηθούν επιγραμματικά έστω τις προτάσεις των κομμάτων στα επί μέρους ζητήματα. Άλλωστε και να το έκαναν όλοι, πόσοι θα τις καταλάβαιναν και πόσοι θα είχαν τη δυνατότητα να τις αξιολογήσουν;
Ο ψηφοφόρος σε ακολουθεί αν συμφωνεί με το κεντρικό σου αφήγημα. Αυτό που πετυχαίνεις να επικοινωνήσεις χωρίς παράσιτα, αχρείαστες παρεμβολές και αμφίσημα μηνύματα. Και το κεντρικό αυτό αφήγημα δεν το απευθύνεις προς όλους γιατί δεν αφορά τους πάντες. Το απευθύνεις στο κοινό σου. Το κοινό που είναι έτοιμο να το ακούσει και να το αποδεχτεί.
Η Νέα Δημοκρατία έχει ένα κεντρικό αφήγημα. Το προφανές. Τη σταθερότητα. Ένα σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων - ισχυρά μειοψηφικό σε κάθε περίπτωση - έχοντας βιώσει την ταλαιπωρία των προηγούμενων χρόνων, επιθυμεί να διατηρηθεί το πλαίσιο κανονικότητας που προσέφερε η σημερινή κυβέρνηση, χωρίς απαραίτητα να είναι απόλυτα ικανοποιημένο από τις πολιτικές της.
Βλέπει όμως εφιάλτες στην πιθανότητα επιστροφής σε έναν νέο κύκλο πολιτικής αστάθειας, κοινωνικών εντάσεων και ερμαφρόδιτων όμως "υπερήφανων" κυβερνητικών σχημάτων της συγκυρίας.
Επιθυμεί ένα σταθερό περιβάλλον για να προσπαθήσει να ανακτήσει τον πλούτο που έχασε από τη χρεοκοπία.
Διαβάστε ακόμα: Αλέξη, δεν φταίνε τα φροντιστήρια, οι κοπάνες φταίνε
Ο Τσίπρας στην αρχή αναζητούσε το δικό του κοινό. Κάπου στα πλαίσια του rebranding επείσθη ότι έπρεπε να στραφεί στο κέντρο. Εν πρώτοις είδε ότι αυτό δεν του βγαίνει, παράλληλα όμως διαπίστωσε πως διάφορες ριζοσπαστικές σοσιαλιστικές φωνές αρχίσουν και έχουν πέραση παγκοσμίως.
Εγκατέλειψε τις κεντρώες προσεγγίσεις και τις συναινέσεις και εν πολλοίς προσπάθησε να αντιγράψει την πλατφόρμα Μαμντάνι. Δεν είναι τυχαίο το ότι ξεκίνησε με 2 βασικές υποσχέσεις του Νεουρκέζου δημάρχου: Δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μεταφοράς και υπεροφορολόγηση των εύπορων.
Βέβαια ο Μαντάνι, όταν εξελέγη αντί να θεσπίσει τη δωρεάν μετακίνηση, αύξησε και την τιμή του εισιτηρίου, ο Αλέξης όμως είναι βέβαιος πως στην Ελλάδα ουδείς το έχει πληροφορηθεί.
Το κεντρικό αφήγημα που επέλεξε είναι και αυτό σαφές και ξεκάθαρο: Είναι ο προσεταιρισμός του ταξικού φθόνου. Δεν προτείνει τρόπους να αναπτυχθεί η οικονομία, προτείνει τρόπους να "τιμωρηθούν" οι εύποροι.
Η άποψη αυτή έχει το κοινό της. Κάποιος που δεν μπορεί να πάει διακοπές ούτε στη Λούτσα, οργίζεται με τον γείτονα που πάει συνέχεια Κυκλάδες. Δεν επιθυμεί να μπορέσει και ο ίδιος να πάει έστω στην Κινέτα, επιθυμεί να δημευτούν τα χρήματα του γείτονα για να μην πηγαίνει Κυκλάδες. Και εδώ, η επιτυχία του κεντρικού αφηγήματος θα εξαρτηθεί από τον ορισμό του "ευπόρου": Το κοινό του Αλέξη δεν το αφορά ο Βαρδινογιάννης, το αφορά ο γείτονας.
Οι λεγόμενες και ακροδεξιές "λαϊκίστικες" φωνές έχουν και αυτές το κεντρικό τους αφήγημα. Και όσο πάμε προς τις εκλογές θα επικεντρώνονται στη μετανάστευση. Δεν είναι τυχαίο που ο Βελόπουλος δημόσια ζήτησε να βουλιάζει η Ελλάδα τις βάρκες και όσοι πνιγούν πνίγηκαν. Η πλειοψηφία μπορεί να σοκαρίστηκε. Το κοινό του Βελόπουλου ταυτίστηκε περισσότερο μαζί του. Και αυτό μετράει.
Δύο βασικοί φορείς έχουν ζωτικό πρόβλημα κεντρικού αφηγήματος. Ο ένας είναι το ΠΑΣΟΚ. Ξεκίνησε με το αφήγημα της πολιτικής αλλαγής που θα επέλθει όταν το ΠΑΣΟΚ βγει πρώτο κόμμα. Αυτό το αφήγημα - όσο υπερφίαλο - και αν ήταν κάηκε.
Και πλέον δεν υπάρχει κεντρικό αφήγημα. Ο συναγωνισμός στις δημοπρασίες των παροχών με τον Τσίπρα είναι αδιέξοδος. Ο Τσίπρας έχει το θράσος να προσφέρει πάντα πιο πολλά. Αν το ΠΑΣΟΚ πάει στις εκλογές χωρίς κεντρικό αφήγημα θα πρέπει να εύχεται οι έδρες του μαζί με αυτές της ΝΔ να σχηματίζουν κυβέρνηση. Αν πάμε σε δεύτερες εκλογές θα εξαϋλωθεί.
Μας έμεινε η Μαρία. Η Καρυστιανού συνειδητά δεν έχει κεντρικό αφήγημα για να μπορεί να απευθύνεται στους πάντες και να κερδίζει ψηφοφόρους από παντού. Βραχυπρόθεσμα το πετυχαίνει. Την ψηφίζουν από Νεοδημοκράτες και Βελοπουλικοί, μέχρι ψηφοφόροι της Ζωής και Κομμουνιστές.
Μόνο που όσο εύκολα σήμερα την υποστηρίζουν στις δημοσκοπήσεις, τόσο εύκολα θα την εγκαταλείψουν πολύ πριν τις εκλογές, αν συνεχίσει να είναι σαν το Μπάμπη τον Φλου, μιλώντας γενικά και αόριστα περί δικαιοσύνης.
Οι πολίτες θέλουν να ταυτιστούν με κάτι πολύ συγκεκριμένο και συμπαγές (concrete το λένε οι αγγλοσάξωνες). Αν δεν έχεις να τους το δώσεις, υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές.
Η Καρυστιανού δεν έχει ούτε την πολυτέλεια, ούτε τη γνώση ή την ιδεολογική συγκρότηση να αλλάξει κατεύθυνση και να επιλέξει κοινό.
Και δεν θα φτάσει μέχρι τις εκλογές.
Add comment
Comments