Υπήρξε μια εποχή που αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούσαν την Ελλάδα. Oχι μεταφορικά, κυριολεκτικά. Υπέγραφαν αποφάσεις που επηρέαζαν εκατομμύρια πολίτες. Διαπραγματεύονταν με τους δανειστές στις Βρυξέλλες. Καθόριζαν φόρους, συντάξεις, επιδόματα, επενδύσεις και μισθούς. Αποφάσιζαν για την ενέργεια, την παιδεία, την κοινωνική πολιτική, την οικονομία της χώρας.
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν ο υπουργός Οικονομικών που διαχειρίστηκε το τρίτο μνημόνιο. Ο Αλέξης Χαρίτσης κρατούσε χαρτοφυλάκια δισεκατομμυρίων και θεωρούνταν από τα ανερχόμενα αστέρια της παράταξης. Η Eφη Αχτσιόγλου έφτιαχνε ασφαλιστικά συστήματα και παρουσιαζόταν ως η μελλοντική ηγέτιδα της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος έλυνε κι έδενε (και ενίοτε έδερνε) ως διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου. Ο Πάνος Σκουρλέτης διαχειριζόταν την ενέργεια της χώρας. Ο Νίκος Φίλης την παιδεία. Η Θεανώ Φωτίου την κοινωνική πολιτική. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Για μια ολόκληρη περίοδο της ελληνικής ζωής, οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν στην κορυφή. Και σήμερα; Σήμερα διαλύουν το κόμμα του 1,5%. Επτά βουλευτές ανεξαρτητοποιούνται, μια παραιτείται εντελώς του αξιώματος, άλλοι έξι - επτά παραμένουν στο κόμμα που έφτιαξαν πριν δυο χρόνια. Αν κάποιος σεναριογράφος το έγραφε ως πολιτική σάτιρα, θα του έλεγαν να το μαζέψει λίγο γιατί δεν είναι ρεαλιστικό. Η Νέα Αριστερά υπήρξε ίσως το πιο παράξενο πολιτικό πείραμα της Μεταπολίτευσης. Ένα κόμμα αποτελούμενο σχεδόν αποκλειστικά από πρώην υπουργούς, πρώην κυβερνητικούς παράγοντες, πρώην ισχυρούς. Ένα κόμμα που θύμιζε περισσότερο συνάντηση αποφοίτων υπουργικού συμβουλίου παρά πολιτικό οργανισμό.
Ήταν σαν κάποιος να μάζεψε όλους τους πρώην διευθυντές μιας μεγάλης εταιρείας και να τους είπε: "Ωραία, τώρα βγείτε στην αγορά και πουλήστε τον εαυτό σας". Δεν έπιασαν δεκάρα τσακιστή. Οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να τους δείχνουν στο 2%, μετά στο 1,8%, μετά στο 1,5%. Κάποια στιγμή οι μετρήσεις άρχισαν να μοιάζουν περισσότερο με ποσοστά στατιστικού λάθους παρά με εκλογική επιρροή. Και τώρα ήρθε το καλύτερο. Αποφάσισαν να διασπαστούν. Ένα κόμμα που δεν κατάφερε να ενώσει ούτε το 2% του εκλογικού σώματος αποφάσισε να διαιρεθεί.
Η αιώνια Αριστερά που όλοι αγαπήσαμε. Η μισή ηγεσία ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Τσίπρα. Στον ίδιο Τσίπρα τον οποίο κατακεραύνωναν ότι αρχικά φύτεψε κι ύστερα έκανε αρχηγό (κόντρα στην Αχτσιόγλου που τώρα ξαναγυρίζει στον Αλέξη) τον Στέφανο Κασσελάκη. Στον ίδιο άνθρωπο για τον οποίο υποστήριζαν ότι έκλεισε τον κύκλο του. Στον ίδιο πολιτικό από τον οποίο υποτίθεται ότι χειραφετήθηκαν ιδρύοντας νέο κόμμα. Η άλλη μισή κοιτάζει προς τον Γιάνη Βαρουφάκη. Δηλαδή προς τον άνθρωπο που, σύμφωνα με την αφήγηση των ίδιων, εξέφραζε πάντοτε μια πιο ακραία και πιο αδιέξοδη εκδοχή της Αριστεράς.
Τώρα ξαφνικά ανακαλύπτουν κοινές αναζητήσεις, κοινές αγωνίες και κοινές προοπτικές. Είναι δύσκολο να ξέρει κανείς τι ακριβώς παρακολουθεί. Πολιτική εξέλιξη; Ιδεολογική αναζήτηση; Κυνικό πλασάρισμα για την εξασφάλιση άλλης μιας τετραετίας με βουλευτικό μισθό; Ή μήπως απλώς τη θλιβερή περιπλάνηση ανθρώπων που δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι η Ιστορία προχώρησε χωρίς αυτούς, καθώς ευθύς εξ αρχής ήταν πολιτικά λιποβαρείς; Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι η εκλογική τους κατάρρευση. Συμβαίνει. Η πολιτική είναι σκληρό επάγγελμα. Σήμερα είσαι ψηλά, αύριο χαμηλά. Το εντυπωσιακό είναι η αναλογία ανάμεσα στην παλιά ισχύ και τη σημερινή αδυναμία.
Μιλάμε για ανθρώπους που κάποτε έμπαιναν σε ευρωπαϊκά συμβούλια υπουργών και εκπροσωπούσαν δέκα εκατομμύρια Έλληνες. Που έδιναν συνεντεύξεις ως κεντρικοί πρωταγωνιστές της χώρας. Που θεωρούνταν η νέα γενιά της ελληνικής πολιτικής. Και σήμερα δίνουν μάχη για το αν θα επιβιώσουν πολιτικά μέσα από το κόμμα του παλιού αρχηγού τους ή μέσα από συνεργασίες με άλλους μικρούς σχηματισμούς. Υπάρχει κάτι βαθιά ειρωνικό σε αυτή την εικόνα. Για χρόνια πολλοί από εμάς τους θεωρούσαμε σοβαρούς ανθρώπους. Τους ακούγαμε να μιλούν για το μέλλον της Ελλάδας. Να αναλύουν την οικονομία, την κοινωνία, την Ευρώπη, την ανάπτυξη. Τους αποδίδαμε βάθος, στρατηγική σκέψη, ιστορική προοπτική.
Και τελικά τους βλέπουμε είτε να προσέρχονται παρακαλετοί εκεί που έφτυναν, είτε να περιφέρονται ανάμεσα σε κόμματα του 1% και του 2%, αναζητώντας πολιτική στέγη. Σαν παλιοί αριστοκράτες που ψάχνουν δωμάτιο σε πανσιόν. Με τις πανσιόν να έχουν "πόρτα" που άλλους τους δέχεται, άλλους τους διώχνει, κι άλλους τους βάζει να περιμένουν μπροστά στο χαλάκι μέχρι να ρωτήσει το αφεντικό.
Add comment
Comments