Η ειρωνεία είναι σχεδόν σαιξπηρική. Η Κωνσταντοπούλου επένδυσε στο ζήτημα των Τεμπών. Το ανέδειξε, το σήκωσε, το έκανε κεντρικό άξονα της πολιτικής παρουσίας της. Και τώρα βλέπει τη γυναίκα που βρισκόταν στον πυρήνα αυτής της τραγωδίας να της παίρνει ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου. Σαν να έστρωνε κάποιος το τραπέζι επί δύο χρόνια και μόλις έφτασε το φαγητό να κάθισε άλλος στην καρέκλα
Μέχρι πριν από λίγες βδομάδες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έμοιαζε να έχει ανακαλύψει το πολιτικό ισοδύναμο της αεικίνητης μηχανής. Οσο περισσότερο φώναζε, τόσο περισσότερο ανέβαινε. Φώναζε στη Βουλή. Φώναζε στα κανάλια. Φώναζε στα δικαστήρια. Φώναζε για τα Τέμπη, για τις υποκλοπές, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα κρακεράκια του Αδωνη.
Εκανε μηνύσεις σε υπουργούς, σε υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας. Πρόγκιζε δικαστικούς, δημοσιογράφους, Προέδρους της Βουλής, κρατικούς λειτουργούς. Εμπαινε νυχτιάτικα σε αστυνομικά τμήματα με ρόμπα. Εστηνε νυχτερινά καραούλια στα φαναράκια του Συντάγματος ή στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Διέκοπτε, κατήγγελλε, συγκρουόταν.
Ολοι γι’ αυτήν ήταν φασίστες, κλέφτες, απατεώνες, πουλημένοι. Ηταν σαν να είχε μετατρέψει την πολιτική σε διαρκή κατάσταση συναγερμού. Το παράδοξο (;) είναι ότι αυτό δούλευε. Σε μια κοινωνία κουρασμένη από τα "ω αγαπητέ", τα ξύλινα λόγια και τις μετρημένες δηλώσεις, η Κωνσταντοπούλου έδινε θέαμα. Οι αντίπαλοί της τη θεωρούσαν γραφική, οι υποστηρικτές της ηρωική.
Οταν την αποκαλούσαν ακραία ή ακόμη και τρελή, εκείνη απαντούσε ότι και την Ιωάννα της Λωραίνης τρελή την έλεγαν. Κάποια στιγμή έφτασε να βλέπει την Πλεύση Ελευθερίας στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μια πολιτικός χωρίς μεγάλο κομματικό μηχανισμό, χωρίς δημάρχους, χωρίς συνδικαλιστές, χωρίς παραδοσιακά στηρίγματα, έδειχνε ικανή να μετατρέψει την οργή σε πολιτική δύναμη.
Και τότε συνέβη αυτό που συμβαίνει συχνά στην πολιτική. Εμφανίστηκε κάποιος πιο αυθεντικός από την εκπρόσωπο της αυθεντικότητας. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Δεν χρειάζεται να υψώνει τη φωνή της για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται να καταγγέλλει καθημερινά το σύστημα. Είναι η ίδια το πρόσωπο μιας εθνικής τραγωδίας. Και αυτό αποδεικνύεται δημοσκοπικά ισχυρότερο από οποιαδήποτε πολιτική περσόνα.
Διαβάστε ακόμα: Τσίπρας: Ο γητευτής των «Σταθάκηδων»
Οι τρεις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών (Interview, RealPolls και ALCO) μοιάζουν να περιγράφουν την ίδια ιστορία με διαφορετικά νούμερα. Η Πλεύση Ελευθερίας, που πριν από λίγους μήνες κοιτούσε από ψηλά το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζεται πλέον καθηλωμένη σε ποσοστά γύρω στο 3%-4%, δηλαδή μια ανάσα πάνω από το όριο εισόδου στη Βουλή.
Την ίδια στιγμή, τα νεότευκτα σχήματα της Καρυστιανού και του Τσίπρα απορροφούν μεγάλο μέρος του πολιτικού οξυγόνου της αντιπολίτευσης. Η ειρωνεία είναι αριστουργηματική, σχεδόν σαιξπηρική. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επένδυσε όσο κανείς στο ζήτημα των Τεμπών. Το ανέδειξε, το σήκωσε, το έκανε κεντρικό άξονα της πολιτικής παρουσίας της. Και τώρα βλέπει τη γυναίκα που βρισκόταν στον πυρήνα αυτής της τραγωδίας να της παίρνει ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου. Σαν να έστρωνε κάποιος το τραπέζι επί δύο χρόνια και μόλις έφτασε το φαγητό να κάθισε άλλος στην καρέκλα.
Δίπλα στην Καρυστιανού εμφανίστηκε ξανά και το φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα. Σύμφωνα με τους δημοσκόπους, το νέο κόμμα Τσίπρα τραβάει ψηφοφόρους από ολόκληρη την αντιπολίτευση, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο τους μικρότερους παίκτες. Η Κωνσταντοπούλου βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες. Από τη μια η οργή των Τεμπών αποκτά δικό της πολιτικό πρόσωπο και από την άλλη η Κεντροαριστερά αρχίζει πάλι να κοιτάζει προς τον παλιό της ηγέτη.
Τι άραγε να σκέφτεται σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Να φωνάξει ακόμη περισσότερο; Να συγκρουστεί πιο δυνατά; Να ανεβάσει την ένταση; Να βρει ένα νέο μέτωπο; Να ανακαλύψει μια καινούργια αιτία αγανάκτησης; Ή μήπως να κάνει το ακριβώς αντίθετο και να επιχειρήσει μια στροφή προς την κανονικότητα; Το έκανε μία φορά με τις καρδούλες το 2023 για να ξαναγυρίσει στην οργή. Την παίρνει και για δεύτερη μετάλλαξη; Αμφιβάλλω.
Οι πολιτικοί χαρακτήρες δύσκολα αλλάζουν. Η Ζωή έγινε αρχόντισσα επειδή ήταν η Ζωή. Δεν μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε ψύχραιμη, συναινετική και θεσμική παρουσία. Θα ήταν σαν να ζητάς από τον Αρη να γίνει Αθηνά. Ετσι, η σημερινή της θέση μοιάζει σχεδόν τραγική.
Για χρόνια πάλευε να τραβήξει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Τα κατάφερε. Και τώρα ανακαλύπτει ότι το δυσκολότερο δεν είναι να κερδίσεις τα φώτα. Είναι να τα κρατήσεις όταν εμφανιστούν στη σκηνή νεότεροι και πιο ελκυστικοί πρωταγωνιστές. Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα.
Αλλά για τους πολιτικούς που ζουν από την προσοχή, η αδιαφορία είναι χειρότερη από την ήττα. Η ήττα τουλάχιστον σου αναγνωρίζει ότι ήσουν αντίπαλος. Η αδιαφορία σε μετατρέπει σε υποσημείωση. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό μάθημα που διδάσκουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις στη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Οτι στην πολιτική μπορείς να μονοπωλήσεις τον θυμό για λίγο. Δεν μπορείς όμως να κατοχυρώσεις την ιδιοκτησία του.
Add comment
Comments