Για την υπόθεση Γιωτόπουλου έγινε πολύ λόγος και κακώς. Πρόκειται για περίπτωση που κρίνεται εκεί που πρέπει να κριθεί.
Ο Γιωτόπουλος είναι ένα παράσιτο της κοινωνίας και της οργανωμένης πολιτείας μας. Και ως παράσιτο, πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του προσπαθώντας να τη μολύνει. Απέτυχε μεν, "πέτυχε" όμως να αφαιρέσει τη ζωή από μεγάλο αριθμό συνανθρώπων μας.
Προς τούτο και πέρασε μια ζωή ολάκερη πίσω από τα κάγκελα της μπουζούς.
Η προσωπική μου άποψη είναι πως η δημοκρατία την οποία στοχοποίησε ο Γιωτόπουλος, τιμωρεί αλλά δεν εκδικείται. Ο Γιωτόπουλος τιμωρήθηκε επαρκώς. Η κατά ένα έτος νωρίτερη αποφυλάκισή του δεν θα μειώσει τα επίπεδα της τιμωρίας, αντιθέτως θα μας επιτρέψει να δούμε αυτό το ασήμαντο γεροντάκι στην πραγματική του διάσταση.
Μακριά από τα όρια του μύθου ή του θρύλου, που πολλοί σπεύδουν να περιβάλλουν άτομα του συναφιού του.
Ένα αδύναμο ανθρωπάκι, ένα ανήμπορο γεροντάκι, που σέρνεται ως γυμνοσάλιαγκας αποτέλεσμα των επιπτώσεων του πολυετούς εγκλεισμού του.
Αυτή όμως είναι η προσωπική μου άποψη. Και δεν είναι εγώ που αποφασίζω. Άλλοι είναι εντεταλμένοι από την πολιτεία για να λαμβάνουν τέτοιες αποφάσεις. Και τις έλαβαν.
Διαβάστε ακόμα: Η δύναμη του αφηγήματος στην πολιτική
Θεωρώ λογική την αιτίαση του Αρείου Πάγου σχετικά με τη μη επίδειξη μεταμέλειας του κρατουμένου αλλά και τη μη αποδοχή των απάνθρωπων πράξεών του, 25 χρόνια μετά.
Κάποιος που επιζητεί την εύνοια της πολιτείας, κάνει και ένα βήμα. Ζητάει και μια συγγνώμη. Δεν έχει κατά νου μόνο την υστεροφημία του ως "κοινωνικού αγωνιστή". Αν έτσι θέλει να μείνει στη μνήμη του κοινωνικού περιθωρίου, ας αφήσει την τελευταία του πνοή σε ένα κελί, για να έχουν να λένε ότι τον "σκότωσε" το "σύστημα".
Και η όποια σύγκριση με άλλον ισοβίτη είναι παράταιρη. Τέτοια αντικοινωνική, εγκληματική και βάρβαρη συμπεριφορά, δεν είχε απασχολήσει ποτέ ξανά την Ελληνική κοινωνία. Και τίθεται το ερώτημα: Αν δεν είχε σκάσει η βόμβα στα χέρια του Ξηρού, πόσους αθώους ακόμα ήταν διατεθειμένος να σκοτώσει;
Η απόφαση του Αρείου Πάγου, αντί απλά να ειδωθεί σαν διευθέτηση μιας αίτησης πρόωρης αποφυλάκισης ενός καθάρματος, αντιμετωπίζεται από όλες τις εκφάνσεις της αριστεράς ως "ζήτημα δημοκρατίας".
Από πότε σε μια δημοκρατία, τέτοια θέματα τα επιλύει η κα Ακρίτα (ή ο υπογράφων) και όχι το ανώτατο δικαστήριο;
Η αριστερά λειτουργεί ως τα γουρούνια του Όργουελ: Όλα τα ζώα είναι ίσα, μόνο που τα γουρούνια είναι πιο ίσα από τα άλλα. Έχουν πιο ισχυρή, μη αμφισβητήσιμη και πρωτίστως "δημοκρατική" άποψη, που υπερβαίνει κοινωνικές συναινέσεις και δημοκρατικούς θεσμούς.
Και στο προκείμενο έχουν και έναν επιπλέον λόγο να φωνασκούν. Βλέπετε, για την Ελληνική αριστερά, "η 17Ν είχε ένα ιδεώδες για τον άνθρωπο" που μας έλεγαν και στη βουλή. Η Ελληνική αριστερά σύσσωμη έπαιξε τον ρόλο του υπερασπιστή των δολοφόνων στη δίκη τους.
Ντρέπονται να το πουν δημόσια, όμως θεωρούν ότι η 17Ν δικαίως έπραξε ό,τι έπραξε, ότι δεν ήταν και "τόσο αθώοι" όσοι δολοφονήθηκαν από τους εκτελεστές της, ότι ιδεολογικά υπάρχει και μια συγγένεια. Έστω και εξ αγχιστείας.
Είναι η εταίρα που προσπαθεί να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει.
Όταν ο Κολοκοτρώνης, στην περίοδο της αντιβασιλείας συνελήφθη για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας (βαρύ αλλά είχε κάνει και ο γέρος τα λάθη του), τέτοια υποστήριξη δεν γνώρισε. Συνέβαλλε αποφασιστικά στην απελευθέρωση αυτών των χωμάτων, όμως την αλληλεγγύη που βιώνει σήμερα ο Γιωτόπουλος από τα αριστερά βλαστάρια, δεν τη βίωσε.
Ας είναι καλά ο Τερτσέτης και ο Πολυζωίδης που βάλανε γερή πλάτη και τη γλίτωσε και αυτός και η εθνική μας συνείδηση.
Αν απελευθερώσεις μια χώρα, απλά κάτι προσέφερες.
Αν σκοτώσεις καμιά 20αριά αθώους (αλλά κομμάτια του "συστήματος") γίνεσαι και ταξικός ήρωας.
Add comment
Comments