Η εικόνα του πολέμου στην Ουκρανία αλλάζει. Καθώς η πιθανότητα μιας μεγάλης χερσαίας αντεπίθεσης μοιάζει ολοένα και πιο δύσκολη, το Κίεβο φαίνεται να εφαρμόζει μια νέα στρατηγική: αντί να προσπαθεί να ανακαταλάβει άμεσα την Κριμαία, επιχειρεί να την απομονώσει και να καταστήσει εξαιρετικά δαπανηρή τη διατήρηση της ρωσικής παρουσίας στη χερσόνησο.
Το όπλο αυτής της στρατηγικής δεν είναι τα άρματα μάχης ή οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, αλλά τα drones.
Σύμφωνα με αναλύσεις δυτικών μέσων και στρατιωτικών παρατηρητών, η Ουκρανία έχει μετατρέψει τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε εργαλείο συστηματικής φθοράς των ρωσικών γραμμών ανεφοδιασμού, πλήττοντας δρόμους, γέφυρες, αποθήκες καυσίμων, διυλιστήρια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις που στηρίζουν τη ρωσική πολεμική μηχανή στη νότια Ουκρανία και την Κριμαία.
Από την ανακατάληψη στην απομόνωση
Η Κριμαία παραμένει το σημαντικότερο στρατηγικό έπαθλο του πολέμου. Από την προσάρτησή της από τη Ρωσία το 2014, η χερσόνησος έχει εξελιχθεί σε βασικό στρατιωτικό και ναυτικό κέντρο της Μόσχας στη Μαύρη Θάλασσα.
Όμως η γεωγραφία της Κριμαίας αποτελεί ταυτόχρονα και αδυναμία. Η χερσόνησος εξαρτάται από περιορισμένο αριθμό οδικών και σιδηροδρομικών συνδέσεων με τη ρωσική ενδοχώρα. Εάν αυτές οι αρτηρίες διακοπούν ή καταστούν επισφαλείς, η τροφοδοσία στρατευμάτων, καυσίμων και πυρομαχικών γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.
Η ουκρανική στρατηγική φαίνεται πλέον να επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Τα drones κυνηγούν τα ρωσικά φορτηγά
Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί από ουκρανικές και δυτικές πηγές, οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν καταφέρει να θέσουν υπό συνεχή απειλή βασικούς οδικούς άξονες που συνδέουν τη Ρωσία με την Κριμαία μέσω των κατεχόμενων περιοχών της Ζαπορίζια και της Χερσώνας.
Η λεγόμενη χερσαία γέφυρα που δημιούργησε η Ρωσία μετά την εισβολή του 2022 αποτελεί πλέον στόχο καθημερινών επιθέσεων.
Ο διοικητής των ουκρανικών δυνάμεων μη επανδρωμένων συστημάτων, Ρόμπερτ Μπρόβντι (“Μάντιαρ”), υποστήριξε ότι η ουκρανική πλευρά έχει επιβάλει ουσιαστικά “έλεγχο πυρός” σε βασικούς οδικούς άξονες που χρησιμοποιούν οι ρωσικές δυνάμεις. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η κίνηση στρατιωτικών φορτηγών σε ορισμένες διαδρομές μειώθηκε έως και κατά 71% μέσα σε δύο εβδομάδες.
Ακόμη και αν τα στοιχεία αυτά δεν μπορούν να επαληθευθούν ανεξάρτητα στο σύνολό τους, είναι σαφές ότι η πίεση στις ρωσικές γραμμές ανεφοδιασμού αυξάνεται.
Η γέφυρα του Κερτς και ο φόβος της αποκοπής
Στο επίκεντρο της ουκρανικής στρατηγικής βρίσκεται επίσης η περίφημη Γέφυρα του Κερτς, η οποία συνδέει απευθείας τη Ρωσία με την Κριμαία.
Οι επανειλημμένες ουκρανικές επιθέσεις έχουν αναγκάσει τη Μόσχα να περιορίσει τη χρήση της για τη μεταφορά ορισμένων στρατιωτικών φορτίων και καυσίμων, ενώ η ασφάλειά της αποτελεί πλέον μόνιμο πονοκέφαλο για το Κρεμλίνο.
Παράλληλα, ουκρανικά πλήγματα έχουν στοχοποιήσει τη γέφυρα του Τσονχάρ, μία από τις βασικές χερσαίες συνδέσεις προς τη χερσόνησο.
Ο συνδυασμός αυτών των επιθέσεων δημιουργεί ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητο: την σταδιακή μετατροπή της Κριμαίας σε μια στρατιωτική “νησίδα” με ολοένα και πιο δύσκολη πρόσβαση.
Καύσιμα, τρόφιμα και καθημερινή πίεση
Οι συνέπειες δεν περιορίζονται στο πεδίο της μάχης.
Δημοσιεύματα και αναφορές από την κατεχόμενη Κριμαία κάνουν λόγο για προβλήματα στον ανεφοδιασμό καυσίμων, προσωρινές ελλείψεις βασικών αγαθών και αυξανόμενη ανησυχία μεταξύ των κατοίκων και των επιχειρήσεων.
Σύμφωνα με το Reuters, οι ρωσικές αρχές προχώρησαν ακόμη και σε μέτρα περιορισμού της διάθεσης βενζίνης, καθώς οι επιθέσεις στις γραμμές ανεφοδιασμού επηρέασαν τη ροή καυσίμων προς τη χερσόνησο.
Παρότι η κατάσταση δεν συνιστά ακόμη πλήρη αποκλεισμό, οι εξελίξεις καταδεικνύουν πόσο ευάλωτη είναι η περιοχή σε μια εκστρατεία συστηματικής φθοράς.
Ο πόλεμος των logistics
Οι στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι οι πόλεμοι συχνά κρίνονται όχι από τις μάχες της πρώτης γραμμής αλλά από την ικανότητα ανεφοδιασμού των στρατευμάτων.
Η Ουκρανία φαίνεται να έχει υιοθετήσει ακριβώς αυτή τη λογική.
Με περιορισμένους ανθρώπινους και υλικούς πόρους σε σύγκριση με τη Ρωσία, επιδιώκει να αυξήσει το κόστος κατοχής των κατεχόμενων περιοχών και να επιβραδύνει τις ρωσικές επιχειρήσεις πλήττοντας αποθήκες, διυλιστήρια, σιδηροδρομικές συνδέσεις και οδικά δίκτυα.
Τα drones μεσαίου βεληνεκούς, που μπορούν να επιχειρούν δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιόμετρα πίσω από το μέτωπο, αποτελούν πλέον βασικό εργαλείο αυτής της στρατηγικής.
Μπορεί η Κριμαία να γίνει βάρος για τη Μόσχα;
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτή η εκστρατεία θα μπορέσει να αλλάξει την πορεία του πολέμου.
Η Ρωσία εξακολουθεί να διαθέτει τεράστιους πόρους, εναλλακτικές διαδρομές ανεφοδιασμού και σημαντικές δυνατότητες προσαρμογής. Ωστόσο, όσο περισσότερες δυνάμεις αναγκάζεται να αφιερώνει στην προστασία δρόμων, γεφυρών, αποθηκών και ενεργειακών εγκαταστάσεων, τόσο λιγότερες δυνάμεις διαθέτει για επιθετικές επιχειρήσεις στο μέτωπο.
Αυτό ακριβώς επιδιώκει το Κίεβο: όχι απαραίτητα να ανακαταλάβει άμεσα την Κριμαία, αλλά να μετατρέψει τη διατήρησή της σε ολοένα πιο δύσκολη και ακριβή υπόθεση για το Κρεμλίνο.
Ο πόλεμος του μέλλοντος διεξάγεται ήδη
Η ουκρανική εκστρατεία κατά των ρωσικών γραμμών ανεφοδιασμού αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η τεχνολογία αλλάζει τη φύση του πολέμου.
Εκεί όπου παλαιότερα απαιτούνταν μεγάλες μηχανοκίνητες δυνάμεις, σήμερα μικρά, φθηνά και μαζικά παραγόμενα drones μπορούν να απειλήσουν στρατηγικές υποδομές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Η μάχη για την Κριμαία δεν δίνεται πλέον μόνο στα χαρακώματα ή στη Μαύρη Θάλασσα. Δίνεται στους ουρανούς, στις οδικές αρτηρίες και στις αλυσίδες ανεφοδιασμού. Και εκεί, η Ουκρανία δείχνει αποφασισμένη να δοκιμάσει τα όρια της ρωσικής αντοχής..
Add comment
Comments