Αφήστε τα μεγάλα λόγια για το παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας και μείνετε στις πάνω από 1 δισ. εισπράξεις από τον τουρισμό στην καρδιά του χειμώνα...
Τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος το λένε πιο καθαρά απ’ όλους: εκτίναξη εισπράξεων κατά 70,7% στο πρώτο δίμηνο, άνοδος αφίξεων κατά 38,5% και πάνω από 1 δισ. ευρώ έσοδα. Και σημασία έχει ότι τα λεφτά αυτά μας ήλθαν όχι μόνο το κατακαλόκαιρο, αλλά και μέσα στο καταχείμωνο.
Είναι από εκείνα τα "ταμπού" που τα αποφεύγουμε να τα λέμε δυνατά: ότι η Ελλάδα ζει - και θα συνεχίσει να ζει - από τον τουρισμό.
Μπορεί αυτό να μας θυμίζει άλλες εποχές, εύκολα στερεότυπα ή τους "Έλληνες ως γκαρσόνια της Ευρώπης” που κανείς δεν θέλει να ανασύρει ούτε ως στόχους, ούτε ως προοπτικές.
Όμως, κάθε φορά που η οικονομία δοκιμάζεται, η απάντηση έρχεται σχεδόν μηχανικά: τουρισμός. Και μάλιστα χωρίς πολλά λόγια.
Γιατί όσο κι αν θέλουμε να σχεδιάζουμε ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο, όσο κι αν συζητάμε για επενδύσεις, μεταποίηση και καινοτομία, όταν τα πράγματα σφίγγουν, το χρήμα έρχεται από εκεί που πάντα ερχόταν.
Από τις αφίξεις, τα ξενοδοχεία, τα νησιά και τις πόλεις που γεμίζουν. Από έναν κλάδο που, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει μάθει να δουλεύει σε κρίσεις και να φέρνει ρευστότητα όταν οι άλλοι "στεγνώνουν”.
Διαβάστε ακόμα: Είμαι με τους εργάτες
Και πάμε στο "δια ταύτα”.
Τουριστική και μόνο τουριστική η Ελλάδα και ας κάνουμε τον σταυρό μας να μη χάσουμε και τούτο το πλεονέκτημα;
Κατά την δική μας άποψη, αυτό θα ήταν οικονομική τραγωδία, γιατί έχουμε δοκιμάσει την "συνταγή”, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φέραμε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Απλά σημειώνουμε ότι ο τουρισμός πήρε "κεφάλι” στις δυνάμεις που σπρώχνουν την ανάπτυξη σε πορεία. Και αυτό δεν είναι σωστό να περάσει απαρατήρητο.
Κατά τα άλλα, χρέος μας να είναι να ξεπεράσουμε την πολιτική μιζέρια που προκαλεί το, κατά την γνώμη των κομμάτων εξουσίας, πολιτικό κόστος του ανοίγματος της πολιτικής προς κάθε μορφής επενδύσεις (όπως εκείνες της μεταποίησης ή οι νέες της καινοτομίας και της τεχνογνωσίας εκείνης που θα ανασύρουν τις μικρομεσαίες από τη στασιμότητα και οι άλλες της διασφάλισης θέσεων εργασίας) με το πρόσχημα ότι εμείς δεν θα είμαστε ανταγωνιστικοί. Ότι δεν θα διασφαλίσουμε το κόστος που θα μας βοηθήσει να κρατηθούμε στην Ευρώπη.
Ας δοκιμάσουμε, λοιπόν, μέσα σε μια νέα αναπτυξιακή προσπάθεια να φέρουμε στην επιφάνεια την επιχειρηματική βούληση της ιδιωτικής οικονομίας. Και ας τη βάλουμε δίπλα στον τουρισμό. Να μην αφήσουμε την τουριστική δυναμική μας τώρα που ο δρόμος τραβάει την ανηφόρα... με επιτυχία αλλά...
Αλλά να κρίνουμε τα αποτελέσματα όχι μόνο από εισπράξεις (έστω και μέσα στην καρδιά του χειμώνα). Να τα κρίνουμε και από επενδύσεις που και αυτές φέρνουν φορολογήσιμα κεφάλαια. Και από τους αριθμούς σε μόνιμες και με προοπτικές θέσεις εργασίας ετήσιας απασχόλησης, πάντα με ανθρωπινές αμοιβές.
Add comment
Comments