Η νέα Μεγάλη Ιδέα

Published on November 20, 2026 at 3:34 PM

Το 1947 η Ελλάδα δεν είχε τίποτα να εγγυηθεί. Γέφυρες ανατιναγμένες, λιμάνια γεμάτα κουφάρια, χωριά καμένα και ένας Εμφύλιος. Κι όμως, με τη στήριξη των συμμάχων το ελληνικό Δημόσιο έβαλε την υπογραφή του για να αγοράσουν Έλληνες εφοπλιστές εκατό Λίμπερτι, μεταχειρισμένα καράβια του πολέμου.

Από τον Κώστα Στούπα | Liberal.gr

Το κράτος υπέγραψε, αλλά δεν ανέβηκε στη γέφυρα. Τα υπόλοιπα τα έκαναν οι καπετάνιοι. Σήμερα οι Έλληνες ελέγχουν περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου στόλου. Την ιστορία αυτή τη διηγήθηκα προχθές στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά, σε ανθρώπους που την ξέρουν καλύτερα από μένα, γιατί την έγραψαν οι οικογένειές τους. Δεν τη διηγήθηκα από νοσταλγία. Τη διηγήθηκα γιατί ο κόσμος ξαναμοιράζεται και η τράπουλα ανακατεύεται. Όποιος κάθεται στο τραπέζι την ώρα που μοιράζονται τα χαρτιά έχει μια ευκαιρία να πάρει καλύτερο φύλλο.

Οι χώρες που μεγαλούργησαν στην ιστορία είχαν σχεδόν πάντα έναν σπουδαίο πόρο. Η Λυδία είχε το χρυσάφι του Πακτωλού, η Αθήνα το ασήμι του Λαυρίου, η Αίγυπτος τη λάσπη του Νείλου. Η Αγγλία είχε κάτι άλλο: τη βιομηχανική επανάσταση και τους θεσμούς της. Ο δικός της πόρος δεν βγήκε από τη γη. Βγήκε από τα κεφάλια των ανθρώπων και τους νόμους της χώρας. Το κράτος δικαίου το κυοφόρησαν οι ευγενείς όταν τον 12 αιώνα επέβαλαν στον βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα τη Μάγκνα Κάρτα. Ο πόρος του αύριο, η τεχνολογία, μοιάζει περισσότερο με τον αγγλικό παρά με το πετρέλαιο. Το πετρέλαιο ή το έχεις ή δεν το έχεις. Η τεχνολογία πηγαίνει εκεί όπου την καλούν.

Σήμερα τον επενδυτή στην Ελλάδα τον διώχνουν τρία πράγματα: η φορολογία, η γραφειοκρατία των αδειών και μια δικαιοσύνη που δεν τελειώνει ποτέ. Ο φόρος στα κέρδη των τεχνολογικών εταιρειών που θα έρθουν θα μπορούσε να μηδενιστεί. Ο προϋπολογισμός δεν θα χάσει σχεδόν τίποτα, γιατί όσο κι αν φορολογήσεις ένα εισόδημα που δεν υπάρχει, θα εισπράξεις μηδέν. Το κράτος θα πληρωθεί αλλιώς: από τους μισθούς, την κατανάλωση, τα ακίνητα, τους προμηθευτές. Ο φόρος στους εργαζόμενους πρέπει να μειωθεί. Δεν θα αδικήσω την κυβέρνηση. Η φετινή κλίμακα έκανε ένα βήμα. Όμως 39% από τις 40.000 ευρώ και 44% πάνω από τις 60.000, μαζί με τις εισφορές, διώχνουν τον καλό μηχανικό. Αυτός έχει διαβατήριο και προσφορές από πολλές χώρες.

Διαβάστε ακόμα:  Η ελληνική στροφή


Στις άδειες χρειάζεται μία υπηρεσία, μία υπογραφή, μία προθεσμία. Και στη δικαιοσύνη ένας ειδικός κλάδος για τις επενδυτικές διαφορές. Ο επενδυτής δεν φοβάται μήπως χάσει μια δίκη. Φοβάται μήπως δεν τελειώσει ποτέ. Η ναυτιλία δεν ζήτησε ποτέ επιδοτήσεις. Ζήτησε σταθερούς κανόνες και τους πήρε το 1953, με έναν νόμο που τον προστατεύει το ίδιο το Σύνταγμα. Το ίδιο χρειάζεται και η τεχνολογία: ένα ελκυστικό καθεστώς, κλειδωμένο για τουλάχιστον είκοσι-τριάντα χρόνια. Γιατί τώρα; Γιατί η Ευρώπη επανεξοπλίζεται. Το ReArm Europe μιλά για έως 800 δισ. ευρώ και το SAFE δανείζει 150 δισ., με τον όρο ότι τουλάχιστον το 65% της αξίας κάθε συστήματος θα παράγεται στην Ευρώπη. Το Ισραήλ έχει την τεχνολογία, αλλά όχι το ευρωπαϊκό διαβατήριο. Εμείς έχουμε το διαβατήριο, αλλά όχι ακόμη την τεχνολογία. Η επόμενη γενιά της "Ασπίδας του Αχιλλέα" και των drones μπορεί να σχεδιάζεται και να παράγεται εδώ για την Ευρώπη.

Το Ισραήλ, άλλωστε, έχει κάνει το δικό του θαύμα. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 υποδέχθηκε σχεδόν ένα εκατομμύριο μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση, πολλούς από αυτούς μηχανικούς και επιστήμονες. Με το πρόγραμμα Yozma, το κράτος έβαζε $100 εκατ. δίπλα σε ξένα κεφάλαια και άφηνε τους ιδιώτες να εξαγοράσουν το μερίδιό του. Μείωσε τη φορολογία αυτών των επιχειρήσεων στο 6%. Μοιράστηκε το ρίσκο και άφησε τα κέρδη στους επενδυτές. Εμείς δεν χρειάζεται να περιμένουμε μετανάστες. Τους δικούς μας μηχανικούς τους στείλαμε  στο εξωτερικό, στα χρόνια της κρίσης. Χιλιάδες από αυτούς δουλεύουν σήμερα στις εταιρείες που θέλουμε να φέρουμε. Αρκεί να τους δώσουμε έναν λόγο να γυρίσουν.

Η παλιά Μεγάλη Ιδέα μετρούσε την Ελλάδα σε ηπείρους και θάλασσες, και ξέρουμε πώς τελείωσε. Η νέα τη μετρά σε μηχανικούς, πατέντες και εργοστάσια. Δεν χρειάζεται στρατούς. Χρειάζεται νόμους που δεν αλλάζουν κάθε χρόνο, δικαστές που αποφασίζουν και μια κοινωνία που δεν βλέπει τον επενδυτή ως ύποπτο. Γιατί οι κυβερνήσεις κάνουν ό,τι τους επιτρέπουμε. Αν προτιμάμε την ησυχία μας, καμία δεν θα μας τη χαλάσει.

Το προηγούμενο τρένο το πιάσαμε με εκατό μεταχειρισμένα καράβια και μια υπογραφή. Για το επόμενο δεν έχουμε δικαιολογία.

Rating: 0 stars, 0 votes.

Add comment

Comments

There are no comments yet.