Αριστερά, ζεις;

Published on November 18, 2026 at 7:55 PM

Πριν από δέκα χρόνια, η είδηση ότι η Ελλάδα συζητά με άλλες τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες τη δημιουργία κέντρου επιστροφών μεταναστών στη Ρουάντα θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό. Θα ακούγαμε για το τέλος της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, για την επικράτηση της Ακροδεξιάς, για μια κυβέρνηση που ντροπιάζει τη χώρα.

Από τον Αλέξανδρο Σκούρα | Liberal.gr

Σήμερα, η Ελλάδα, η Γερμανία, η Αυστρία, η Δανία και η Ολλανδία προχωρούν στις σχετικές συνομιλίες και η αναιμική αντίδραση της Αριστεράς μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να περισωθούν τα προσχήματα.

Ανακοινώσεις υπάρχουν. Ο Κώστας Αρβανίτης κατήγγειλε την πρωτοβουλία, η Νέα Αριστερά εξέφρασε την αντίθεσή της και οργανώσεις προειδοποιούν για παραβιάσεις δικαιωμάτων. Απουσιάζει, όμως, η πολιτική ένταση που κάποτε θα συνόδευε και μόνο την αναφορά σε ένα τέτοιο σχέδιο. Αυτή η αναιμικότητα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις ίδιες τις καταγγελίες. Δείχνει, κατά τη γνώμη μου, ότι ακόμη και όσοι επιμένουν στην παλιά γραμμή αντιλαμβάνονται πόσο έχει περιοριστεί το ακροατήριό της.

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η διαφορά ανάμεσα σε όσα συγκινούν τον κομματικό μηχανισμό και σε όσα απασχολούν την κοινωνία αποκτά πρακτική σημασία. Μια ανακοίνωση ικανοποιεί τους ήδη πεπεισμένους. Μια μεγάλη πολιτική εκστρατεία, όμως, απαιτεί την πεποίθηση ότι μπορείς να φέρεις τους πολίτες με το μέρος σου. Στο μεταναστευτικό, η Αριστερά δυσκολεύεται πλέον να πείσει ακόμη και τον εαυτό της ότι διαθέτει αυτή τη δυνατότητα.

Για χρόνια προσπάθησε, και εν μέρει κατάφερε, να πείσει μια ολόκληρη ήπειρο ότι η απαίτηση για έλεγχο των συνόρων αποτελούσε ένδειξη ξενοφοβίας. Ότι η επιμονή στις νόμιμες επιστροφές έκρυβε ρατσισμό. Ότι η ανησυχία για τις δυνατότητες ενσωμάτωσης μιας κοινωνίας πρόδιδε ακροδεξιά αντανακλαστικά. Αντί να απαντήσει στα ερωτήματα των πολιτών, επιχείρησε να καταστήσει ύποπτους όσους τα έθεταν.

Οι πολίτες τής είδαν την μπλόφα. Συνέχισαν να ζητούν κανόνες, έλεγχο και εφαρμογή των αποφάσεων. Η επανάληψη της κατηγορίας δεν τους έκανε να εγκαταλείψουν τις ανησυχίες τους. Τους έκανε να απομακρυνθούν από εκείνους που τις αντιμετώπιζαν ως ηθικό ελάττωμα. Η σημερινή ευρωπαϊκή μετατόπιση εν μέρει αποτυπώνει αυτή την πολιτική ήττα.

Η συμμετοχή της Δανίας κάνει την εικόνα ακόμη πιο αποκαλυπτική. Η Μέτε Φρέντερικσεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πρωτοβουλίας. Πόσους ακόμη θα χωρέσει η ταμπέλα της Ακροδεξιάς πριν χάσει κάθε περιεχόμενο; Και πόσο μπορεί να αντέξει μια πολιτική στρατηγική που αντιμετωπίζει διαρκώς περισσότερους ψηφοφόρους ως παραπλανημένους, φοβικούς ή ύποπτους;


Το συγκεκριμένο σχέδιο βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση και θα κριθεί από τη νομιμότητα, τις εγγυήσεις προστασίας και τα αποτελέσματά του. Η πολιτική αρχή, όμως, είναι σαφής: όταν ένας άνθρωπος δεν δικαιούται άσυλο ούτε διαθέτει άλλο δικαίωμα παραμονής, η απόφαση απομάκρυνσής του πρέπει να μπορεί να εφαρμοστεί. Διαφορετικά, το κράτος οργανώνει μια διαδικασία της οποίας το αποτέλεσμα επιλέγει να αγνοεί.

Αυτό το καταλαβαίνουν οι πολίτες χωρίς να χρειάζονται ιδεολογικά σεμινάρια. Καταλαβαίνουν επίσης ότι η προστασία των προσφύγων χρειάζεται ένα αξιόπιστο σύστημα ασύλου και ότι η νόμιμη μετανάστευση προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε όσους δικαιούνται να παραμείνουν και σε όσους δεν δικαιούνται.

Η αναιμική αντίδραση της Αριστεράς μοιάζει, λοιπόν, με απρόθυμη αναγνώριση του εκλογικού αδιεξόδου της. Οι καταγγελίες συνεχίζονται, αλλά η διάθεση να δοθεί μεγάλη μάχη απουσιάζει.

Διότι στο συγκεκριμένο θέμα η Αριστερά έχει ηττηθεί κατά κράτος από τους ίδιους τους πολίτες. Και όσο πλησιάζει η κάλπη, τόσο δυσκολότερα μπορεί να προσποιείται ότι δεν το γνωρίζει.

Rating: 0 stars, 0 votes.

Add comment

Comments

There are no comments yet.