Γέλασε το πανελλήνιο, έγινε ατάκα, θεατρικές επιθεωρήσεις. Μα εγώ πάντα θα το θυμάμαι με συγκίνηση. Έρχεται και ξαναέρχεται στην μνήμη μου, ιδίως στις φρικτά οχλαγωγικές μέρες μας. Που το διαδίκτυο πριμοδοτεί λεκτικές κακοποιήσεις, θυμούς που ξεσπάνε σε βολικούς σάκους του μποξ, φθήνιες. Πολιτικές εκτοξεύσεις χωρίς ιερό και όσιο. Πού θα μας βγάλει αυτό;

Από τη Ρέα Βιτάλη | Protagon.gr
Πώς να βάλω έναν σύγχρονο άνθρωπο στην ατμόσφαιρα ενός "τότε"; Έχει αυτή την μπαμπεσιά η Ιστορία. Καταγράφει γεγονότα αλλά στερείται της αληθινής χρονικής ατμόσφαιρας, ατμόσφαιρα καθημερινότητας, την μικροιστρορία. Γι’ αυτό πιστεύω μόνο την μισή της αλήθεια αναζητώντας πάντα την άλλη της μισή. Ή και αποδεχόμενη ότι την αλήθεια-αλήθεια δεν θα την μάθουμε ποτέ. Ήταν η έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Με τον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Ορδές ανθρώπων έτρεχαν με τη σημαία στα χέρια τραγουδώντας "Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο". Είχαν ενθουσιασμό λατρείας Μεσσία. Όλα φώναζαν ότι είχε έρθει η ώρα της Αλλαγής όπως και την διατυμπάνιζαν. Ο δικομματισμός στο Απόλυτο.
Γι’ αυτό μην φανταστείς μικρή και την άλλη παράταξη, ήτοι αυτή της ΝΔ. Αν οι μεν έσπευδαν ερωτευμένοι στα λόγια του αρχηγού τους, ακούγοντας και συγχρόνως μη ακούγοντας… Ετσι δεν συμβαίνει με τον έρωτα. Είναι μέθη. "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο", "ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ" και κυρίως "ΜΑΖΙ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ", δηλαδή, η πιο ηχηρή μετακύλιση ευθύνης, εντέλει και αυτό που στο ακέραιο πραγματοποιήθηκε. Αλλά ποιος τα ανέλυε αυτά; Ποιον ένοιαζε αν ήταν ή όχι εφικτά; Η προσμονή κάτι υπερβατικού είχε ουσία και αξία. Μα από την άλλη; Για σκέψου και τους άλλους. Τους, ας τους πούμε, ορθολογιστές. Τους αμέθυστους. Σε απόγνωση ρεαλισμού.
Αν η μια παράταξη, σε συγκέντρωση του Μεγάλου Αρχηγού Ανδρέα "ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ" πλημμύριζε Αλεξάνδρας και Πατησιών μέχρι Ομόνοια με αλαλάζον πλήθος, η άλλη, της ΝΔ την ίδια χρονική στιγμή γέμιζε αντίστοιχους δρόμους. Ένας νέος εμφύλιος. Τα περίφημα πράσινα και μπλε καφενεία. Ο απόλυτος διαχωρισμός. Οι μεν κοιτάζονταν ως αγριόγατες με τους δε. Ανασήκωναν τρίχωμα. Κι ενώ συνέβαινε αυτό….Χρέωσέ το, ως μια δική μου ανωμαλία, στα δικά μου μάτια ανέβαζε εκτίμηση ένας πολιτικός, μάλλον δυο. Διαχρονικά. Τη ΝΔ τότε εκπροσωπούσε ο Γεώργιος Ράλλης. Πού να πιάσει μπάζα απέναντι στον σούπερ αστέρα Ανδρέα! Και μάλιστα μετά από ένα Ηγέτη, "έρωτα' αντιστοίχως, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή; Πού να βρει λάμψη να λάμψει;
Διαβάστε ακόμα: Χρειαζόμαστε έναν νέο διαφωτισμό
Ωστόσο κάνοντας την ανάγκη-φιλοτιμία οι ψηφοφόροι της ΝΔ έσπευδαν στην μεγάλη συγκέντρωση με τις δικές τους σημαίες στα χέρια. Και εκεί συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Με το που ο Γ. Ράλλης ανέφερε στον λόγο του το όνομα του αντιπάλου Α. Παπανδρέου προσπαθώντας, ο δυστυχής, να επιχειρηματολογήσει και να αντιπαρατεθεί στις τζούφιες υποσχέσεις του με ψύχραιμα και λογικά επιχειρήματα, το πλήθος οργισμένο με τον αντίπαλο Ανδρέα και λαμβάνοντας την πρωτοβουλία στα δικά του "χέρια" λοιδορούσε μακρόσυρτα "ΟΥΥΥΥΥΥ!". Μα ο Γ. Ράλλης, αντί να λάβει εξ αυτού αφορμή άτυπης συνομιλίας και κολακεύοντας το πλήθος, με ένα εύκολο πιγκ πογκ κάτι να πει να τους εξυψώσει, αντιθέτως οργισμένος, αληθινά οργισμένος, κάπως ως παλιός γυμνασιάρχης που κόπτονταν να μάθει στα παιδιά τρόπους μαζί με γράμματα, νουθετούσε από του βήματος "ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!".
Αυτό ήταν! Γέλασε το πανελλήνιο, έγινε ατάκα, θεατρικές επιθεωρήσεις. Μα εγώ πάντα θα το θυμάμαι με συγκίνηση. Έρχεται και ξαναέρχεται στην μνήμη μου, ιδίως στις φρικτά οχλαγωγικές μέρες μας. Που το διαδίκτυο πριμοδοτεί λεκτικές κακοποιήσεις, θυμούς που ξεσπάνε σε βολικούς σάκους του μποξ, φθήνιες. Πολιτικές εκτοξεύσεις χωρίς ιερό και όσιο. Πού θα μας βγάλει αυτό; Τι άθλια γηπεδοποίηση της ζωής μας όλης! Νοστάλγησα εκείνον τον πολιτικό άνδρα που φώναζε οργισμένος "ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!" όσο και τον άλλον που έκλεινε τις συγκεντρώσεις του με μια φυσαρμόνικα που έπαιζε έναν γαλήνιο σκοπό και εύχονταν στο πλήθος να γυρίσουν ήσυχα σπίτι τους μετά την πολιτική συγκέντρωση. Αναφέρομαι στον Λεωνίδα Κύρκο. Του ΚΚΕ εσωτερικού.
Πόσο θα ήθελα να υπήρχαν! Αντίστοιχοι. Πού θα μας βγάλει αυτό το κατάντημα;

Add comment
Comments