Τα χρόνια της αντισυστημικής οργής μάς έμαθαν κάτι απλό: η οργή είναι καύσιμο. Καίγεται γρήγορα, ζεσταίνει πολύ και αφήνει πίσω της στάχτη.

Από τον Κώστα Στούπα | Liberal.gr
Είδαμε πολλούς να καβαλούν το κύμα της. Άλλοι μπήκαν στη Βουλή φωνάζοντας. Άλλοι κάθισαν σε υπουργικές καρέκλες υποσχόμενοι να σκίσουν μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Η οργή τούς ανέβασε. Η πραγματικότητα τούς κατέβασε. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια. Το εγχείρημα όμως να μετατραπεί η οργή για τα Τέμπη σε κόμμα ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν ανόσιο. Τα Τέμπη δεν ήταν πολιτική διαφωνία. Δεν ήταν μνημόνιο, φορολογικός νόμος ή μεταναστευτικό. Ήταν 57 νεκροί, οι περισσότεροι νέα παιδιά. Ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη χώρα είδε στον καθρέφτη το κράτος που ανεχόταν για δεκαετίες. Η οργή που γεννήθηκε ήταν δίκαιη. Ακριβώς γι' αυτό δεν έπρεπε να γίνει εμπόρευμα.
Η βιολογική εξέλιξη μάς έχει προικίσει με μια προτεραιότητα που προηγείται κάθε άλλης: να φροντίζουμε τους απογόνους μας. Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο "Εγωιστικό γονίδιο", περιέγραψε τους ζωντανούς οργανισμούς ως μηχανές επιβίωσης που έχτισαν τα γονίδιά τους για να διαιωνιστούν. Η γονική φροντίδα, κατά τον Ντόκινς, δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι η πιο βαθιά εγγεγραμμένη στρατηγική της ζωής. Το παιδί είναι η συνέχειά μας. Όταν χάνεται, δεν χάνεται μόνο ένας άνθρωπος, σπάει η αλυσίδα για την οποία, βιολογικά, υπάρχουμε.
Γι' αυτό ο γονιός που χάνει το παιδί του χάνει μαζί και τον σκοπό του, την ιερότητα της ζωής. Αυτός ο πόνος δεν έχει μέτρο ούτε θεραπεία. Εκεί ακριβώς εμφανίζονται τα τέρατα. Τέρατα είναι όσοι πρόταξαν τον υπολογισμό. Την εκμετάλλευση δια την επίδειξης του πόνου του ίδιου τους του εαυτού. Οι σύμβουλοι, οι επικοινωνιολόγοι, οι επαγγελματίες της αντισυστημικότητας που είδαν στο πένθος ένα "brand" με τεράστια αναγνωρισιμότητα και μηδενικό κόστος απόκτησης. Αν μεταξύ τους ήταν και κάποιοι γονείς που είδαν τις κηδείες ως ευκαιρία, τόσο το χειρότερο…
Διαβάστε ακόμα: Οι αντισυστημικοί πιο διεφθαρμένοι από τους συστημικούς
Ο Γκόγια το αποτύπωσε σε μια γκραβούρα: ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα. Η οργή χωρίς λογική κάνει ακριβώς το ίδιο. Και πίσω από τα τέρατα, πάντα, οι τυμβωρύχοι. Στην αρχαιότητα ο τυμβωρύχος ήταν ο πιο περιφρονημένος των κλεφτών. Όχι επειδή έκλεβε περισσότερα, αλλά επειδή έκλεβε από εκείνους που δεν μπορούσαν πια να αμυνθούν. Οι σύγχρονοι τυμβωρύχοι δεν ανοίγουν τάφους. Ανοίγουν λογαριασμούς στα social media, στήνουν πλατφόρμες, μοιράζουν θέσεις και ρόλους. Το λάφυρο δεν είναι χρυσά κτερίσματα. Είναι η μνήμη των νεκρών, που μετατρέπεται σε εκλογικό κεφάλαιο.
Η συνέχεια ήταν προβλέψιμη. Αποχωρήσεις, καταγγελίες για "αυλές" και "παρασκηνιακές εντολές", δημόσιοι καβγάδες, δικαστικές διαμάχες. Οι περισσότεροι συγγενείς θυμάτων διαχώρισαν τη θέση τους εξαρχής. Και τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το κόμμα των δυο ΤΤ(Τεράτων Τυμβορύχων) να γλιστρά από διψήφια ποσοστά κοντά όριο εισόδου στη Βουλή. Δεν είναι ακόμα το τέλος. Είναι το λυκόφως. Και το λυκόφως δεν είναι λόγος για χαιρεκακία. Είναι λόγος για ανακούφιση. Δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία, παρά την κούραση και τον θυμό της, ξεχωρίζει ακόμα το πένθος από την πολιτική πρόταση. Συμπονά τον γονιό, αλλά δεν του παραδίδει τη χώρα.
Τα Τέμπη όμως δεν τελείωσαν. Η δικαιοσύνη για εκείνα τα παιδιά παραμένει χρέος της Πολιτείας. Το μεγαλύτερο κακό που έκαναν τέρατα και τυμβωρύχοι δεν μετριέται στις κάλπες. Είναι ότι μετέτρεψαν έναν κοινό, εθνικό πόνο σε κομματική ταυτότητα. Ο Ιταλός αριστερός διανοητής Αντόνιο Γκράμσι, στα τα Τετράδια της Φυλακής έγραψε ότι η κρίση είναι η στιγμή όπου "το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί" και στο μεσοδιάστημα εμφανίζονται "τα πιο ποικίλα νοσηρά φαινόμενα". Η αναφορά στα "τέρατα" προστέθηκε σε μεταγενέστερη, ελεύθερη απόδοση.
Το νόημα: όταν η παλιά τάξη χάνει την εξουσία και την πειθώ της, αλλά δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη μια νέα, δημιουργείται κενό. Μέσα σε αυτό μπορούν να αναπτυχθούν ακραίες ιδέες, αυταρχικές λύσεις, νοσηρές καταστάσεις και πολιτική αστάθεια. Το "λυκόφως των τεράτων" εδώ δηλώνει αυτή τη σκοτεινή μεταβατική περίοδο.

Add comment
Comments