Αν η Αριστερά επιθυμεί πράγματι να ηττηθεί ο Μητσοτάκης, θα πρέπει να ασχολείται λιγότερο με την αναζήτηση του μάγου που θα λύσει την κατάρα και περισσότερο με ένα σχέδιο για την ελληνική κοινωνία. Σίγουρα είναι δύσκολη εποχή για προοδευτικές ιδέες, με το να επικαλείται όμως κανείς το 'ξυλόλιο", αντί να μιλά για έναν σύγχρονο δημόσιο σιδηρόδρομο, το μόνο που καταφέρνει είναι να την κάνει πιο δύσκολη.
Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ότι το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση πρέπει να γίνει "αντικείμενο διαβούλευσης", και μάλιστα η επίκληση επ’ αυτού κάποιας υποτιθέμενης επιστημονικής ιδιότητάς της, εξέπληξε μόνο όσους δεν είχαν κάνει μια γρήγορη έρευνα για το πολιτικό παρελθόν της, τους συνεργάτες και τις απόψεις της περί ιατρικής. Η στερεοτυπική ανάρτησή της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης την επόμενη ημέρα, με την οποία έριχνε το φταίξιμο στη "διαστρέβλωση" όσων είπε από τα ΜΜΕ (περίεργο επιχείρημα για ζωντανή συνέντευξη), που στοχεύουν στη "δολοφονία χαρακτήρα της", εξέπληξε επίσης μόνο όσους δεν παρακολουθούσαν με στοιχειωδώς συνεπή τρόπο την πολιτεία της τους τελευταίους μήνες.
Αντιθέτως, όποιος είχε ασχοληθεί στοιχειωδώς, καταλαβαίνει ότι τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί καινοτομία στην παρουσία της. Η κυρία Καρυστιανού συνεργάζεται σταθερά με ανθρώπους που προέρχονται από την εθνικο-λαϊκή Δεξιά, οι θέσεις της ενάντια στα κόμματα, τα συνδικάτα και τις συντεταγμένες διεκδικήσεις προέρχονται από τον ίδιο χώρο, ενώ σταθερά, όλο αυτό το διάστημα, κάθε δήλωσή της που προκαλεί διαφωνίες ακολουθείται από νέες οργισμένες αναφορές ότι δέχεται πόλεμο και συκοφαντικές επιθέσεις. Κάποιοι θα κατέτασσαν στον ίδιο χώρο επίσης και τις θέσεις που έχει εκφράσει η κυρία Καρυστιανού και σε άλλα ζητήματα, όπως για παράδειγμα οι νέες κάρτες ταυτότητας, τα εμβόλια ή ο προσωπικός αριθμός, και στην πραγματικότητα το ίδιο το αφήγημά της για τα Τέμπη – αλλά αυτό ας το δούμε μετά.
Η σχέση της κυρίας Καρυστιανού με οτιδήποτε έχει να κάνει με την Αριστερά είναι μηδενική και οι ευκαιρίες για να το διαπιστώσει κανείς ήταν αρκετές. Τότε, θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί η δήλωσή της ότι θα κατεβεί με δικό της κόμμα στις εκλογές δημιούργησε τέτοια τρικυμία στην Αριστερά και οι δηλώσεις της για την άμβλωση (μαζί με την παραπειστική διόρθωση, στην οποία θέτει ξανά μια συντηρητική ατζέντα, με άξονα την υπογεννητικότητα) προκάλεσαν αμηχανία και στη συνέχεια εσωτερικές εντάσεις σε έναν χώρο ξένο προς αυτήν; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς εδώ και μεγάλο διάστημα και η άρνησή του να διαχειριστεί την κρίση ταυτότητας που προκάλεσε –πρωτίστως– η κυβερνητική θητεία της από το 2015 έως το 2019 και η αποτυχία να σταθεροποιήσει εξ αυτής ευνοϊκούς συσχετισμούς στην ελληνική κοινωνία.
Εδώ και κάμποσα χρόνια, η Αριστερά – ή για να είμαστε ειλικρινείς, ένα σημαντικό τμήμα της – υποφέρει από το "σύμπλεγμα Μητσοτάκη". Κάθε συζήτηση, κάθε σχέδιο και κάθε πρόταση, αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση με περιφρόνηση και στη χειρότερη με καχυποψία και εχθρότητα, εάν δεν καταλήγει όχι απλώς στην αξίωση πτώσης του Μητσοτάκη (αυτό θα ήταν στην πραγματικότητα αρκετά εύλογο), αλλά ειδικά στη συζήτηση για το π ο ι ο ς θα νικήσει τον Μητσοτάκη. Στον βωμό αυτού του ιερού στόχου, κάθε αποϊδεολογικοποίηση, σχετικοποίηση και γενίκευση είναι αποδεκτή. Η κυρία Καρυστιανού για παράδειγμα, επιτέθηκε από την αρχή της πολιτείας της στα κόμματα, τις οργανώσεις και τον διαχωρισμό της Αριστεράς με τη Δεξιά, για τον οποίο είπε τη γνωστή κοινοτοπία, ότι έχει ξεπεραστεί. Είναι αυτή μια επίθεση στις αριστερές ιδέες; Πράγματι είναι. Ωστόσο, ας μην υπερβάλλουμε σχετικά με την αποστροφή που φέρνει σε ένα τμήμα της ίδιας της Αριστεράς.
Με αυτό το ίδιο αφήγημα, ελαφρά διαφοροποιημένο, ο Στέφανος Κασσελάκης σάρωσε στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ πριν από σκάρτα 2,5 χρόνια. Και, ακόμα περισσότερο, με το ίδιο περίπου αφήγημα, πιο πολιτικά αμπαλαρισμένο, επιχειρεί να επιστρέψει στο προσκήνιο ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς, δεν πρόκειται για ίδιες περιπτώσεις. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα έβαζε ποτέ ζήτημα δημόσιας διαβούλευσης για τις αμβλώσεις ούτε θα πρότεινε βομβαρδισμό των ιρανικών υποδομών από την ΕΕ. Υπάρχει όμως μια κεντρική ιδέα η οποία παραμένει σταθερή: η επίκληση ενός προσώπου που (μόνο αυτό) μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, απαλλαγμένο από κομματικούς μηχανισμούς και με ένα εντελώς μίνιμουμ πρόγραμμα που θα τους χωρά όλους απέναντι στον αντίπαλο. Μια ματιά στα συνθήματα που έχουν προταχθεί τα τελευταία χρόνια, είναι ενδεικτική. Η αναφορά της κυρίας Καρυστιανού ότι ιδεολογία του κόμματός της είναι "να περνάμε όλοι καλά" προκάλεσε μια σχετική θυμηδία (όχι σε όλους).
Πόσο διαφέρει όμως από το σύνθημα "Καλύτερη ζωή" με το οποίο κατέβηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές; Και πόσο πιο συγκεκριμένο είναι το "Σοκ εντιμότητας" το οποίο προβάλλει ο Τσίπρας και το οποίο εφάπτεται με το πρόταγμα "Δικαιοσύνη", χωρίς περισσότερες λεπτομέρειες, της Μαρίας Καρυστιανού; Τα τελευταία χρόνια, το μήνυμα της Αριστεράς είναι σαφές: μιλάει όσο λιγότερο γίνεται για το τι είναι και τι θέλει, επικαλείται την ανάγκη να φύγει με οποιονδήποτε τρόπο ο Μητσοτάκης, δαιμονοποιεί η ίδια τα κόμματα και τις δομές της. Τότε όμως, γιατί αυτός (ή αυτή) που θα αναλάβει τον ρόλο αυτόν να είναι σώνει και ντε αριστερός; Τις τελευταίες ημέρες, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, συναντούσε κανείς ανθρώπους που είχαν ή έχουν κάποια σχέση με την Αριστερά, να δηλώνουν ότι δεν έχει μεγάλη σημασία αν οι θέσεις της κυρίας Καρυστιανού προσεγγίζουν αυτές της Ακροδεξιάς, αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης. Το σύμπλεγμα αυτό δεν το ανακάλυψε πρώτη η Αριστερά. Το ίδιο είχε πάθει η Δεξιά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, με απτό αποτέλεσμα σε ένα διάστημα 23 ετών (1981-2004) να κυβερνήσει τα τρία.
Είναι προφανές ότι η Μ. Καρυστιανού δεν πρόκειται να ρίξει τον Μητσοτάκη. Αλλωστε, μέσα σε έναν χρόνο έχει χάσει τη μισή από τη δημοτικότητά της και από τη στιγμή που άρχισε να εμφανίζεται και μετά, η φθορά είναι πιο γρήγορη – καθώς μάλιστα φανερώνεται μεγάλη απόσταση ανάμεσα στον γραπτό λόγο που εμφανίζει και τη φυσική παρουσία της. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει είναι να περιορίσει κάπως τη δύναμη των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης. Για την Αριστερά προκύπτει το δίδαγμα, ότι εάν πράγματι επιθυμεί να ηττηθεί ο Μητσοτάκης, θα πρέπει να ασχολείται λιγότερο με την αναζήτηση του μάγου που θα λύσει την κατάρα και περισσότερο με ένα σχέδιο για την ελληνική κοινωνία.
Το ερώτημά της είναι λάθος. Σίγουρα είμαστε σε μια δύσκολη εποχή για τις προοδευτικές ιδέες. Με το να επικαλείται όμως κανείς το "ξυλόλιο", αντί να μιλά για έναν σύγχρονο δημόσιο σιδηρόδρομο, το μόνο που καταφέρνει είναι να την κάνει πιο δύσκολη.
Γιάννης Ανδρουλιδάκης (Protagon.gr)
Add comment
Comments