Ο Αδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται καθημερινά στην επικαιρότητα, όχι πάντοτε για τους ίδιους λόγους και τις περισσότερες φορές όχι αδικαιολόγητα. Οι παρεμβάσεις του σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, αλλά και στη Βουλή, είναι συνήθως θεαματικές, πολλές φορές επεισοδιακές, ενώ το μέτωπο με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται ότι θα μείνει ανοιχτό τουλάχιστον έως τις εκλογές. Πέραν αυτού όμως, οι επισκέψεις του υπουργού στα ανά τη χώρα νοσοκομεία, είτε για εγκαίνια ανακαινισμένων μονάδων, είτε για όποιον άλλο λόγο, αποτελούν πλέον ένα πολιτικό-κοινωνικό χάπενινγκ με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Ισως είναι εκ του περισσού να αναφερθεί ότι η επικοινωνιακή κλίση του Αδωνι Γεωργιάδη του προσφέρει τη δυνατότητα να μετατρέψει κάθε αντιπαράθεση με συνδικαλιστές σε εφαλτήριο δημοσιότητας. Ομως πλέον, η προθυμία του για κατά πρόσωπο αντιπαράθεση έχει προσθέσει και ένα νέο στοιχείο στην πολιτική καθημερινότητα και στην απεικόνισή της στα κοινωνικά δίκτυα. Κάποιες φορές, αυτό το νέο στοιχείο είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Είναι φερ’ επείν διαφωτιστικό να διαπιστώνει κανείς μέσα από τη σύγκρουση του υπουργού Υγείας με τους διαμαρτυρόμενους στο Γενικό Νοσοκομείο Αργους προ ημερών, ότι οι περισσότεροι δεν ήταν εργαζόμενοι εκεί, αλλά μέλη του Εργατικού Κέντρου και τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν κατά του ΝΑΤΟ και του ιμπεριαλισμού.
Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν και η διαπίστωση ότι κατά την επίσκεψή του στο Αρεταίειο την Πέμπτη (19/02), ο υπουργός Υγείας δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με διαμαρτυρίες για κάποιο θέμα του νοσοκομείου ή του ΕΣΥ, αλλά για το Ισραήλ και τα όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Στο πανό που κρατούσαν οι συγκεντρωμένοι υπήρχε το κάπως ασυνάρτητο σύνθημα "Τέμπη – Πύλος – Παλαιστίνη". Δύσκολα βρίσκει κανείς μία λογική εξήγηση ως προς το γιατί είναι ο υπουργός Υγείας ο ενδεδειγμένος αποδέκτης αυτής της διαμαρτυρίας. Μέχρι αυτού του σημείου όλα αυτά έχουν και κάτι το χαριτωμένο και διασκεδαστικό. Και το σίγουρο είναι ότι όσοι επιλέγουν αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας μάλλον δεν κατανοούν ότι αλείφουν μόνοι τους το βούτυρο στο ψωμί του Γεωργιάδη.
Υπάρχουν όμως και κάποια όρια. Αυτά ξεπεράστηκαν από τους συγκεντρωμένους στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, όπου ο υπουργός Υγείας βρέθηκε επίσης την Πέμπτη. Οι διαμαρτυρίες μετατράπηκαν σε τραμπουκισμούς, αβγά νερά και πέτρες άρχισαν να εκσφενδονίζονται εναντίον του και η συγκέντρωση μετατράπηκε σε σύγκρουση με την Αστυνομία, προτού ο Γεωργιάδης μπει τελικά στο νοσοκομείο από άλλη είσοδο. Οταν τα πράγματα φτάνουν εκεί, πρόκειται για παρεκτροπή, η οποία υπερβαίνει κάθε έννοια δημοκρατικού δικαιώματος στην διαμαρτυρία και την αντίδραση.
Εχει πράγματι στοιχεία φασιστικής νοοτροπίας και πρακτικής, αφού εν τέλει ένας όχλος στρέφεται με βίαιο τρόπο εναντίον ενός προσώπου. Το κακό είναι ότι ορισμένες ομάδες, αριστερής συνήθως προέλευσης (ΚΚΕ, ΠΑΜΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά όχι μόνο), θεωρούν ότι αυτές οι εκδηλώσεις εκφοβιστικού τραμπουκισμού είναι θεμιτές μέθοδοι διαμαρτυρίας και αντίδρασης. Αυτό είναι αποτέλεσμα μίας στρεβλής αντίληψης περί δημοκρατίας που καλλιεργήθηκε στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Το κράτος υποχώρησε και εκχώρησε σε διάφορες ομάδες ελεύθερο πεδίο δράσης, ακόμη και παράνομης.
Αυτό θεωρείται πλέον από ορισμένους δημοκρατικό κεκτημένο (sic). Ισως όμως το χειρότερο να είναι ότι η ανοχή σε τέτοιου είδους συμπεριφορές απλώς διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο μίας στρεβλής και επικίνδυνης αντίληψης.
Add comment
Comments