Η ανάγκη σοβαρής ηγεσίας εν μέσω γενικευμένης ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, μοιραία, αναδεικνύει ένα γνώριμο δίπολο: τον ρεαλισμό και την αυτοσυγκράτηση του Πρωθυπουργού και από την άλλη, τον πολιτικό και εκδοτικό θίασο που πορεύεται με το "μάθε μπαλίτσα απ’ τον άρχοντα" και τη διαβεβαίωση πως οι ίδιοι – με τη βοήθεια του Πούτιν, βεβαίως – θα είχαν φτάσει στα Γαυγάμηλα
Κάθε μεγάλη διεθνής κρίση λειτουργεί ως επιταχυντής της αλήθειας. Ξεχωρίζει ποιοι κρατούν το τιμόνι και ποιοι φωνάζουν από την κερκίδα. Στη νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια για κορώνες εσωτερικής κατανάλωσης, ούτε κανένας (στο Μαξίμου ή στο ΥΠΕΞ) έχει την ψευδαίσθηση ότι "με ένα τηλεφώνημα" ή με μια ανάρτηση θα αλλάξουν οι συσχετισμοί, τη στιγμή που πύραυλοι και drones γεμίζουν τους ουρανούς της ευρύτερης γειτονιάς μας.
Και όμως, το γνώριμο εγχώριο ρεύμα του εύκολου πατριωτισμού επανεμφανίζεται με ανανεωμένο στόμφο, για να καταγγείλει τη μόνη πολιτική που μπορεί να κρατήσει τη χώρα σταθερή και ασφαλή σε συνθήκες γενικευμένης αστάθειας. "Εγχώριοι Αλέφαντοι" της πολιτικής και των εκδοτικών συγκροτημάτων εμφανίζονται ξανά με περισπούδαστο ύφος στα κανάλια για να πουν ότι ο Μητσοτάκης και στη νέα αυτή κρίση τα κάνει όλα λάθος, ενώ αν ήταν αυτοί στη θέση του, ως όρθιοι πατριώτες και όχι "ενδοτικοί", όπως κατηγορούν τον Πρωθυπουργό, θα είχαν φτάσει ήδη – με τη βοήθεια του Πούτιν, βεβαίως – μέχρι τα Γαυγάμηλα.
Για να γίνουν αντιληπτές οι γραμμές σκέψης από τις οποίες καλείται να διαλέξει ο πολίτης σε στιγμές κρίσεων (όπως αυτές που τώρα βιώνει ο πλανήτης μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν), δηλαδή η γραμμή της κυβέρνησης που κρατάει την "καυτή πατάτα" στα χέρια της και το "τα πάντα όλα" των εγχώριων Αλέφαντων, είναι χρήσιμο να περιγραφεί ένα case study.
Οσα θα ζήλευε ο Αλέφαντος
Οπως διαπιστώθηκε, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μια πολιτική και εκδοτική κατασκευή προέβλεπε την επέλαση του Τραμπ με τη ρομφαία στις αρχές του 2025 για να ρίξει την "υποτελή" (στον Μπάιντεν και τους Ουκρανούς) κυβέρνηση της Αθήνας. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, με αφορμή τη νέα κρίση ορισμένα highlights - π.χ. "έρχεται συνάντηση Γκίλφοϊλ – Καρυστιανού" - μιας ελληνικής φαντασμαγορίας που τώρα αναζωπυρώνεται με τον νέο πόλεμο. Από τα ξημερώματα της 6ης Νοεμβρίου 2024, με τον Ντόναλντ Τραμπ να πανηγυρίζει τον θρίαμβό του στις προεδρικές εκλογές της προηγουμένης, στην Ελλάδα μια πολιτική και εκδοτική κατασκευή – που κτιζόταν για καιρό – έμπαινε σε φάση επιτάχυνσης και μεγάλης αισιοδοξίας.
Διεθνολόγοι TV stars, ο φιλοπουτινικός αριστερός και ακροδεξιός Τύπος (που ειδικεύεται στο αφήγημα του "προσκυνημένου Μητσοτάκη"), γραφικές φιγούρες του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος και προσωπικότητες περιθωριακών καναλιών και του TikTok θεώρησαν, μαζί με τα bots του Κρεμλίνου, ότι "ο κύβος ερρίφθη". Ολοι περίμεναν την επέλαση του Ντόναλντ Τραμπ με τη ρομφαία για να ρίξει την "υποτελή" στον Τζο Μπάιντεν και στους Ουκρανούς κυβέρνηση της Αθήνας και κάποιοι ετοιμάζονταν για την ορκωμοσία του αμερικανού προέδρου στην Ουάσινγκτον, στις 20 Ιανουαρίου του 2025, ώστε να πιάσουν νωρίς στασίδι για τη νέα εποχή που ερχόταν στην Ελλάδα. Ωραίες ημέρες.
Μερικά μόνο αποσπάσματα από δημοσιεύματα και πρωτοσέλιδα της εποχής. "Η διοίκηση Τραμπ έχει προγράψει τον Μητσοτάκη", ανέφερε με διάφορες παραλλαγές ο ηλεκτρονικός και έντυπος Τύπος, ενώ στο ίδιο πλαίσιο δημοσιεύονταν δημοσιογραφικές πληροφορίες ότι η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, "θα επιδιώξει συνάντηση με τη Μαρία Καρυστιανού" και η αμερικανική πρεσβεία "θα πιέσει για την κάθαρση της υπόθεσης". Είχαμε μπει ήδη στον "χειμώνα του ξυλολίου", η επιτάχυνση του οποίου συνέπιπτε χρονικά με την ορκωμοσία Τραμπ στις 20/1/2025. Οι πληροφορίες για ενδεχόμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Αντώνη Σαμαρά επ’ ευκαιρία της ορκωμοσίας του πρώτου δεν επιβεβαιώθηκαν.
Ωστόσο είδαμε αναρτήσεις του Πάνου Καμμένου, ο οποίος παραβρέθηκε στο πάρτι των Ελληνοαμερικανών και φωτογραφήθηκε με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Ακολούθησε η γνωστή ιστορία με τον αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ κ.ο.κ.
Πίσω, όμως, στη μεγάλη εικόνα.
Οι καμπάνες που χτυπούσαν χαρμόσυνα στην Ελλάδα για το "ξήλωμα" του Μητσοτάκη από τον Τραμπ (για χάρη και του Πούτιν) "τρελάθηκαν" όταν στις 23 Σεπτεμβρίου 2025 ακυρώθηκε, μετά από τουρκικό αίτημα, η συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν στη Νέα Υόρκη (στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ) και στη συνέχεια ο "σουλτάνος" έγινε δεκτός μετ’ επαίνων από τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. "Ο Ερντογάν ταπείνωσε τον Μητσοτάκη" έγραψε σε πανηγυρικούς τόνους μερίδα του εγχώριου Τύπου, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα, όταν αφίχθη στην Αθήνα η κυρία Γκίλφοϊλ για να εγκατασταθεί, διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο: “Χρίσμα” Κίμπερλι στον Νίκο Δένδια". Ολη αυτή η αισιοδοξία πήγαινε "πακέτο" με την ταμπέλα "ενδοτικός Μητσοτάκης" στα Ελληνοτουρκικά, την "οργή του Κρεμλίνου" γιατί η Αθήνα στήριξε μια χώρα (την Ουκρανία) που δέχτηκε εισβολή, και τη βεβαιότητα ότι πλέον οι ημέρες του Πρωθυπουργού ήταν μετρημένες χάρη στην παρέμβαση του αμερικανικού παράγοντα.
Αλλωστε είχε τυπωθεί στα πρωτοσέλιδα και το όνομα του αντικαταστάτη του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος, σε συνεργασία με την κυρία Γκίλφοϊλ και τον Τραμπ, αναμενόταν ότι θα αποκαθιστούσε γρήγορα την εθνική μας αξιοπρέπεια και, κυρίως, θα εμπόδιζε τους Τούρκους, οι οποίοι, λόγω "ενδοτικού Μητσοτάκη", ήταν έτοιμοι να φτάσουν μέχρι τη Μελούνα, όπως συνέβη το 1897.
Η κορύφωση αυτή της αισιοδοξίας στις αρχές του Νοεμβρίου έδωσε ωστόσο τη θέση της σε μια πρωτοφανή εναλλαγή συναισθημάτων. Μετά από λίγες ημέρες υπογράφηκε στην Αθήνα η συμφωνία για έρευνες υδρογονανθράκων στο "Οικόπεδο 2" στο Ιόνιο και – κυρίως – ανακοινώθηκαν οι μακροχρόνιες συμφωνίες προμήθειας αμερικανικού LNG, που τώρα οδηγούν στον Κάθετο Διάδρομο και σε όσα συζητούνται εκτενώς αυτές τις ημέρες μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας στην Ουάσινγκτον.
Το αρχικό μούδιασμα από όσους διαπίστωσαν την κατάρρευση εν μία νυκτί της πολιτικής και εκδοτικής κατασκευής που ήθελε τον Τραμπ να επελαύνει για να "λυτρώσει" την Ελλάδα από τον Μητσοτάκη, δίνοντας τα κλειδιά της χώρας στους ίδιους, έδωσε τη θέση του σε μια γνώριμη υπαναχώρηση προς τις θέσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ προ του 1981.
Το νέο αφήγημα, εφόσον δεν έγινε αμερικανική παρέμβαση υπέρ τους στο εσωτερικό της χώρας, λέει αναγκαστικά ότι "ο Μητσοτάκης τα έδωσε όλα στους Αμερικάνους".
Αλέκος Παπαναστασίου (Protagon.gr)
Add comment
Comments