Η μητέρα του Νίκου Πλακιά επέλεξε να μην κάνει καμία δήλωση. Ούτε βαρύγδουπη, ούτε συγκινητική, ούτε τίποτε. Η δήλωσή της ήταν η φωτογραφία της Θώμης, της Χρύσας και της Αναστασίας. Που κρατούσε σαν εικόνισμα. Θα θέλει, άραγε, δικαιοσύνη για τις τρεις εγγονές της; Για να προσήλθε στη δίκη, μάλλον ναι.
Το πιο συγκλονιστικό με τη γιαγιά των τριών κοριτσιών της οικογένειας Πλακιά που χάθηκαν στα Τέμπη, δεν είναι η φωτογραφία τους, την οποία κρατούσε έξω από το δικαστήριο στη Λάρισα. Είναι το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν την είχε δει ποτέ κανείς. Για την ακρίβεια, δεν ξέραμε καν ότι υπάρχει. Και τώρα που την είδαμε, δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομά της. Το πένθος δεν είναι μετρήσιμο. Είναι συνιστώσα πολλών πραγμάτων που δεν μπορεί να γνωρίζει ποτέ κανείς πέρα από εκείνον που το βιώνει. Το πολλαπλό πένθος, όμως, τρεις εγγονές εν προκειμένω, των παιδιών της τα παιδιά που ήταν "δυο φορές παιδιά της", όπως λέει ο λαός, είναι μια αδιανόητη συνθήκη.
Η μητέρα του Νίκου Πλακιά επέλεξε να μην κάνει καμία δήλωση. Ούτε βαρύγδουπη, ούτε συγκινητική, ούτε τίποτε. Η δήλωσή της ήταν η φωτογραφία της Θώμης, της Χρύσας και της Αναστασίας. Που κρατούσε σαν εικόνισμα. Θα θέλει, άραγε, δικαιοσύνη για τα τρία κορίτσια; Για να προσήλθε στη δίκη, μάλλον ναι.
Διαβάστε ακόμα: Υπό κατεδάφιση ο ΣΥΡΙΖΑ, τα «κατεδαφιστέα» στον Αλέξη
Η παρουσία της θυμίζει πολύ τη Μάγδα Φύσσα. Δεν είναι τυχαίο ότι πάντα επανερχόμαστε στη Μάγδα Φύσσα· δύσκολα η Ελλάδα θα ξαναβρεί τέτοιο σύμβολο υπομονής, επιμονής και αξιοπρέπειας. Δεκατρία χρόνια πέρασαν για να τελεσιδικήσει η υπόθεση της Χρυσής Αυγής και τον δολοφόνων του παιδιού της. Σε όλα αυτά τα χρόνια πάλεψε, υπέμενε, μίλησε όταν έπρεπε και όσο έπρεπε και δεν έστρεψε την υπόθεση ποτέ στο πρόσωπό της. Οπως η γιαγιά τους τη φωτογραφία των τριών κοριτσιών, έτσι κι εκείνη κρατούσε πάντα μπροστά τη φωτογραφία του Παύλου της, κυριολεκτικά ή νοερά. Διότι το θέμα είναι τα χαμένα παιδιά. Και η τιμωρία των ενόχων. Δεν είναι η προσωπική δικαίωση. Σ’ αυτό το δράμα, εκείνα είναι οι πρωταγωνιστές. Ούτε τα πολιτικά παιχνίδια, ούτε οι προγραμματικές εξαγγελίες, ούτε οι προσωπικές φιλοδοξίες. Ούτε η ανάδειξη ενός προσώπου πάνω και πέρα από την ίδια την τραγωδία.
Σ΄αυτό το δράμα, επίσης, υπάρχει ένας άλλος πρωταγωνιστής, αφανής αλλά σημαντικότατος: Η Δικαιοσύνη. Η σιωπηρή παρουσία στο δικαστήριο δηλώνει μια απόφαση. Να την εμπιστευθεί κανείς. Ή, τουλάχιστον, να εμπιστευθεί τις διαδικασίες της. Χωρίς να προδικάζει ότι θα είναι "πουλημένες" ή ανεπαρκείς, οδηγώντας έτσι σε πολλή φασαρία και καθόλου ουσία. Αν χάσουμε τη Δικαιοσύνη, δεν μας μένει σχεδόν τίποτε. Κι αν την απαξιώνουμε διαρκώς, θα οδηγήσουμε τα πράγματα σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Τη Δικαιοσύνη πρέπει να τη βοηθάμε, όχι να την πολεμάμε. Η φωτογραφία της γιαγιάς των τριών κοριτσιών θα αρκούσε από μόνη της για να γράψει κανείς για τα Τέμπη, την απώλεια, το πένθος, την αποφασιστικότητα, τους χειρισμούς και την προσδοκία για Δικαιοσύνη.
Η φωτογραφία της Μαρίας Καρυστιανού λειτουργεί, ως τώρα, σαν κοντράστ σε όλα τα παραπάνω. Και σαν υπενθύμιση ότι το πένθος δεν είναι επιλογή, αλλά πώς το διαχειρίζεται κανείς, σε έναν βαθμό είναι. Το κοντράστ έχει οπτική δύναμη, αλλά δεν έχει καμία ισχύ. Η πραγματική ισχύς θα ήταν να σβήσει η αντίθεση και η εικόνα να γίνει ένα:
Το πένθος να επικεντρωθεί στην αναζήτηση όχι της προσωπικής δικαίωσης, αλλά του Δικαίου.
Add comment
Comments