Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τόσο ο Χαρίτσης όσο και όσοι συναινούν στη συμπόρευση με τον Τσίπρα, είναι ότι ο τελευταίος αξιώνει από όλους να παραιτηθούν από βουλευτές και να του έρθουν ως "προσωπικότητες". Παράλληλα όμως υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ συζητήσεις για συμπράξεις, κάποιες εκ των οποίων θα πίεζαν κι άλλο τον Τσίπρα. Που δεν έχει δα και ατελείωτο απόθεμα ψήφων...
H παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από τη θέση του προέδρου της Νέας Αριστεράς, ήταν το ακριβώς ανάποδο από αυτό που ονομάζεται κεραυνός εν αιθρία. Αντιθέτως, είχε σε τέτοιο βαθμό προαναγγελθεί, ώστε όταν έγινε είχε ήδη "καεί" ως είδηση.
Μεταξύ άλλων και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίον έγινε: τα διαζύγια έχουν μεγαλύτερο ειδησεογραφικό ενδιαφέρον όταν είναι επεισοδιακά. Και εδώ, δεν επικράτησε απλά η συναίνεση και ο πολιτισμός που χαρακτηρίζει παραδοσιακά την ανανεωτική Αριστερά, αλλά επιπλέον έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης ο ακριβής χρόνος της ανακοίνωσης, προκειμένου να διευκολυνθεί το κόμμα.
Επί της ουσίας, ο Αλέξης Χαρίτσης εδώ και πάνω από έναν χρόνο, παρέμενε πρόεδρος σε ένα κόμμα που δεν ήταν το δικό του. Οπαδός του "λαϊκού μετώπου" και των συγκλίσεων – που εδώ και κάποιους μήνες ορίζονται από τις κινήσεις Τσίπρα – ο ίδιος, έχασε όλες τις ψηφοφορίες σε όλα τα όργανα του κόμματος, το οποίο σταθερά δείχνει να προσανατολίζεται πιο αριστερά.
Από εκεί και πέρα ξεκινά ένα περίεργο παζλ, πολύ ενδεικτικό του χώρου. Οι περισσότεροι βουλευτές του κόμματος θέλουν να φύγουν, αλλά δεν θέλουν να χρεωθούν τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Για την ώρα αποποιούνται την ευθύνη της, αλλά και αυτή η λύση είναι προσωρινή.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τόσο ο Αλ. Χαρίτσης όσο και όσοι συναινούν στη συμπόρευση με τον Τσίπρα, είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός αξιώνει από όλους να παραιτηθούν από βουλευτές και να προσχωρήσουν στο κόμμα του ως προσωπικότητες. Και μάλιστα, να το κάνουν πριν ο ίδιος ανακοινώσει την ίδρυση του φορέα. Οταν του ετέθη ως αντίβαρο ότι σε περίπτωση παραιτήσεων αλλάζει εκ νέου ο ήδη κατακερματισμένος κοινοβουλευτικός χάρτης και διαλύεται η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς, η απάντηση ήταν ρητή: "Αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα".
Διαβάστε ακόμα: Απεργία Ταξί: Όμηροι ή Ελεύθεροι;
Να πώς, αυτό το ιψενικό τρίγωνο δεν λειτουργεί. Τι προκύπτει λοιπόν από τη νέα γεωγραφία; Ο Αλ. Χαρίτσης, όπως και ο Νάσος Ηλιόπουλος, είναι καλοδεχούμενοι στο κόμμα Τσίπρα, αρκεί να παραιτηθούν από βουλευτές. Το ίδιο και η Μερόπη Τζούφη. Για την Εφη Αχτσιόγλου υπάρχουν επιφυλάξεις, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν και τον Δημήτρη Τζανακόπουλο. Αλλες περιπτώσεις, όπως ο Σία Αναγνωστοπούλου, η Θεανώ Φωτίου και οι δύο βουλευτές της μειονότητας εξετάζονται ξεχωριστά.
Οι άλλοι τρεις (Ευ. Τσακαλώτος, Πέτη Πέρκα και Θ. Δρίτσας) συμπλέουν με τη γραμμή της πλειοψηφίας του κόμματος, και από τις τάξεις του θα προκύψει λογικά ο επόμενος πρόεδρος της ΚΟ – για όσο αυτή θα υπάρχει. Ωστόσο, ούτε η πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς είναι ενιαία. Ενα κομμάτι της σκέφτεται ένα "μέτωπο της ριζοσπαστικής Αριστεράς", που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να εξασφαλίσει μια υποτυπώδη κοινοβουλευτική επιβίωση, ένα άλλο ονειρεύεται αυτόνομη κάθοδο, ενώ οι παλιές καραβάνες του κόμματος (Βούτσης, Φίλης κ.ά) προκρίνουν τη σύναψη συμμαχίας με τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα απορροφηθούν από το κόμμα Τσίπρα.
Γιατί στην πραγματικότητα, στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μια παράλληλη λειτουργία. Κάποια στελέχη και βουλευτές υποστηρίζουν ανοικτά τις κινήσεις του παλιού αρχηγού τους και τον ακολουθούν κατά πόδας στις εκδηλώσεις του. Αλλα στελέχη, δεν είναι το ίδιο εκδηλωτικά, αλλά μεροληπτούν εμφανώς υπέρ του Τσίπρα. Ανάμεσα σε αυτά, αρκετοί συγκαταλέγουν τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος Σωκράτη Φάμελλο, για τον οποίον υπήρξε και ένα πολύ δηκτικό άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη – που εξακολουθεί να επηρεάζει καταστάσεις στον χώρο –, το οποίο τον κατηγορούσε ότι αντί να προεδρεύει του κόμματος, όπως επιβάλλει ο θεσμικός του ρόλος, προωθεί την απορρόφησή του.
Το βέβαιο είναι ότι όσο ο Τσίπρας αποκλείει την συμμετοχή κομμάτων ως τέτοιων στη λίστα του (δεν δέχεται καν τάσεις ή ομάδες), στην Κουμουνδούρου δυναμώνουν φωνές που υπερασπίζονται την επιβίωση του κόμματος και του μηχανισμού του. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα κόμμα με κτίριο, κρατική επιχορήγηση (η οποία για την ώρα αντιστοιχεί στο 18% των εθνικών και το 14% των ευρωεκλογών), δικά του ΜΜΕ και επαγγελματικά στελέχη που εργάζονται για αυτό.
Ακόμα και η βέβαιη ύπαρξη "κόφτη" από πλευράς Τσίπρα (για στελέχη όπως ο Πολάκης, ο Παππάς κ.ά), ενεργοποιεί αρνητικά αντανακλαστικά. Και θα μπορούσε να οδηγήσει αυτό σε μια συμμαχία του Τσακαλώτου με τον Πολάκη, θα αναρωτηθεί –δικαίως - κανείς; Πολλά είδαν τα μάτια μας στον μετά-ΣΥΡΙΖΑ χώρο τα τελευταία χρόνια. Αυτό θα ήταν από τα πιο απίθανα.
Αν όμως σε ένα τέτοιο μέτωπο εισέρχονταν κυανόκρανοι όπως ο Νίκος Κοτζιάς ή η Λούκα Κατσέλη, θα μπορούσε ίσως να συζητηθεί. Και να μπει στη Βουλή; Αγνωστο. Αλλά για αρχή, θα πίεζε κι άλλο τον Τσίπρα, που δεν έχει δα και ατελείωτο απόθεμα ψήφων.
Add comment
Comments