Η δημοσκοπική ένδεια και οι γλίσχρες προσελεύσεις κοινού για την «Ιθάκη» έσπρωξαν τον Τσίπρα πίσω στα πατρογονικά του πολιτικά αμπελοχώραφα. Οταν ο Μητσοτάκης με τον Ανδρουλάκη συνεχίζουν να κατέχουν το κεντρώο κοινό, γρήγορα ένιωσε παρείσακτος εκεί μέσα. Κι όταν οι φρεγάτες πήγαν στην Κύπρο, κατάλαβε ότι δεν έχει τύχη ούτε ως όψιμος νεοπατριώτης. Επέστρεψε λοιπόν ασθμαίνων στον αριστερό λαϊκισμό
Oταν από ριζοσπάστης αριστερός μεταμορφώνεσαι σε κεντρώο οπαδό του νέου πατριωτισμού, τότε έχεις κάνει στροφή 180 μοιρών. Κι όταν ακολούθως, σε διάστημα λίγων μηνών, από κεντρώος νεοπατριώτης ξαναγίνεσαι διεθνιστής αριστερός των λεφτόδεντρων και του Αρη Βελουχιώτη, τότε έχεις ξανακάνει καινούργια στροφή 180 μοιρών, από το σημείο που βρισκόσουν το περασμένο φθινόπωρο. Ετσι εκπληρούται επιτέλους το ρηθέν διά του προφήτου Αλεξίου Τσίπρα, "κάναμε στροφή 360 μοιρών προς την αντίθετη κατεύθυνση". (Μάιος 2015, μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργασιακά).
Στο συντακτικό όλων των γλωσσών της υφηλίου, δυο φορές άρνηση μέσα στην ίδια πρόταση σημαίνει κατάφαση. Οταν λοιπόν κάνεις rebranding στον παλιό εαυτό σου και ύστερα ξανακάνεις rebranding στον ριμπραντιασμένο, ξαναφτάνεις δίχως να το αντιληφθείς στις εργοστασιακές ρυθμίσεις σου. Εχεις κάνει έναν ολοκληρωμένο κύκλο που σε ξαναφέρνει στο αρχικό σημείο σου. Αυτό ζούμε το τελευταίο διάστημα με τον Τσίπρα. Η έντυπη "Ιθάκη" του εμφανίστηκε με σκοπό να μας τον ξανασυστήσει ως νεοκεντρώο σοσιαλδημοκράτη, που δεν είχε πλέον καμιά πολιτική σχέση με τον (εκ των εκλογικών αποτελεσμάτων) αποτυχημένο ριζοσπάστη ηγέτη της κυβερνώσας Αριστεράς 2015-19.
Και διαγενομένου του χρόνου (που λέει και το Ευαγγέλιο), κατέληξε να ξαναθρονιάσει στο σαλόνι μας τον παλιό, καλό Τσίπρα που όλοι αγαπήσαμε. Αυτόν που ομνύει στους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής, αλλά συνεργάζεται με τον Πάνο Καμένο, αυτόν που, όντας αντιμνημονιακός, υπογράφει και εφαρμόζει τα πιο απεχθή μνημόνια. Η δημοσκοπική ένδεια, πολιτικές (ξανα)στροφές κατεργάζεται. Οι γλίσχρες προσελεύσεις κοινού στις συγκεντρώσεις του, τον σπρώχνουν στα πατρογονικά του πολιτικά αμπελοχώραφα. Οταν ο Μητσοτάκης με τον Ανδρουλάκη συνεχίζουν να κατέχουν το κεντρώο κοινό, ο Τσίπρας γρήγορα ένιωσε παρείσακτος εκεί μέσα.
Διαβαστε ακόμα: Μια πολιτική αυτοκτονία σε κοινή θέα
Και όταν οι φρεγάτες και τα τα αεροπλάνα μας πήγαν στην Κύπρο, κατάλαβε ότι δεν θα έχει τύχη ως όψιμος νεοπατριώτης. Επέστρεψε λοιπόν ασθμαίνων, σε αυτό που ξέρει από τα πολιτικά του γεννοφάσκια. Στον αριστερό λαϊκισμό. Αποτρέπει την Κύπρο από το να κάνει αίτημα εισόδου στο ΝΑΤΟ, προσλαμβάνει άμεσα καμιά εκατοστή χιλιάδες δημοσίους υπάλληλους και βάζει τσάμπα τον κόσμο στα αστικά λεωφορεία. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Βεβαίως, πίσω από τις κολόνες της μισοαντισυστημικής μετα-rebranding αριστεροσύνης του, παραμονεύουν πολλοί που του την έχουν στημένη. Από την Καρυστιανού, ως τη Ζωή και τους πρώην συντρόφους του (βλέπε Παυλή από τα Σφακιά).
Ομως τώρα ο Τσίπρας μπήκε στον χορό και είναι υποχρεωμένος να χορέψει. Οπότε διαλέγει τα τσάμικα που κάποτε τον δόξασαν, όχι τα σοσιαλδημοκρατικά βαλς που ποτέ του δεν χώνεψε. Θα το παλέψει με νέο κόμμα και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Το αναμένουμε συντόμως να σκάσει μύτη… Στο πλαίσιο αυτού του διπλού rebranding των 360 μοιρών, εντάσσεται προφανώς και η επανα-ονοματοδοσία των εθνικών ηρώων μας. Διότι οι εθνικόφρονες Μητσοτακικοί υποστηρίζουν (δολίως και αθλίως) ότι στην Αλαμάνα μαρτύρησε ο Αθανάσιος Διάκος, πλην ο (ξανα)αριστερός Τσίπρας αποκατέστησε επιτέλους την εθνική Ιστορία μας. Μας ενημέρωσε (από τη Λαμία) ότι ο Ομέρ Βρυώνης σούβλισε τον… Θανάση Διάκο.
Ευτυχώς που παρακάτω, στο Χάνι της Γραβιάς, περίμεναν τον Τουρκαλά ο Τεό ο Ανδρούτσος και ο Τζώνης ο Δυοβουνιώτης. Και μη χειρότερα…
Add comment
Comments