Όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν ήταν λίγοι αυτοί που εξέφραζαν ανοιχτά τη διαφωνία τους με τον τρόπο που εν γένει πολιτεύετο η κα Καρυστανού. Όχι γιατί δεν θεωρούσαν απόλυτο δικαίωμά της να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ανασκάψει και να εντοπίσει όλες τις πλευρές και όλες τις ευθύνες που συνδέονταν με το δυστύχημα των Τεμπών που οδήγησε και στην απώλεια της κόρης της. Ποιος από εμάς δεν θα έπραττε το ίδιο;
Είχαν διαγνώσει ότι πίσω από τον τρόπο αυτό του πολιτεύεσθαι βρισκόταν μια ευρύτερη ατζέντα που δεν είχε να κάνει με τα Τέμπη. Είχαν εγκαίρως προειδοποιήσει ότι οι υπερβολές, οι άκριτες και αστήρικτες κατηγορίες και τα ευφάνταστα Sci-fi σενάρια, η άμεση υιοθέτηση κάθε ψεκασμένης θεωρίας, ο ανελέητος αγώνας να καθυστερήσει όσο το δυνατόν περισσότερο η έναρξη της δίκης με σωρεία δικολαβικών τερτιπιών και χιλιάδων μηνύσεων, δεν είχαν ουδεμία στόχευση στο διαφαινόμενο ως διακύβευμα. Τα Τέμπη ήταν απλά η αφορμή. Και ο τρόπος διαχείρισης της αφορμής δηλητηρίαζε με τις αναθυμιάσεις του όλη την κοινωνία.
Και είχαν το θάρρος αυτό να το εκφράσουν σε ένα τοξικό περιβάλλον όπου κάθε φωνή που έθετε έναν προβληματισμό, αντιμετωπιζόταν ως εν δυνάμει ένοχη εγκλήματος καθοσιώσεως.
Έστω και μισή νύξη να έκανες, ήσουν "μητσοτακόσκυλο", "γλύφτης", "λαδωμένος" και κυρίως ένα απάνθρωπο κάθαρμα που τα έβαζες με μια χαροκαμένη μάνα. Λες και το ανείπωτο πένθος μιας βαρύτατης απώλειας, τοποθετεί κάποιον στο αιώνιο απυρόβλητο, ασχέτως του τι λέει και του τι πράττει.
Έχει όμως πάντα ο καιρός γυρίσματα.
Οι προειδοποιήσεις των "απάνθρωπων καθαρμάτων" αποδείχτηκαν, ως συνήθως γίνεται, προφητικές. Οι συγκεντρώσεις, τα συλλαλητήρια, οι ανά την επικράτεια περιοδείες, απλά δημιουργούσαν το πρόπλασμα, τη μαγιά, το μελλοντικό ακροατήριο των ισχυρών φιλοδοξιών της κας Καρυστιανού. Οι "καλλιτέχνες", οι συναυλίες, τα τραγουδάκια, ήταν η ρεκλάμα, ο επιπλέον "κράχτης" που θα μάζευε τα συγκινημένα πλήθη.
Ήταν τόσο ανόητοι όλοι αυτοί που με ουρανομήκεις κατάρες αντιμετώπιζαν όσους καταδείκνυαν το αυτονόητο, το προφανές, το αυταπόδεικτο;
Προφανώς, μια μεγάλη πλειοψηφία ήταν απλά ανόητοι, ως επίσης συνήθως γίνεται. Όπως έλεγε και ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ "Στους 100 κομμουνιστές, οι 40 είναι αγύρτες, οι 59 αφελείς και ένας μόνο πραγματικός μπολσεβίκος". Αυτόν τον έναν, ακόμα τον ψάχνουνε.
Οι "αγύρτες" τα είχαν καταλάβει όλα από την αρχή. Και καταριόντουσαν με δύναμη για να "βουλώσουν" τις φωνές του ορθολογισμού μήπως και δημιουργήσουν αμφιβολίες στους "αφελείς".
Η Καρυστιανού κουβαλούσε ένα αφήγημα ιδιαιτέρως βολικό στο πραγματικό ζητούμενο που ήταν η φθορά της κυβέρνησης. Μπροστά στον στόχο αυτό, όχι μόνο ξυλόλιο, και εμπλουτισμένο ουράνιο ήταν έτοιμοι να ισχυριστούν ότι κουβαλούσαν τα βαγόνια και οι πλατφόρμες. Και αλί και έβγαινες να τους αμφισβητήσεις.
Μόνο που η Καρυστιανού, βλέποντας ότι έβαλε στο χέρι τους "αφελείς", άφησε τους "αγύρτες" με την ξυλόλιο ...στο χέρι.
Και επειδή δεν έχει κανέναν λόγο να υπερασπίζεται άλλων τα αφηγήματα, παρά μόνο τα δικά της, άρχισε να τα χώνει και στους ηγήτορες των "αγυρτών", οι οποίοι άλλωστε είναι και όσοι διεκδικούν εκλογικό φαί από το ίδιο με αυτήν πιάτο. Δεν ευελπιστεί να την ψηφίσουν όσοι τράβαγαν τα μαλλιά τους ακούγοντας για εξαϋλωμένα βαγόνια, σε όσους τα κατάπιναν αμάσητα απευθύνεται. Ήτοι στο ακροατήριο των αγυρτών.
Και από χθες, οι "αγύρτες" άρχισαν έναν ανελέητο αγώνα εναντίον της. Ήπια αρχικά. Δεν αλλάζεις ρητορική σε μια μέρα, θα καρφωθείς. "Ναι δηλαδή βεβαίως και να τη στηρίξουμε, αλλά..." Και μπαίνει το αλλά. Άργησε όμως μπήκε. "Και είναι απολιτίκ, και πολύ δεξιά μας φαίνεται, και την πέφτει στον Αλέξη μας όπως ο Πορτοσάλτε". Αυτά από τους αριστερούς αγύρτες. Οι εκ δεξιών αγύρτες ξεκίνησαν πιο επιθετικά και την κατηγορούν ότι εκμεταλλεύεται το πένθος της για να κερδίσει ψήφους. "Τι μου λέτε κε Βελόπουλέ μου!! Γίνονται τέτοια πράγματα;"
Όσο περνάνε οι βδομάδες, αυτή η ήπια αντίδραση θα εξελιχθεί σε μάχη με όλα τα όπλα και με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Κρατήστε το, θα την κατηγορούν και για κομπογιαννίτισσα γιατρό.
Και σειρά μας να αναρωτηθούμε: "Μα αγαπητοί μας κύριοι αγύρτες, είναι σωστό σε μια χαροκαμένη μάνα;"
Σε κάθε περίπτωση, σε μια δημοκρατία ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, και εφόσον έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι και κόμμα φτιάχνει και λογαριασμό δεν δίνει. Κριτική όμως θα δέχεται.
Και επειδή οι "αγύρτες" δεν θα περιορίζονται στην "κριτική", εμείς, τα απάνθρωπα καθάρματα, θα αναλάβουμε το άχαρο ρόλο να την προστατεύσουμε από τους κανίβαλους.
Add comment
Comments