Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Αυτό δεν είναι κατ´ανάγκη καλό. Βοηθάει προφανώς στο να μη βαριέσαι, όμως και λίγη βαρεμάρα δεν βλάπτει όταν δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο.
Ζήσαμε καταρρεύσεις εδραιωμένων καθεστώτων, το "τέλος της ιστορίας", ακροαριστερούς στην κυβέρνηση αγκαλιά με ακροδεξιούς, μια σύγχρονη μορφή διεθνούς αποκιοκρατίας, τεχνολογικές εξελίξεις που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε, τη Λε Πεν να ετοιμάζεται να γίνει πρόεδρος της Γαλλίας και τους Αγιατολάδες στο Ιράν να μοιράζουν 2ευρα για να μην τους πάρουν το κεφάλι.
Όλα αυτά δεν καταναλώνονται εύκολα και σίγουρα όχι στον λιγοστό χρόνο που μας προσφέρεται. Παράγουν όμως πολλαπλές συνθετότητες που στα μέσα μυαλά που αντιμετωπίζουν την ιστορία σαν υπόθεση της συγκυρίας, προσδίδουν την εικόνα μιας πολλαπλής μετάλλαξης των κοινωνικοπολιτικών δεδομένων. Άρα το πέρασμα από την πολιτική, σε αυτό που συχνά ακούμε να αποκαλείται ως μεταπολιτική.
Μεταπολιτική μπορούμε να πούμε απλά ότι είναι μια πολιτική χωρίς...πολιτική. Μια σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Μια υπέρβαση από τις βασικές δομές και συνισταμένες που για αιώνες γνωρίζαμε ότι συγκροτούν την πολιτική, σε κάτι το χαριτωμένο, αλλά και συνάμα γενικό, απλοϊκό και αόριστο.
Μεγάλος πρόλογος για να καταλήξουμε σε μια συνέντευξη που έδωσε εχθές η κα Καρυστιανού, όπου επιβεβαίωσε τη δημιουργία κόμματος. Και γιατί έχει ενδιαφέρον η είδηση; Γιατί απεικονίστηκε μια νέα μορφή/παραλλαγή της ίδιας της μεταπολιτικής, σε αυτό που θα ονομάζαμε πολιτική ως σχολική παράσταση. Η αποπολιτικοποίηση της μεταπολιτικής, αν μπορεί ποτέ να υπάρξει κάτι τέτοιο.
Τι ενδιαφέρον έχει αυτό που συμβαίνει σε μια μικρή χώρα στην άκρη της Βαλκανικής; Έχει πρώτον γιατί η μικρή χώρα τυγχάνει να είναι το σπίτι μας, αλλά και γιατί δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο. Η μεταπολιτική είναι συχνά η προβιά του ολοκληρωτισμού. Η πολιτική/σχολική παράσταση μπορεί να εξελιχθεί και ως το αυγό που τον γεννάει.
Ρωτήθηκε η κα Καρυστιανού αν θα έχει ιδεολογία το κόμμα της. "Προφανώς", απάντησε. Θα περίμενε κανείς να επιλέξει μία από όσες είναι στο τραπέζι. Λάθος. Η μεταπολιτική δεν κάνει τέτοια λάθη. "Η ιδεολογία του", πρόσθεσε "θα είναι να είμαστε όλοι καλά".
Θα βιαζόμουν να προσθέσω να είμαστε όλοι όμορφοι, πλούσιοι και υγιείς, αλλά αυτό φαντάζομαι θα προστεθεί από την ίδια στην εξειδίκευση των ιδεολογικών ζητημάτων.
Να είμαστε όλοι καλά. Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί τόσους αιώνες; Πως δεν το σκέφτηκαν τόσα μεγάλα μυαλά που συγκρότησαν ή ανέλυσαν ιδεολογίες και οικονομικοκοινωνικά συστήματα; Από τον Σμιθ, τον Ρικάρντο και τον Μαρξ, μέχρι τον Χάιεκ, τον Καστοριάδη και τον Φρίντμαν. Και ήταν τόσο απλό. Να είμαστε όλοι καλά.
Να έχουμε τίμια και ανεξάρτητη δικαιοσύνη, λεφτά, καλή υγεία, καλές δουλειές, όμορφη σύζυγο και έξυπνα παιδιά. Τι θα μας έλειπε τότε;
Η πολιτική ως σχολική παράσταση θα ήταν μια χαρούμενη νότα στην καθημερινότητά μας, αν δεν είχε να επιδείξει μια σαγήνη σε ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού, και αν δεν εμπόδιζε το μέσο μυαλό να προσπαθεί να εισέλθει στην ανάλυση των συνθετοτήτων, κρατώντας το αγκιστρωμένο στην ελαφρότητα της απλοϊκής ανάλυσης.
Κάτι σαν τα θρησκευτικά δόγματα. Κάνε συχνά προσευχές, να είσαι καλό παιδί και θα πας στο παράδεισο. Απλό. Εν προκειμένω, εμπιστέψου μας, εμείς ξέρουμε τι είναι το καλό, θέλουμε το καλό εν αντιθέσει με όλους τους άλλους που θέλουν το κακό, και θα στο προσφέρουμε. Μην ρωτάς πως. Πίστευε και μη ερεύνα.
Δεν υπάρχουν οικονομικές δομές, μορφές ιδιοκτησίας, θεσμοί με παρεμβατικούς ρόλους, βάσεις και εποικοδομήματα, κρατικά μεγέθη και πολιτικές, εύρος ελευθεριών και ατομικών επιλογών, και τίποτα από όλα αυτά δεν επηρεάζει την κοινωνική και οικονομική συγκρότηση.
Υπάρχει απλά το καλό και το κακό. Το κακό είναι οι προηγούμενοι, όλοι. Το καλό είμαστε εμείς. Διαλέγεις το καλό και σώθηκες.
Understandable, understandableYes, it's perfectly understandable
Μια δυστοπία ντυμένη με σχολική ποδιά που απαγγέλει "της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό".
Add comment
Comments