Η κα Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται πλέον αποκλειστικά ως μητέρα ενός θύματος της τραγωδίας των Τεμπών, ούτε ως πρόεδρος ενός συλλόγου που απαρτίζεται από συγγενείς. Είναι εν δυνάμει αρχηγός ενός νέου κόμματος. Και ως τέτοια θα κρίνεται. Ως αρχηγός αυτού του κόμματος πήγε στους αγρότες, πήρε το μικρόφωνο και τους έριξε και έναν δεκάρικο λόγο όπως συνηθίζεται.
Η επίσκεψη στα μπλόκα ανήκει στις εύκολες περιοδείες ενός νεοπαγούς κόμματος, ή και ενός από τα παλαιά. Τσάμπα πας, τσάμπα τους χαιρετάς, τσάμπα τους προσφέρεις "απόλυτη στήριξη στα δίκαια αιτήματά τους", τσάμπα τους χαρίζεις και ρεύμα και πετρέλαιο και φόρους. Και όσο και να πεις, μερικά ψηφουλάκια δεν μπορεί, θα τα κονομήσεις.
Όταν όμως αποφασίζεις να περάσεις το ποτάμι και να θες να "σώσεις τη χώρα", δεν επαρκούν μόνο τα εύκολα και τα τζάμπα. Πρέπει να έχεις άποψη για τα πάντα. Και γι’ αυτά που δεν είναι εντελώς τζάμπα, και γι’ αυτά που μπορεί να μη σου προσφέρουν εύκολα ψηφουλάκια, και γι’ αυτά που μπορεί και να σου κόψουν και δυναμική....ή και καλές δημόσιες σχέσεις.
Και προφανώς δεν αναφέρομαι σε σύνθετα ιδεολογικά ζητήματα και κομματικές μπροσούρες, τα οποία ίσως να μην τα καταλαβαίνει και ο πολύς κόσμος και να του φτάνει ένα γενικόλογο "να είμαστε όλοι καλά". Αναφέρομαι σε γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην γειτονιά μας, ή και λίγο μακρύτερα, σε έναν κόσμο που στροβιλίζεται με δύναμη προσπαθώντας να βρει νέες ισορροπίες, σε έναν κόσμο με απρόβλεπτο παρόν και εντελώς αβέβαιο μέλλον. Για όλα αυτά, ε… κάτι πρέπει να πεις.
Την κα Καρυστιανού τη μάθαμε ως μητέρα της Μάρθης. Μιας γλυκιάς νεαρής φοιτήτριας, που έπεσε θύμα ενός τραγικού δυστυχήματος, αποτέλεσμα φαινομένων διαχρονικής αβελτηρίας της πολιτείας μας και των λειτουργών της. Υψηλόβαθμων ή απλώς υπαλλήλων. Και ως τραγική μητέρα τη συμπονέσαμε και κατανοήσαμε τον πόνο της.
Σήμερα, κάποια χιλιόμετρα ανατολικότερα από τη γειτονιά μας, υπάρχει μια άλλη "Μάρθη". Η Ρουμπίνα. Φοιτήτρια και αυτή. Μια φοιτήτρια που δεν πήρε απλά ένα τρένο να πάει στην πόλη που σπουδάζει. Μια φοιτήτρια που μαζί με άλλους συνομηλίκους της, βγήκε μπροστά, πέταξε τη μαντήλα της καταπίεσης, κοίταξε στα μάτια τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό των Μουλάδων και αποφάσισε να τα βάλει μαζί του για να τον ρίξει.
Όπως και η Μάρθη, η Ρουμπίνα δεν υπάρχει πια. Όχι λόγω ασυνείδητων παραλείψεων, αλλά λόγω συνειδητών πράξεων. Όχι από αργοπορίες στην εκτέλεση μιας σύμβασης ή ανικανότητας ενός δημοσίου υπαλλήλου, αλλά λόγω μιας ξεκάθαρης εντολής που όπλισε το χέρι ενός αστυνομικού ο οποίος χωρίς τύψεις την πυροβόλησε στο κεφάλι πισώπλατα.
Και η Ρουμπίνα είχε γονείς. Και τους φώναξαν και αυτούς για να την αναγνωρίσουν. Και μόλις με τα χίλια ζόρια, κατάφεραν να πάρουν το άψυχο κορμί της για να το πάνε στην μικρή τους πόλη, βρήκαν το σπίτι τους περικυκλωμένο από δυνάμεις ασφαλείας, που τους απαγόρευσαν να τη θάψουν. Και πήραν αυτό το άψυχο κορμί και το έθαψαν καταμεσής ενός δρόμου που συνδέει την πόλη τους με μια άλλη μικρή πόλη, μια άλλη κουκιδίτσα στον χάρτη.
Θα ήθελαν πολύ και αυτοί οι γονείς να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη δική τους "Μάρθη". Θα ήθελα να διοργανώσουν συναυλίες "χωρίς εισιτήριο έστω" για να την τιμήσουν. Θα ήθελαν να μαζευτούν εκατοντάδες χιλιάδες σε μια πλατεία για να διαμαρτυρηθούν για την άδικη δολοφονία της. Αλλά δεν μπορούν. Και αν προσπαθήσουν, πολλά νέα παιδιά θα βρεθούν να έχουν την τύχη της Ρουμπίνας.
Αν δεν μπορούν όμως να φωνάξουν κάποιοι στη χώρα της, και προφανώς στην μικρή της πόλη, μπορούν πολλά εκατομμύρια να φωνάξουν σε κάθε γωνιά αυτής της γης, για να μην υπάρξουν και άλλες Ρουμπίνες σε αυτή τη χώρα, που δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε τη χαρά της ζωής, ούτε καν την ανάπαυση μιας στοιχειώδους ταφής.
Όσοι μιλήσουν για τη Ρουμπίνα, ίσως να μην βρουν περισσότερα ψηφοδέλτια στην κάλπη. Η Ρουμπίνα δεν είναι αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία. Θα μας δώσουν όμως την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Τι πιστεύουν, τι προσδοκούν, τι αξίες υπηρετούν, τι κόσμο ονειρεύονται.
Και δεν είναι η ώρα η κα Καρυστιανού να υποδυθεί τη “Μαρία της σιωπής”.
Αν όχι για το κόμμα που φτιάχνει, αν όχι για τις ψήφους που αναζητά, αν όχι για τα "στελέχη" που προσδοκά να στελεχώσουν το "κίνημα" της.
Για τη Μάρθη και μόνο ρε γαμώτο.
Add comment
Comments