Πρόσφατα βιώσαμε μια δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Έλληνα κεντρικό τραπεζίτη κο Στουρνάρα και τον συγγραφέα βιβλίων μυθοπλασίας κο Τσίπρα. Ας μην αναφέρουμε όλα όσα διημείφθησαν αναφορικά με το καραμπινάτο σκάνδαλο της Τραπέζης Αττικής (γνωστής εκείνη της περίοδο και ως SYRIZA Bank), φαντάζομαι τα έχετε διαβάσει ή τα έχετε πληροφορηθεί.
Θα σταθώ σε μία ακροτελεύτια απάντηση του κου Στουρνάρα προς τον συγγραφέα, στην οποία του υπενθύμιζε ότι "Η ιστορία δεν γράφεται με ευχές, αλλά με ισολογισμούς".
Προφανώς, κάνοντας αναφορά στον όρο "ισολογισμός" ο κος Στουρνάρας, δεν απευθυνόταν το δυνητικό κοινό του συγγραφέως, άλλως δεν θα έκανε χρήση αγνώστων λέξεων. Ή αν δεν σας καλύπτει το "αγνώστων", δέχομαι και το "απροσδιορίστου εννοίας".
Εν τούτοις ο συγγραφεύς εσήκωσε το γάντι και απάντησε στον αιμοδιψή ανάλγητο τραπεζίτη. Βλέπετε, από την εποχή που ο Σαίξπηρ "κατασκεύασε" τον ήρωά του Σάϋλοκ στον "Έμπορο της Βενετίας", στην αγνή λαϊκή φαντασία, οι τραπεζίτες έχουν τη ιδιότητα του αιμοδιψούς. Ίσως γιατί ενώ δανείζουν χρήματα, έχουν και την εξοργιστική απαίτηση να τους τα επιστρέψεις.
Έτσι ο συγγραφεύς, βαθύτατα οργισμένος, κατήγγειλε τον αιμοδιψή τραπεζίτη που τόλμησε να πει πως οι ισολογισμοί γράφουν ιστορία, τη στιγμή μάλιστα που κάποιες φωτογραφίες δείχνουν περήφανους κομμουνιστές (Σ.Σ. ευκαιρία για τον συγγραφέα να ψαρέψει ψηφουλάκια και από τον Κουτσούμπα), να πηγαίνουν χαμογελώντας στο εκτελεστικό απόσπασμα. "Αυτοί γράφουν ιστορία", βροντοφώναξε ο συγγραφεύς, "όχι κιτάπια με ακατανόητους αριθμούς".
Συγκινητικό το ξέσπασμα του συγγραφέως, το θεωρώ και ισάξιο των πλέον ενδόξων σεναρίων του Νίκου Φώσκολου, όμως...
Η πρόσφατη ιστορία του παρ’ ημίν Ελληνικού κράτους, η οποία σημαδεύτηκε από μία καταστροφική για τα εισοδήματα χρεοκοπία, δεν γράφτηκε από κάποια "Υπολοχαγό Νατάσσα", γράφτηκε από κάποιον ισολογισμό. Έναν ισολογισμό που ήταν βαθύτατα ελλειμματικός, με ζημίες που είχαν αφαιρέσει κάθε περιουσιακό στοιχείο των μετόχων Ελλήνων, και άφηνε μόνο χρέη. Αυτός ο ισολογισμός έγραψε ιστορία, ιστορία που ακόμα πληρώνουμε εντόκως.
Διαβάστε ακόμα: Το να πεις "ο Μητσοτάκης είναι καλός" συνιστά ιδιώνυμο αδίκημα
Όταν ο συγγραφεύς έγινε και πρωθυπουργός, ισχυρίστηκε ότι οι ισολογισμοί δεν έχουν καμία σημασία και σημασία έχουν μόνο οι ελευθερίες, τα δικαιώματα, οι επιθυμίες, οι αγώνες των λαών. Του εξήγησαν ευγενικά οι συνομιλητές του ότι για να έχεις ελευθερίες και δικαώματα, πρέπει πρώτα να έχεις υγιή ισολογισμό. Πως το έλεγε ο συγχωρεμένος ο Φλαμπουράρης; "Έσοδα μείον έξοδα να κάνει συν". Αν κάνει πλην, δεν σε σώζει ούτε η "Υπολοχαγός Νατάσσα", ούτε τα "Κονσέρτα για πολυβόλα", ούτε καν οι "Γενναίοι του Βορρά".
Οι συνομιλητές του συγγραφέως του ζητούσαν υπολογισμούς σε excel και αυτός τους πήγαινε ουρανομήκεις π@π@ριές σε word. Μέχρι που έπαψαν να του το ζητούν ευγενικά, του έχωσαν ένα χαρτί στο τραπέζι και του είπαν υπέγραφε και πρόσεχε μην σου ξεφύγει ανυπόγραφη καμία σελίδα. Και υπέγραψε. Παρά το γενναίο φρόνημά του. Παρά τις ατελείωτες καταλήψεις που είχε κάνει ως μαθητής και ως φοιτητής. Ξέρετε στα σχολεία, δεν σου ζητάνε ισολογισμούς. Το κακό είναι ότι κάποτε αποφοιτείς.
Σήμερα δεν μας ζητάνε, δεν μας πιέζουν, δεν μας επιτηρούν, δεν μας ζητάνε περικοπές. Αντιθέτως, έρχονται και μας ζητάνε και συμβουλές. Γίναμε πιο τσαμπουκάδες; Κατάλαβαν επιτέλους ότι έχουν να κάνουν με αγέρωχα παλληκάρια;
Όχι, απλά έχουμε καλό ισολογισμό. Μας σέβονται για τα καθαρά κιτάπια μας, όχι για τα ανέξοδα νταηλίκια μας.
Γιατί οι ισολογισμοί γράφουν ιστορία.
Και, μετά από τόσο rebranding, ο συγγραφεύς έπρεπε να το είχε μάθει.
Όμως είναι σαν τους Βουρβώνους όταν επέστρεψαν στον θρόνο της Γαλλίας.
"Δεν έμαθε τίποτα και δεν ξέχασε τίποτα"
Add comment
Comments