Πολλοί προέβλεπαν ότι αν οι ΗΠΑ έμπαιναν στην περιπέτεια ενός πολέμου με το Ιράν, θα έμπλεκαν σε μια ατέρμονη μακροχρόνια διαδικασία φθοράς και τεράστιου οικονομικού κόστους με εντελώς αμφίβολα αποτελέσματα.
Κυρίως έφερναν σαν παράδειγμα, ανάλογες πολεμικές πρωτοβουλίες που είχε αναλάβει η υπερδύναμη κατά το παρελθόν στη Μ. Ανατολή, με πιο συμβολικό παράδειγμα, την επέμβαση στο Ιράκ το 2003.
Το 2003 όμως, δεν είναι 2006.
Τα τελευταία 23 χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει αθροιστικά $26 τρις (σε σημερινές τιμές) στην έρευνα, ανάπτυξη, υλοποίηση και παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού.
11 φορές ένα ετήσιο ΑΕΠ της Ρωσίας.
7,5 φορές περισσότερο από τις αντίστοιχες δαπάνες της Κίνας κατά το ίδιο διάστημα.
Ταυτόχρονα, οι εχθροπραξίες αλλάζουν συνεχώς μορφή με τη δραματική διείσδυση της τεχνολογίας και στην αμυντική βιομηχανία, τεχνολογία που πλέον έχει αναβαθμίσει και τον ρόλο της κατασκοπίας στο που θα γείρει η πλάστιγγα αλλά και πόσο γρήγορα.
Πριν 23 χρόνια, οι ΗΠΑ δεν θα διέλυαν - σε μια νύχτα - ένα εχθρικό καθεστώς σε μια γειτονική χώρα, συλλαμβάνοντας τον πρόεδρο της χώρας μέσα στην ίδια - τη φρουρούμενη κιόλας - προεδρική κατοικία.
Πριν 23 χρόνια, μια απλή αεροπορική επιδρομή δεν θα έστελνε στα θυμαράκια τη μισή πολιτική και στρατιωτική ηγεσίας μιας χώρας. Οι Ισραηλινοί ήξεραν ότι σκότωσαν τον Χαμενεί, πριν το μάθουν οι πιο υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι του ιρανικού καθεστώτος.
Το Ισραήλ καθάρισε ένα κάρο στελέχη της Χεζμπολάχ με ένα "χακάρισμα" σε αναλογικά κιόλας γουόκι τόκι.
Οι ΗΠΑ βρέθηκαν σε μια δύσκολη θέση. Διαχειρίζονται τεράστια ελλείμματα και τεράστια χρέη, χάνοντας συνέχεια ανταγωνιστικούς πόντους σε σχέση με την ταχέως αναπτυσσόμενη Κίνα.
Ο Τραμπ, κουβαλά μια απλή αντίληψη: Η δύναμη δεν έχει καμία αξία αν την κλειδώνεις μέσα σε ένα συρτάρι. Και απλά ξεκλείδωσε το συρτάρι.
Θα ελέγξει το σύνολο του δικού της "ζωτικού χώρου" σε χρόνο μηδέν. Μετά τη Βενεζουέλα, η Κούβα πολύ σύντομα θα προσέλθει στον Λευκό οίκο γονυπετής, αναζητώντας ένα "deal" ανάλογο με αυτό της Βενεζουέλας. Και οι γόνοι των "επαναστατών" θα διεκδικήσουν να εκμεταλλευτούν πρώτοι τα καπιταλιστικά θέλγητρα με αντάλλαγμα μια πιστή συμμαχία με τις ΗΠΑ.
Στο Ιράν, έχουμε έναν πόλεμο που ήδη έχει τελειώσει. Στο σκάκι, όταν πέφτει ο βασιλιάς, το παιχνίδι τελειώνει. Οι Ιρανοί βάζουν νέο βασιλιά, πριν προλάβει όμως να κάτσει στον θρόνο του, τρώει ρουά ματ και ταξιδεύει στη χώρα των Ουρί και του πιλαφιού.
Ταυτόχρονα, το Ιράν είναι ξέφραγο αμπέλι στις αεροπορικές επιδρομές, απαντώντας με στρακαστρούκες που στην καλύτερη να γκρεμίσουν καμία μάντρα. Το χειρότερο γι αυτούς είναι ότι έχουν την εικόνα της ΕΣΣΔ λίγο πριν την κατάρρευση. Κατεστραμμένη οικονομία, πληθωρισμός, διάλυση του νομίσματος, ο κόσμος στους δρόμους, αμφισβήτηση της ηγεσίας, χιλιάδες να εκτελούνται, εσωτερική διχόνοια.
Όλα αυτά σίγουρα αντανακλώνται και στο επίπεδο του πολυδαίδαλου και πολυπρόσωπου συστήματος εξουσίας, εκεί που η Μοσάντ έχει διεισδύσει σε απίστευτο βαθμό.
Κίνα και Ρωσία πλήττονται, όμως δεν τολμάνε ούτε ανακοίνωση να βγάλουν. Ο Αραβικός κόσμος συντάσσεται με τις ΗΠΑ.
Το Ιράν έχει μόνο μια λύση. Να παραδοθεί. Να παραδοθεί όμως ποιος; Ποιο σύστημα εξουσίας; Το σίγουρο είναι ότι κάποια συστήματα εξουσίας έχουν προσεγγίσει τις ΗΠΑ για να κερδίσουν μια συμφωνία που θα προβλέπει τη στήριξη τους από τον Τραμπ την επόμενη μέρα. Το ερώτημα για τον Τραμπ είναι, τι ελέγχουν; Έχουν τη δύναμη να επιβληθούν εσωτερικά, είναι αξιόπιστοι συνομιλητές;
Ο πόλεμος θα διαρκέσει μέχρι να απαντηθούν με ασφαλή τρόπο αυτά τα ερωτήματα.
Η επόμενη μέρα για το Ιράν θα προβλέπει τη διακοπή των αγαστών του σχέσεων με την Κίνα.
Και την εγκαθίδρυση μιας ελάχιστα δημοκρατικής, όμως πολύ περισσότερο κοσμικής εξουσίας.
Στους μουλάδες δεν θα πόνταρα ούτε σεντ.
Add comment
Comments