Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας στο ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή ενός γόνιμου διαλόγου και σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού και σε επίπεδο κοινωνίας, για τα "κακά της μοίρας"μας, και εν προκειμένω για το ρουσφέτι.
Πολύ φοβάμαι ότι ούτε το πολιτικό προσωπικό, ούτε η κοινωνία διαθέτουν τους απαιτούμενους βαθμούς ωρίμανσης για να ασχοληθούν σοβαρά...με τα σοβαρά.
Εξ όσων είδαν το φως της δημοσιότητας στη δεύτερη δικογραφία, τα ανακύπτοντα ζητήματα είναι κατά βάση ελάχιστα ποινικά και ως επί το πλείστον πολιτικά. Και τα ποινικά δεν τα προσεγγίζεις πολιτικά, όπως και τα πολιτικά δεν τα προσεγγίζεις ποινικά.
Για την αντιπολίτευση, η ποινική προσέγγιση βοηθάει στο αφήγημα μιας κυβέρνησης που στηρίζει την πλειοψηφία της σε υπόδικους, υπονοώντας ότι οι βουλευτές το πιθανότερο να υποστούν ποινικές συνέπειες. Δεν θα υποστεί - τουλάχιστον η μεγάλη πλειοψηφία - όμως μπρος στο πολιτικό συμφέρον, όλα τα άλλα ωχριούν. Εχθές πχ, ο κος Φάμελλος, που δεν μπορεί να πληρώσει την τακτική μισθοδοσία στην "Αυγή", έδωσε με τη μία €3δις παραπάνω σε συντάξεις. Με τα λόγια χτίζεις ανώγια και κατώγια.
Προφανώς δουλειά των ανθρώπων είναι να λένε ό,τι μπορεί να αυξήσει το εκλογικό τους ακροατήριο. Είναι όμως πράγματι αυτή η δουλειά τους;
Διαβάστε ακόμα: Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα
Αν δεχτούμε ότι δουλειά των κομμάτων είναι - παντί τρόπω - να κερδίζουν ψηφουλάκια, τότε αυθωρεί και παραχρήμα αθωώσαμε όλους τους εμπλεκόμενους στη δικογραφία βουλευτές. Όχι ποινικά (αυτό θα κάνει μετά βεβαιότητας η δικαιοσύνη), πολιτικά. Και αυτό είναι και το χειρότερο.
Οι εμπλεκόμενοι βουλευτές υπέπεσαν σε μέγα πολιτικό αδίκημα, το οποίο καταδυναστεύει την πολιτική και κοινωνική ζωή από συστάσεως Ελληνικού κράτους (που έλεγε και μια ψυχή). Αδίκημα που πολλάκις αποτύπωσε και η λαϊκή τέχνη με τη μορφή είτε του Μαυρογιαλούρου, είτε του Γκρούεζα, είτε του Καλοχαιρέτα, είτε του βουλευτή Φερέκη που έψαχνε ψευτοθόδωρους. Αδίκημα που συν τω χρόνω έγινε και κοινή πρακτική.
Στην αντίδραση του πολιτικού προσωπικού, το χειρότερο έγκειται στο ότι δεν έχουν κατανοήσει που ακριβώς έκαναν λάθος. Και τους πιστεύω ότι δεν το έχουν κατανοήσει. Τους έχει γίνει δευτέρα φύσις. "Μα θα πάψουμε πλέον να κάνουμε τη δουλειά μας;", διερωτώνται πολλοί δημοσίως, μη εμπλεκόμενοι, όμως εν δυνάμει εμπλεκόμενοι αν η ποινικοποίηση του ρουσφετιού καταστεί νέα πραγματικότητα.
Οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει τον λόγο που εξελέγησαν. Πράγματι η δημόσια διοίκηση είναι ένα κουβάρι που αν ποτέ στα δίχτυα του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει. Και οι βουλευτές νιώθουν περήφανοι όταν ξεμπερδεύουν από το κουβάρι τους ψηφοφόρους τους, με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Πείτε μου όμως έναν λόγο που θα επιδίωκαν τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης.
Οι παθογένειες του δημοσίου, τους επιτρέπουν να συντηρούν και να ανανεώνουν στο επέκεινα αυτή τη σχέση συναλλαγής με τους ψηφοφόρους. Οι παθογένειες του δημοσίου εξαναγκάζουν τους πολίτες να διατηρούν "αγαστές" σχέσεις αλληλοεξάρτησης με τους εθνοσωτήρες. "Αν δεν έχεις βουλευτή, το πρόβλημά σου δεν λύνεται", είναι το συμπέρασμα του δημόσιου διαλόγου των τελευταίων ημερών. "Στήνω γραφειοκρατία, άρα υπάρχω", το σύγχρονο μότο των εκπροσώπων μας.
Μόνο που η πραγματική δουλειά τους δεν είναι να "εξυπηρετούν" τους πολίτες στις δύσκολες σχέσεις τους με τη δημόσια διοίκηση. Δουλειά τους είναι να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ούτως ώστε να μην χρειάζεται "εξυπηρετήσεις" ο πολίτης. Όμως, αν κάνουν τη δουλειά τους, χάνουν τη δική τους συμβολή στη σχέση συναλλαγής με τον ψηφοφόρο. Δεν θα τους έχει ανάγκη ο ψηφοφόρος και θα τους κρίνει με όρους άλλους, όρους πραγματικής ωφελιμότητας. Δύσκολα πράγματα.
Οπότε αναπαράγουν ενσυνειδήτως το σύστημα που παράγει Καλοχαιρέτες, έτοιμοι για αντάρτικο αν μυριστούν ότι ο Χ αρχηγός επιθυμεί - ολίγον έστω - να το υπονομεύσει.
Και κουβέντα για τα πολιτικά αδικήματα. Μόνο για τα ποινικά. Την αντιπολίτευση τη βολεύει σήμερα, την κυβέρνηση αύριο που θα αθωωθούν.
Win win game. Και για το πάπλωμα κουβέντα.
Add comment
Comments