Το ντοκιμαντέρ που ξεκίνησε εχθές στο ΣΚΑΙ, ανήκει στην κατηγορία των εκπομπών που είναι χρήσιμες "για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι". Οι αφελείς που δάγκωσαν τη φόλα πριν 10 χρόνια, θα κατηγορήσουν τις κυρίες που το επιμελήθηκαν. Όμως οι κυρίες αυτές, δεν λένε την άποψή τους, παρουσιάζουν τις απόψεις των πρωταγωνιστών. Όλων των πρωταγωνιστών. Δεν κάνουν πολιτική, κάνουν ιστορία. Και η ιστορία είναι αμείλικτη.
Ο κος Τσίπρας, ως πρωταγωνιστής δεν θέλησε να τοποθετηθεί επικαλούμενος αστείες δικαιολογίες. Δεν θέλησε να καταθέσει τη "δική του αλήθεια", σε αντιπαράσταση με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της περιόδου. Προτίμησε τον μονόλογο μιας μυθιστορηματικής αφήγησης. Βολικό. Μπορείς να κατηγορείς τους πάντες - ξεκινώντας από τους δικούς σου συνεργάτες που εσύ επέλεξες - χωρίς να υπάρχει ενοχλητικός αντίλογος.
Όσα ειπώθηκαν δεν είναι άγνωστα για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, μειοψηφικό τότε, που όμως καταλάβαινε πολύ καλά τι παιζόταν. Δεν γνώριζε κάποιες λεπτομέρειες που τώρα αναδεικνύονται, όμως δεν τις είχε και ανάγκη για να σχηματίσει τη μεγάλη εικόνα. Πολύ πριν τις εκλογές είχε αντιληφθεί ότι θα περνάγαμε στη φάση της απόλυτα ασόβαρης και ασυνάρτητης διαχείρισης και απλά κράταγε την ανάσα του, περιμένοντας να δει αν αυτή η "μαύρη κωμωδία" θα κατέληγε σε έναν επώδυνο συμβιβασμό ή στην απόλυτη καταστροφή.
Διαβάστε ακόμα: Οι "στημένες" δημοσκοπήσεις
Δεν χρειαζόταν να βρίσκεσαι στα παρασκήνια του επιθεωρησιακού θεάτρου για να κατανοήσεις ότι για παράδειγμα, ο Βαρουφάκης έπαιζε ένα καθαρά προσωπικό παιχνίδι, αδιαφορώντας και για τη χώρα και για τον λογαριασμό των "σπασιμάτων του" που άλλωστε θα πλήρωναν άλλοι. Ο περήφανος Ελληνικός λαός.
Δεν χρειαζόταν να διαθέτεις το κληρονομικό χάρισμα της προφητείας για να αντιληφθείς ότι όλες οι υποσχέσεις του "προγράμματος της Θεσσαλονίκης" ήταν χαντρούλες για οικονομικά αναλφάβητους ιθαγενείς.
Να κρατήσουμε κάτι από το χθεσινό πρώτο επεισόδιο; Ναι. Τον "υπέροχα" κυνικό κο Σταθάκη.
Ο κυνικός τρόπος που παρουσίαζε τα γεγονότα αλλά και το πλήθος των κυνικών του παραδοχών, πολλούς εξέπληξε και ακόμα περισσότερους εξόργισε. Μπορεί να έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια, όμως οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και συχνά αιμορραγούν κιόλας.
Εν τούτοις, θεωρώ προσωπικά ότι αυτός ο κυνισμός είναι και σπάνιος και πολύτιμος.
Ξέρετε, δεν είναι συχνό φαινόμενο ένας πολιτικός να λέει δημόσια "ε καθόμασταν, λιαζόμασταν, λέγαμε και καμία μ...κία να περάσει η ώρα". Οι πολιτικοί, τέτοιες αλήθειες, ξέρουν να τις καμουφλάρουν με σύνθετα και περίτεχνα λεκτικά αφηγήματα, έτσι ώστε το πόπολο να μένει με την εντύπωση ότι πρόκειται για τους μεγάλους Μανιτού που πλοηγούνται επιτυχώς σε πολυσύνθετες ιδεολογικοπολιτικές διαδρομές. Όχι ότι πρόκειται απλά για μια παρεούλα παπατζήδων που δίνει την απατηλή ελπίδα στους "πελάτες" ότι μπορεί να βρουν κάποτε και τον παπά.
Ο κυνισμός του κου Σταθάκη, εξοργιστικός ίσως, είναι χρήσιμος γιατί γκρεμίζει μύθους και δοξασίες. Σηκώνει το πέπλο για να φανεί η αλήθεια με όλη της την ασχήμια. Να δει ο "γαμπρός" το αποκρουστικό πρόσωπο της γηραιάς νύφης που του πλασάρουν ως καλλονή.
Υπό αυτήν την έννοια οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε.
Μια χρήσιμη αλήθεια, όσο και αν ενοχλεί, είναι εκατοντάδες φορές προτιμότερη, από χιλιάδες πουδραρισμένα ψέματα.
Add comment
Comments