Το πρώτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ για το πρώτο εξάμηνο του 2015, ενόχλησε. Και προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο στον κο Τσίπρα ή στον κο Βαρουφάκη που δικαίως ενοχλούνται όταν κάποιος τους υπενθυμίζει τους αρλεκινισμούς τους.
Ενόχλησε και πολύ κόσμο. Που βγήκε στα social media να "κράξει". Να αναζητήσει τις ιδεολογικές καταβολές των δημοσιογράφων που το επιμελήθηκαν, να αναζητήσει "σκοτεινά" ζητούμενα, να διερωτηθεί γιατί ασχολούμαστε με το 2015 και όχι με κάτι πιο πρόσφατο (και πιο βολικό για όσους επιθυμούν να ξεχάσουμε).
Εν πρώτοις να σημειώσουμε πως οι 2 κυρίες που επιμελήθηκαν το ντοκιμαντέρ δεν αφηγούνται κάποιο προσωπικό τους "μανιφέστο". Παρουσιάζουν εμπειρίες, απόψεις και προσεγγίσεις όλων των πρωταγωνιστών της περιόδου. Όσων τέλος πάντων δεν φοβήθηκαν να συμμετάσχουν. Κάπως έτσι συλλέγονται οι πηγές που κάποτε θα βοηθήσουν στη συγγραφή της ιστορίας. Επίσης φαντάζομαι, το ότι είμαστε στο 2026, δεν μας εμποδίζει να προβάλουμε και ένα ντοκιμαντέρ για τη δικτατορία του 1967 για παράδειγμα. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Πολλοί από όσους αντιδρούν, το κάνουν στα πλαίσια ενός γενικότερου αντιπολιτευτικού μένους, και μιας διακαούς ελπίδας να πέσει κάποτε η κυβέρνηση και να ευνοηθούν προσωπικά. Άλλωστε, οι ίδιοι και στα ίδια πλαίσια συμφερόντων, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υιοθετήσουν το οποιοδήποτε πρωτοσέλιδο του "Μακελειού". Εδώ θα κωλώσουν;
Αλλά ας τους αφήσουμε αυτούς. Θεμιτό να θες κάπως να βολευτείς.
Διαβάστε ακόμα: Marfin: Το έγκλημα μιας κοινωνίας
Η πλειοψηφία όσων αντιδρούν με πάθος, δεν ανήκει κατ' ανάγκη σε αυτήν την κατηγορία. Άλλο είναι αυτό που τους ενόχλησε και αναφέρεται σε πιο προσωπικό επίπεδο.
Η απογύμνωση όλων όσων διαχειρίστηκαν με τον πλέον γελοίο τρόπο, για ένα εξάμηνο, μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, ουσία απογυμνώνει και τις δικές τους καταφανείς ατέλειες. Διότι, κάποιον που πούλαγε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ξέρουμε πως να τον χαρακτηρίσουμε, πως χαρακτηρίζουμε όμως αυτόν που αγόρασε τα φύκια και ήθελε και με αυτά να ράψει haute couture μεταξωτό κουστούμι;
Απλά σκεφτείτε να ήσασταν στη θέση κάποιου. Να ψηφίσατε και με τα 2 χέρια ΣΥΡΙΖΑ, σίγουροι ότι θα τελειώνατε με τα μνημόνια το ίδιο κιόλας βράδυ, δεν θα ξαναπληρώνατε ΕΝΦΙΑ, θα αυξανόταν θεαματικά η σύνταξή σας, θα κουρευόταν θεαματικά το επονείδιστο, παράνομο και απεχθές χρέος μας, θα παρακαλάγανε οι αγορές για να μας δανείσουν και πολλά άλλα. Ή έστω τα μισά να γίνονταν βρε αδελφέ.
Στεφτείτε να ρίχνατε ένα περήφανο "Όχι" στην κάλπη και μετά να χορεύατε τη "Γερακίνα" στο Σύνταγμα για τη θεαματική νίκη του λαού έναντι των τοκογλύφων δανειστών. Και σήμερα να έρχεται ο κάθε Σταθάκης και να σας λέει χαμογελώντας ότι σας πούλησαν φούμαρα και εσείς ήσασταν απλά - και εντελώς κυνικά - το χοντροκορόϊδο.
Για εσάς δεν θα ήταν ένα απλό ντοκιμαντέρ, θα ήταν έναν καθρέφτης που θα απεικόνιζε με τρόπο αμείλικτο την αφέλειά σας, τον οικονομικό σας αναλφαβητισμό, την παιδιάστικη ευπιστία σας και την ασημαντότητα της πολιτικής σας κρίσης. Και ας σας είχαν για δεκαετίες διαβεβαιώσει ότι ήσασταν ο "σοφός λαός".
Δεν πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, πρόκειται για ένα σοκ αυτογνωσίας, σοκ που δεν μπορούν πολλοί να αντέξουν. Να αποδεχθούν όχι απλά ότι κάνανε μια εσφαλμένη κρίση (ποιος άλλωστε δεν κάνει;), αλλά ότι ουσία δεν διαθέτουν τις βασικές ικανότητες για να κρίνουν.
Υπό αυτό το πρίσμα θα μπορούσα να είμαι και λίαν επιεικής στην αξιολόγηση της έντονης αντίδρασής τους. Από την άλλη όμως, αν κάποιος δεν περάσει από τη βάσανο της αυτογνωσίας, ποιος διασφαλίζει ότι στην πρώτη ευκαιρία δεν θα συμπεριφερθεί εκ νέου ως ασθενής που είναι βέβαιος ότι θα θεραπευτεί από κάποιο "νερό του Καματερού" ή από κάποιος θαύμα της "Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω;"
Και αν οι επιπτώσεις του αναλφαβητισμού αφορούσαν μόνο τους ίδιους, μικρό το κακό.
Αφορούν όλους μας, δικαίους και αδίκους.
Add comment
Comments