Ο όρος"vigilantes"στα Ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως"Αυτόκλητοι τιμωροί". Η αγορά των ομολόγων έχει τέτοιους. Ο όρος "bond vigilantes" επινοήθηκε από τον Ed Yardeni τη δεκαετία του 1980.
Ο όρος αυτός, περιγράφει έναν επενδυτή της αγοράς ομολόγων που αντιδρά απέναντι σε νομισματικές ή δημοσιονομικές πολιτικές οι οποίες θεωρούνται πληθωριστικές, πουλώντας ομόλογα και οδηγώντας έτσι τις αποδόσεις τους υψηλότερα.
Στην αγορά ομολόγων, οι τιμές κινούνται αντίστροφα από τις αποδόσεις. Όταν οι επενδυτές θεωρούν ότι αυξάνεται ο κίνδυνος πληθωρισμού ή πιστωτικής αστάθειας, απαιτούν υψηλότερες αποδόσεις ως αντιστάθμισμα για τον αυξημένο κίνδυνο. Ως αποτέλεσμα, οι τιμές των ομολόγων υποχωρούν και οι αποδόσεις αυξάνονται, γεγονός που ανεβάζει το καθαρό κόστος δανεισμού.
Σκεφτείτε ένα ομόλογο των 100 λιρών Αγγλίας, που δίνει κουπόνι ετήσιο 4 λίρες. Έχει ετήσια απόδοση 4%. Αν η τιμή του ομολόγου πέσει στις 90 λίρες, επειδή υπάρχει έντονη αναησυχία και πωλούνται μαζικά τα ομόλογα του ΗΒ, τότε η ετήσια απόδοση θα γίνει 4,5%. Την επόμενη φορά που θα βγει να δανειστεί το Βρετανικό δημόσιο, το 4,5% θα είναι η βάση της απόδοσης που θα ζητήσουν οι επενδυτές.
Ο όρος "bond vigilantes" αναφέρεται στην - υποτιθέμενη - ικανότητα της αγοράς ομολόγων να λειτουργεί ως περιοριστικός παράγοντας απέναντι στην τάση μιας κυβέρνησης να αυξάνει υπερβολικά τις δαπάνες και τον δανεισμό της.
Έχει επίσης υποστηριχθεί ότι το λεγόμενο "bond vigilantism" δεν αποτελεί τόσο μια συντονισμένη στρατηγική διαμαρτυρίας από κατόχους ομολόγων, όσο μια αυθόρμητη και μη συντονισμένη αντίδραση της αγοράς απέναντι σε συγκεκριμένες οικονομικές πολιτικές.
Οι κυβερνήσεις μπορούν να ακολοθούν όποια πολιτική επιθυμούν, ή όποια προφανώς τους συμφέρει εκλογικά, η αγορά ομολόγων όμως, συχνά, είναι ο απόλυτος κριτής της δημοσιονομικής υπευθυνότητας.
Θα λέγαμε ότι το ομόλογο παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Παρεμβαίνει και υποχρεώνει τους πολιτικούς να σοβαρευτούν.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 επενδυτές ομολόγων "μάτωσαν".,ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στα ύψη και οι αποδόσεις των ομολόγων αυξήθηκαν δραματικά. Κατά τον Yardeni, αν τα δημοσιονομικά μιας χώρας και οι νομισματικές αρχές δεν σκοπεύουν να διατηρήσουν τη δημοσιονομική πειθαρχία, θα αναλάμβαναν οι αυτόκλητοι τιμωροί, και αυτοί θα ωθούσαν τις αποδόσεις των ομολόγων σε υψηλότερα επίπεδα, επιβραδύνοντας την οικονομία αλλά και τη μείωση του πληθωρισμού.
Απλώς δεν θέλουμε την απόδοση του ομολόγου να ανέβει στο σημείο εκείνο που θα συνθλίψει την οικονομία, γιατί τότε οι αυτόκλητοι τιμωροί θα παρέμβουν για να πάρουν την εκδίκησή τους. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα έχουμε δει μια αλόγιστη δημοσιονομική πολιτική από τα κράτη, με υπερβολικό δανεισμό και χωρίς την παρέμβαση των "τιμωρών", με λίγες μόνο εξαιρέσεις.
Το 2022 όμως, πάλι στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι αγορές ομολόγων αποφάσισαν ότι η κυβέρνηση της Liz Truss δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι πρέπει να γίνει. Το δώρο των Βρετανών στον κόσμο, δείχνει σε όλους τι μπορεί να πάει στραβά, αν "πουσάρουμε" υπερβολικά την αγορά των ομολόγων.
Στα τέλη του 2022, η Liz Truss και ο ΥΠ.Οικ της Kwasi Ο Kwarteng ουσιαστικά ανατίναξαν την αγορά των των ομολόγων. Οι τιμές έπεσαν απίστευτα γρήγορα ...πυροδοτώντας πολύ πιο επιθετικές πωλήσεις και όλα αυτά ξέφυγαν πολύ γρήγορα από κάθε έλεγχο. Και ανέλαβε τότε η Τράπεζα της Αγγλίας να αγοράσει ομόλογα και να σταθεροποιήσει το πλοίο.
Κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο τρέμουν στην ιδέα να επαναλάβουν κάτι παρόμοιο στις αγορές ομολόγων τους, γιατί αμέσως όπως έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη διαρκεια αυτής της κρίσης το κόστος δανεισμού θα πιάσει ταβάνι. Το κόστος των στεγαστικών δανείων των πολιτών θα πιάσει ταβάνι.
Οι αγορές ομολόγων έχουν σημασία στην πραγματική ζωή γιατί πλήττουν πραγματικά το μέσο νοικοκυριό στο πορτοφόλι του και μάλιστα αρκετά σκληρά.
Στην Ελλάδα το μάθαμε πολύ καλά αυτό με την χρεοκοπία που ακολούθησε τα ιλιγγιώδη ελλείμματα, όπως μάθαμε και ότι, όσο και να βαράς τους ζουρνάδες, οι αγορές δεν χορεύουν.
Οι εργατικοί σήμερα πιέζουν τον Starmer να παραιτηθεί. Ο Starmer ακολούθησε μια πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας σε ένα κράτος υπερδανεισμένο, με τεράστιες κρατικές δαπάνες, υψηλό κόστος δανεισμού και αναιμική ανάπτυξη. Και προφανώς είδε τις επιπτώσεις στην κάλπη. Και οι επιπτώσεις είναι πιο έντονες όταν έχεις να αντιμετωπίσεις λαϊκιστές τύπου Farage.
Το εργατικό κόμμα φοβάται το PASOKification, και θέλει να διώξει τον Starmer και να αναλάβει κάποιος που θα εγκαταλείψει τη λιτότητα και θα αυξήσει και άλλο τις κρατικές δαπάνες μαστιγώνοντας φορολογικά τους Βρετανούς.
Ο συνδυασμό μεγαλύτερων κρατικών δαπανών και υψηλότερης φορολογίας, οδηγεί σε πληθωρισμό συνοδευόμενο από υπονόμευση των όποιων αναπτυξιακών προοπτικών.
Ήδη οι αποδόσεις των Βρετανικών ομολόγων είναι στο 5%. Το δεκαετές της πρόσφατα χρεοκοπημένης Ελλάδας είναι στο 3,81%.
Στο Η.Β. λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.
Και ο ξενοδόχος μπορεί να αρχίσει να πυροβολεί. Αδιακρίτως.
Add comment
Comments