Τους τελευταίους μήνες ο υπουργός Υγείας αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο διάφορους διαμαρτυρόμενους, όπου και αν βρεθεί. Τους καλεί σε διάλογο και τους παραθέτει την δική του εκδοχή των πραγμάτων. Τις περισσότερες φορές οι φωνακλάδες αποχωρούν ησύχως.
Στα ύστερα χρόνια της Μεταπολίτευσης και αφότου ο συνδικαλισμός είχε γίνει επάγγελμα, παρατηρήθηκε ένα ενδιαφέρον φαινόμενο: το πάθος των διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας υποχώρησε, οι ρυθμικές και δυναμικές ιαχές των συνθημάτων των προηγούμενων χρόνων μεταλλάχθηκαν σε βαριεστημένους βρυχηθμούς και εσχάτως σε υποτονικά μουγκρητά κατά του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, της Δεξιάς (φυσικά), των Αμερικανών (ακόμη πιο φυσικά) και όλων των κακών της μοίρας των κατά περίσταση διαδηλωτών.
Παρά ταύτα, ο ιδιότυπος αυτός νωχελικός δυναμισμός των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας και αντικαπιταλιστικής οργής, κατά κανόνα εκ μέρους οργανώσεων του ΚΚΕ και διαφόρων αριστερίστικων παραφυάδων, εξακολουθεί να θεωρείται μία σημαντική παράμετρος, ως εκδήλωση κοινωνικής δυσαρέσκειας κατά της κυβέρνησης. Οι διαδηλώσεις, όσο ξέπνοες και διαδικαστικές κι αν είναι, εξακολουθούν να θεωρούνται ενδείξεις αντίδρασης κατά της ασκούμενης πολιτικής και κάτι-σαν-σπίθα από την οποία θα ανάψει η φλόγα κάποιας επανάστασης δίχως σαφή στόχο. Σπανίως ασχολήθηκε κάποιος να ανοίξει μία συζήτηση με τους διαδηλωτές και τους διαμαρτυρόμενους. Ισως επειδή θεωρήθηκε ότι δεν θα είχε κάποιο νόημα, ή και επειδή ορισμένοι ίσως να φοβούνται την ευθεία αντιπαράθεση.
Υπήρχε δηλαδή ένα κενό ως προς το άλλο σκέλος του διαλόγου, αν υποθέσει κανείς ότι και αυτό είναι μία μορφή δημόσιου διαλόγου – που είναι. Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει τις τελευταίες εβδομάδες ο Αδωνις Γεωργιάδης, γνωρίζοντας ότι έτσι αποκτά και ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην προβολή μέσω κοινωνικών δικτύων. Ο υπουργός Υγείας έχει εγκαινιάσει το τελευταίο διάστημα μία τακτική που μοιάζει με κοινωνικό πείραμα. Επισκέπτεται διάφορα νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας σε ολόκληρη την χώρα, τα οποία έχουν ανακαινιστεί και εκσυγχρονιστεί με κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και στις επισκέψεις του αυτές ακολουθεί ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο. Γνωρίζει ότι όπου κι αν πάει τον περιμένουν διαμαρτυρίες από σωματεία εργαζομένων, κάποιες φορές και από άσχετους με την Υγεία, αντιμετωπίζει τους συγκεντρωμένους κατά πρόσωπο, τους καλεί επί τόπου σε διάλογο, αντικρούει τις καταστροφολογίες τους, παραθέτει στοιχεία και παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για το έργο που έχει γίνει στην Υγεία. Οσο και αν κραυγάζει ή βρυχάται ή μουγκρίζει κανείς, κάποιο έργο έχει γίνει. Είτε στις υποδομές, είτε στις συνθήκες νοσηλείας, είτε στην εξασφάλιση ιατρικών ραντεβού, είτε στους προληπτικούς ελέγχους, κάποια πρόοδος έχει σημειωθεί.
Το να αρνείται κανείς τα πάντα δεν έχει και κανένα νόημα, ούτε πάντως παύει να ισχύει ότι πολλά προβλήματα παραμένουν. Το κοινωνικό αυτό πείραμα του υπουργού Υγείας είναι στην ουσία και ένας νέος τρόπος άσκησης πολιτικής – και σίγουρα θα αποδειχθεί ευεργετικό για τον ίδιο στις εκλογές. Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, η προβολή αυτών των επισκέψεων και των συζητήσεων μεταξύ διαδηλωτών και Αδωνι Γεωργιάδη, είναι ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα και διασκεδαστικά στοιχεία της πολιτικής καθημερινότητας. Μπορεί ο υπουργός να είναι ο πλέον θορυβώδης της κυβέρνησης, πάντως στο επικοινωνιακό πεδίο είναι σαρωτικός.
Είναι όμως και πολιτικά χρήσιμη η τακτική που ακολουθεί, πολύ απλά επειδή καταδεικνύει ότι σε πολλές περιπτώσεις η φασαρία που γίνεται είναι ασύμμετρη και εκτός θέματος. Τις περισσότερες φορές μετά από την κουβέντα με τον υπουργό Υγείας, οι διαμαρτυρόμενοι αποχωρούν ησύχως.
Υπάρχουν τρόποι να επανέρχονται ορισμένα ζητήματα στη σωστή τους διάσταση και αν μη τι άλλο, ο Γεωργιάδης τους γνωρίζει.
Add comment
Comments